Northsea Jazz: Festival van uitersten

North Sea Jazz: Festival of Extremes ( English) Northsea Jazz: Festival van uitersten (Nederlands)

Vanguard Jazz Orchestra - Cecil Taylor
NORTHSEA JAZZ: FESTIVAL VAN UITERSTEN
Hans Koert

Het Northsea Jazzfestival 2009 vond dit jaar plaats van 10 tot 12 juli 2009 in Ahoy Rotterdam. Honderden concerten, honderden artiesten en tienduizenden bezoekers uit alle delen van de wereld. Op vrijdag 10 juli 2009, de dag dat ik het festival bezocht, waren er zo’n 18.000 bezoekers en dat voelde comfortabel – geen “dichtedeur” concerten – geen overvolle wandelgangen; op zaterdag en zondag was het aanmerkelijk drukker: zo’n 25000 mensen per dag en het festival was dan ook uitverkocht.

Vandaag staan twee sterk uiteenlopende concerten in de schijnwerper – het Vanguard Jazz Orchestra en …………. de great master of free-jazz Cecil Taylor.

De kracht van het festival is zijn diversiteit – de uiteenlopende muziekstijlen; van swing tot freejazz – van soul, wereldmuziek tot fusion en house. De traditionele jazzstijlen, zeg maar de muziek van voor de oorlog, hoor je bijna niet meer op het festival; alleen waren er deze keer Soundies te zien op een groot scherm en presenteerde Dave Douglas deze video-clips avant la lettre in het NRC Café. Ik maakte er een interview mee, dat Hans Mantel na afloop met Dave Douglas hield voor de NPS. Door de aangeboden diversiteit in stijlen kwam iedereen aan zijn trekken. De Vanguard Jazz Orchestra ( Hudson - Ahoy Rotterdam - 10 juli 2009) (foto: Hans Koert)

Het Vanguard Jazz Orchestra trad op in een volgeladen Hudsonzaal – niet zo vreemd, want deze band kan bogen op een lange staat van dienst. Het werd opgericht in de jaren zestig en werd het huisorkest van de beroemde Village Vanguard in New York City, een club, die nog steeds bestaat en ………. de band treedt er nog iedere maandagavond op. De Village Vanguard werd al in de jaren dertig opgericht als literaire club, maar er was pas jazz te horen in de jaren vijftig. Alle grote namen uit de jazzscene hebben er opgetreden: Dizzy, Miles, Art Blakey. Mingus, Monk, Rollins, Frank Morgan en het Modern Jazz Quartet waren er kind aan huis. Vanaf 1966 trad het Thad Jones – Mel Lewis Orchestra ( later, na het vertrek van Thad Jones naar Europa omgedoopt tot het Mel Lewis Orkest) elke maandagavond op en de Vanguard Jazz Orchestra, zoals de band na het overlijden van Mel Lewis in 1990 heet, houdt deze traditie in stand.

Gary Smulyan ( Vanguard Jazz Orchestra - 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Het Vanguard Jazz Orchestra werd genomineerd als the Best (Large) Jazz Ensemble ( = het beste grote orkest) en kwam in Rotterdam met: Nick Marchione, Frank David Greene, Terell Stafford, Scott Wendholt (trompet); John Mosca, Luis Bonilla, Jason Jackson (trombone); Douglas Purviance (bastrombone en spreekstalmeester); Dick Oatts (alt- en sopraansax, fluit); Billy Drewes (alt- en sopraansax, fluit, klarinet); Rich Perry (tenorsax, fluit); Ralph LaLama (tenorsax, fluit, