Zijn naam lag op iedere verzamelaarslip: Rust zegt ........ Brian Rust overleden Hans Koert Op 5 januari 2011 stierf Brian Rust, 88 jaar oud. Voor de meeste verzamelaars van jazz of jazz-gerelateerde 78-toerenplaten is zijn naam verbonden met een serie buitengewoon waardevolle discografieën, naslagwerken, waar een serieze verzamelaar niet omheen kon. Iedere platenverzamelaar heeft tenminste één van zijn discografieën onder handbereik. Hoewel hij al jarenlang niet meer actief was vanwege zijn leeftijd, werd zijn naam nog dagelijks met veel ontzag uitgesproken als verzamelaars elkaar ontmoetten: Rust zegt ........... Van al zijn discografiëen is zijn Jazz Records 1897 - 1942 de meest bekende. Voor mij, als tiener, was het een rib uit mijn lijf, herinner ik me nog, maar ik kocht de twee groene delen voor zo'n 80 gulden geloof ik. Zo'n uitgave betekende wel een paar maanden geen platen kopen ....... Later kwam daar de British Dance Bands On Record 1911 to 1945 bij. De derde belangrijke Rust was, toen ik eenmaal zelf verdiende, uitverkocht en moeilijk te vinden: The American Dance Band Discography 1917-1942. Toen ik besloten had om de Hit of the Week platen in een discografie te vangen kon ik niet om Rust heen en voor mij betekende dat, dat ik vanuit Zeeland een paar keer per jaar met de trein van uit Goes ( 2 uur heen - 2 uur terug) naar Den Haag reisde om daar in de bibiliotheek de "bijbel" te raadplegen. Dankzij een verzamelaar die het verzamelen "aan de wilgen hing", kon ik de twee begeerde delen in eigendom krijgen. De Complete Entertainment Discography was mijn laatste Rust die ik vond - helemaal gefotocopieerd van een vriend. Ik herinner me dat ik, toen ik eenmaal de drie Hit of the Week-Durium Discographies klaar had ik trots de drie boeken naar hem heb opgestuurd. Hij stuurde me een bedankje en een aantal catalogi in fotocopie terug van het platenlabel Goodson, een volgende project, dat ik in mijn onschuld onder handen wilde nemen, zo had ik hem verteld. Hij stuurde me ook een aantal originele Goodson hoezen. Bron: (in vertaling) Happy Birthday, Brian - Hans Koert ( blog for his 84th birthday) Annette Hanshaw and Brian Rust (1959) In December publiceerde ik twee blogs over Annette Hanshaw, het zangeresje uit de jaren twintig, die zoveel mannen het hoofd op hol gebracht had. Brian Rust spoorde haar eind jaren vijftig op in Amerika, interviewde haar en bracht haar platen opnieuw uit. Hieronder vind je beide linken naar deze bijdragen:
.. en ik schaam me er nu voor om te zeggen dat ik het deed voor het geld ..... ANNETTE HANSHAW - Ik haatte die platen Hans Koert
De jaren twintig zou je best kunnen omschrijven als het Tijdperk van de Heerlijke Onzin, soms roerig, maar naast elke lawaaierige uiting, stond wel een rustig nuchter, pretentieloos type. Zo was het ook met zangers en zangeressen. Het waren niet allemaal van die blues-shouters of hot-mamas met ondeugende teksten. Je had bijv. Whispering Jack Smith, die weigerde een megafoon te gebruiken en Rudy Vallee, die daarmee juist stug doorging. En er was die jongeling Bing Crosby die net bij Paul Whiteman was begonnen. En er was Annette Hanshaw( in vertaling: "That's All" - The Recordings of Annette Hanshaw vol. 1 ( Fountain FDV-201)
Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)
In juli 1926 had Annette Hanshaw een contract gekregen bij Pathé, nadat ze een testplaat gemaakt had. In de vorige blogliet ik de eerste testopname horen - ondertussen vond ik een betere versie met beide testplaten, die ik hier heb geplaatst - bovendien kun je zelf meezingen, mocht je dat willen ( Denk aan de buren).
Medley: What Can I Say After I Say I'm Sorry / Bye Bye Blackbird / The Day That I Met You ( E-2476-2) = Medley: I Don't Want nobody But you / I Wonder What Becomes of Joe / Five foot Two Eyes Of Blue ( R-2477-2) - Beide medley's opgenomen als testplaat op 28 juli 1926.
Annette zingt en bespeelt de piano ...... Oh I know but I'm not doing well ( = Ik weet dat het niet zo goed is). I'm all shivering ... (= Ik sta helemaal te trillen...... )
De slogan That's All zou ze tot het eind van haar carrière, zij het me groeiende weerzin., blijven gebruiken......!
Ze werd in korte tijd uitermate populair, vooral op de radio, waar ze als The Personality Girl bekend werd. De radio ontwikkelde zich toen net razendsnel. Films heeft ze altijd afgewezen, zodat er maar weinig bewegende beelden van haar bestaan. In de jaren dertig ontwikkelt de relatie met haar ontdekker Herman "Wally" Rose zich tot een huwelijk en in 1934 trouwen ze. Ze kregen geen kinderen, vertelde ze in een interview met Jack Cullen (1972). Midden jaren dertig, toen ik afscheid nam, verdiende ik zo'n 1500 dollar per 12 minuten, waarmee ze zinspeelde op de Camel Show, één van de populairste radioprogramma's van die tijd, waarin ze optrad. Er viel dus een aardig gat, omschreef ze haar financiele situatie bij haar afscheid. We made actually two versions,(= Eigenlijk maakten we twee versies), legde ze uit, one for the East and one for the West coast.(= Eén voor de oostkust en één voor de westkust). Ze had het in 1934 helemaal gehad met optredens, waarvoor ze altijd bloednerveus was en ze trad dan ook niet meer in het openbaar op, noch maakte ze, met uitzondering van wat reclamewerk voor Chevrolet, voor De Soto Cars en de Rexall Drug Stores, plaatopnamen. Ze voelde later ook niets voor een comeback. Wel zijn er een aantal privéopnamen bekend, gemaakt tussen de schuifdeuren, waarschijnlijk uit de jaren vijftig. De geluidskwaliteit is niet je dat, maar dat nemen we voor lief .......... Dit alles vond zo'n 75-jaar geleden plaats en zou wellicht tot een rimpeling in de vijver van de jazzgeschiedenis verworden zijn als discograaf, verzamelaar en jazzhistoricus Brian Rusthaar in 1959 niet bezocht en gesproken had. Hij vond haar terugen interviewde haar en daarvan is een samenvatting, getiteld That's All terug te vinden op de eerste Fountain LP. Deze Fountainplaat was één van de eerste heruitgaven van haar uitgebracht door Retrieval.Annette was erg verbaasd dat iemand uit Europa geïnteresseerd was in haar zangcarrière. Terugkijkend op haar platen, die meer dan 50 jaar geleden opgenomen werden, was ze niet tevreden met de resultaten. The oldest ones are the worst ones ( = De eerste zijn de slechtste ..... ), zei ze tegen Jack Cullen, die haar in 1972 interviewde. En toen Cullen haar vroeg, op welke platen ze dan wel trots was, antwoordde ze: At a matter of fact, I dislike all of them. (= Eigenlijk vind ik er geen een mooi). I disliked the business intensely and I shame to say that I did it for the money. (= Ik haatte die hele showbusiness ontzettend en ik schaam me er nu voor te zeggen dat ik het alleen voor het geld deed.) I loved to sing and jam with the members of the band, but I was terrible nervous when I had to play in public. ( = Ik vond het heerlijk om met de muzikanten te zingen, maar als ik moest optreden voor publiek dan was ik bloednerveus). Als geboren perfectionist, herinnerde ze zich na zoveel jaren sommige opnamesessies als erg onplezierig. Ze had hele goede herinneringen aan gitarist Eddie Lang, toen een ster op de gitaar, alleen of samen met violist Joe Venuti. Het was Eddie Lang, zo vertelde ze Brian, refererend aan een chaotisch verlopen opnamesessie, who came to her rescue, and that of the session generally. (= die haar en de opnamesessie redde) Calmly, he organised order out of chaos, and in a few moments, everything was sunny again. (= Rustig bracht hij orde aan in de chaos en even later liep alles weer op rolletjes.) Brian vertelde Annette dat er mensen waren die haar platen verzamelden. You mean there are people who collect these things? (= Bedoel je dat er mensen zijn die ze verzamelen?). I suppose they were all right for those days (= Ik ga er vanuit dat die platen voor die tijd goed genoeg waren), vertelde ze ergens anders, but I hate them now. (= maar nu haat ik ze). Als je het hele interview leest, dan ontdek je tussen de regels door dat het ook in die dagen niet allemaal koek-en-ei was in de showbiz. Ook toen al was de "pop"-cultuur big money en een onbekend sterretje dat zo ontzettend gepromoot werd, viel bij heel wat gevestigde namen niet in goede aarde. Ze schijnt later wel goed bevriend geworden te zijn metHelen Kane, de pop ster / comédienne, die model stond voor Betty Boop, de Madonna van de jaren dertig. Begin jaren dertig werd Annette's kinderlijke stem wat rijper en het schijnt dat Helen Kane gezegd heeft dat she sounded more like Helen Kane than Helen Kane.( = ... dat ze meer klonk als Helen Kane dan Helen Kane zelf). Hoewel ze wel een paar kleine rolletjes in korte films had aangenomen, lijkt er maar één fragment bewaard waarop ze zingend te zien is. Geniet van Annette Hanshaw in de film Captain Henry's Showboat uit 1933, wat in feite een radioshow was. Ze zingt het nummerWe Just Couldn't Say Goodbye.
Annette heeft nooit ambities gehad om een ster te worden. I never thought I was very good and when it got to where I had people depending on my work for a living, musicians, arrangers etc. I didn't like that. ( = Ik heb nooit gedacht dat ik zo goed was en toen ik eenmaal een ster was realiseerde ik me hoeveel mensen, musici, arrangeurs enz. voor hun levensonderhoud van mij afhankelijk waren. Dat benauwde me.) I loved getting the offers but I loved turning them down even more.( = Ik vond het fijn als ik gevraagd werd, maar nog leuker om ze af te wijzen). In een eerdere bijdragevertelde ik dat Annette verkondigde dat ze geboren was in 1910, hoewel op haar geboortebewijs 1901 stond. In het telefonische interview uit 1972 weet ze niet in welk jaar ze profesioneel begon met zingen. Some record sleeves say 1927, but want to look those records older - it must have been 1928 (= Sommige platenhoezen vermelden 1927, maar dat doen ze alleen om het ouder te laten lijken - het moet in 1928 geweest zijn. (NB: haar eerste commerciële plaat nam ze op in september 1926 voor Pathé Actuelle zes weken na de testopnamen). You know when you lie about your age ..... ( = Je weet wat er gebeurt als je liegt over je leeftijd ...) voegt ze er nog eens betekenisvol aan toe. Jack vraagt haar, wanneer ze stopte met optreden. Ze draait daar verschrikkelijk omheen en beweert dat ze het niet weet, maar wijst dan naar de platen die Brian Rust uitbracht in Engeland en daarop heeft hij het jaar genoemd. ( =1934) You must have been in your 20s when you retired? (= Je moet toen ergens in de twintig geweest zijn, toen je afscheid nam?) probeert Jack Cullen, maar die opmerking negeert ze volkomen en gooit het interview resoluut over een andere boeg: Will you tell me your name again? (= Kun je me nog eens zeggen hoe je heet? ). You know this is a terrible connection ( = De telefoonlijn is hier ontzettend slecht) en ze wil over haar gemanipuleerde leeftijd blijkbaar niets meer zeggen. Een opmerkelijke wending!
A woman who tells her true age is most likely a man in drag. schreef Harry Callaghan me gisteren ..... (= Een vrouw die haar juiste leeftijd verteld, is meestal een verklede man). Ik heb één van haar gewone commerciële opnamen gekozen om mee af te sluiten. Ik koos voor I'm Somebody's Somebody Now met een groep jazzmusici die zich op de plaat the Four Instrumental Stars noemde met Joe Venuti op viool, Eddie Lang op gitaar, Adrian Rolliniop bassax en Vic Berton op slagwerk. Opgenomen New York, juni 1927
Deze opname maakte ze met een groep voortreffelijke jazzmuzikanten waarbij ze zich moet hebben thuisgevoeld. Dit nummer eindigt ze trouwens niet met haar strijdkreet: "That's all"- de uitzondering bevestigt de regel, moet je maar denken.
De carriere van Annette Hanshaw in de showbiz, de periode dat ze platen maakte, was relatief maar kort - slechts acht jaar. Toen ze in 1926 haar eerste plaat opnam was ze 25 jaar oud, maar ze werd gelanceerd als een jong, 16-jaar naieve tienersterretje, een flapper wife, zoals dat toen heette. Zelfs tientallen jaren later, eind jaren vijftig, toen Brian Rust haar had opgespoord, bleef ze stug volhouden in 1910 geboren te zijn. Of ze de mythe rond haar leeftijd wilde hooghouden of een selectief geheugen had zullen we nooit te weten komen ..... 't Maakt allemaal niets uit - ze had een geweldige stem en uitstraling, die er voor gezorgd heeft dat ze zelf in 2010 nog een hechte groep (wat oudere)liefhebbers het hoofd op hol kan brengen en dat zullen veel honderdjarigen haar niet na doen ..... Mocht je bang zijn dit soort onthullingen te missen en ze pas uit de tweede hand te horen, volg dan Keep Swinging via Twitterofvraagde gratis nieuwsbrief. Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blogKeep Swinging Contributions
.. and I shame to say that I did it for the money ..... ANNETTE HANSHAW - I hated those records Hans Koert
The twenties may have been the Era of Wonderful Nonsense, they sometimes roared, but for every noisy extrovert there was at least one quiet, unassuming level-headed type. So it was with singers: they weren't all noisy declaimers of mammy songs and bawdy blues. There were Whispering Jack Smith, who used no megaphone, and Rudy Vallee, who did; there was a young chap called Bing Crosby just starting out with Paul Whiteman. There was also Annette Hanshaw.( liner notes The Recordings of Annette Hanshaw vol. 1 ( Fountain FDV-201)
Annette Hanshaw ( 1901 - 1983)
In July 1926 she got a contract from Pathé Records after she had played some test recordings. She ended her second test with the catchphrase: That's All. Love to share with you both tests in one compilation. The first test had been posted in the previous blogtoo, but here both test, in a sing-along-version for you. Mind the neighbours!:
Medley: What Can I Say After I Say I'm Sorry / Bye Bye Blackbird / The Day That I Met You ( E-2476-2) = Medley: I Don't Want nobody But you / I Wonder What Becomes of Joe / Five foot Two Eyes Of Blue ( R-2477-2) - both recorded 28th of July 1926.
Annette sings and plays the piano.
The catchphrase "That's All" became her great signature phrase and she had to repeat it after (almost) each recording - and so she did!
She became immense popular for almost a decade. She became a star in radio programs and billed as the Personality Girl. During the 1930s she got a relation with Herman Rose, the man who had discovered her and who was her manager. They married in 1934. From that date, she "retired" from show business - frustrated and ready for her new role to be Mrs. Annette Rose, a decent housewife. In an interview with Jack Cullen (1972) she says that she earned in the 1930s when she stopped US $1500 for 12 minutes, refering to the popular Camel Show, one of her most famous radio programs from the 1930s. We made actually two versions, she told, one for the East coast and one for the West coast. But few people know that she continued to sing in some commercials; transcriptions for firms like Chevrolet, De Soto cars and Rexall Drug Stores. She really stopped singing in 1938 and refused any comeback that was suggested. A few private recordings from the 1950s that survived show that she still sung very well at informal performances. The sound quality of these private recordings are rather low-fy, but enjoy one of the selections:
This all happened more then 75 years ago and she should have become a forgotten legend, an icon of the Roaring Twenties, ifBrian Rust, the well known English discographer and record collector, didn't refound her in 1959 when he visited the States. He met herand talked to her and wrote some interesting liner notes ( together with Tony Skyrme) for a series of Fountain / Retrieval Records ( FV 201 - ( FV 202 ) - FV 205 ). Annette was very surprised to hear that Brian was interested in her career as a jazz singer. Looking back at her recordings, made more then 50 years ago, she was unsatisfied with the results. The oldest ones are the worst ones, she said in the 1972 Jack Cullen interview. And when Cullen asked her, what records she was proud of, she answered: At a matter of fact, I dislike all of them. I disliked the business intensely and I shame to say that I did it for the money. I loved to sing and jam with the members of the band, but I was terrible nervous when I had to play in public. As she was a perfectionist she still hated some of the recordings sessions which didn't turn out as she had wanted. She still remembered Eddie Lang, she told Brian, the then famous guitar player, as the man she could appeal to. It wasEddie Lang, she told Brian, refering to a chaotically recording session, who came to rescue, and that of the session generally. Calmly, he organised order out of chaos, and in a few moments, everything was sunny again. Brian told Annette that people collect her records. You mean there are people who collect these things? In Cullen's interview she told that she had heard that someone had paid US$ 20 for one of her records. Rediculous
It seems that she became good friends with Helen Kane, the pop star / comedienne which could be best labelled as the Madona or Lady Gaga of the 1920s and 1930s. As Annette's baby voice from the 1920s had developed into a more darkened sweet and wholesomely seductive sound, it is said that Helen stated that Annette sounded more like Helen Kane than Helen Kane.Annette admired singers like Ruth Etting, Ellen Logan and Connie Boswell. Although she seems to have been present on some short films, the only one I found is part of the film Captain Henry's Showboat (1933), in fact a popular radio show. She sings We Just Couldn't Say Goodbye.
Annette never really wanted to become a star. I never thought I was very good and when it got to where I had people depending on my work for a living, musicians, arrangers etc. I didn't like that. I loved getting the offers but I loved turning them down even more, she told Brian.
In the previous blogI told about the fact that Annette had said to be born in 1910, although her birth certificate says 1901. In the 1972 interview it is remarkable that she can't tell the year that she started singing professionally. Some record sleeves say 1927, but they want to look those records older - it must have been 1928 ( her first commercial record was recorded in September 1926 for Pathé Actuelle six weeks after the test records.) You know when you lie about your age ..... she says meaningfully. Jack asked her when she did retired. She told that she can't remember the year but pointed to Brian Rustwho produced several albums in England and he mentioned the year that I retired. ( 1934) You must have been in your 20s? Jack Cullen remarked and suddenly she made a complete turnabout in the conversation: Will you tell me your name again? You know this is a terrible connection ( Jack interviewed her by phone)) and doing so she avoided the subject completely. A very remarkable signal!
Love to share with you one of those numerous great recordings. I've selected I'm Somebody's Somebody Now with theFour Instrumental Stars featuring Joe Venution violin,Eddie Langat the guitar, Adrian Rollinion bass-sax and Vic Berton drums and tympani. Recorded New York, June 1927
This is one of those tunes she must have liked to make - with an all-star group she trusted: I loved to sing and jam with the musicians .... Mind that this tune has not Annette Hanshaw's the catch phrase at the end - The exception proves the rule.
Annette Hanshaw's career had a brief recording span for almost eight years. When she started her career in 1926 she was 25 years old, but she was billed as a young 16 year flapper girl. Even decades later, when she spoke to Brian Rust late 1950s she preserved up to be born in 1910. Maybe she wanted to keep up the myth of her eternal youth or she was ruled by a selective memory. Well never mind - her great voice and charisma is still fascinating numerous (aged) jazz fans. If you are afraid to miss other great contributions like this one, follow the Keep Swinging blog at Twitter orask for its freenewsletter.
Brian Rust (1922-2011) (Nederlands) Brian Rust ( 1922 - 2011) (English)
Op 5 januari 2011 stierf Brian Rust, 88 jaar oud. Voor de meeste verzamelaars van jazz of jazz-gerelateerde 78-toerenplaten is zijn naam verbonden met een serie buitengewoon waardevolle discografieën, naslagwerken, waar een serieze verzamelaar niet omheen kon.
Iedere platenverzamelaar heeft tenminste één van zijn discografieën onder handbereik. Hoewel hij al jarenlang niet meer actief was vanwege zijn leeftijd, werd zijn naam nog dagelijks met veel ontzag uitgesproken als verzamelaars elkaar ontmoetten: Rust zegt ...........
Annette Hanshaw and Brian Rust (1959)
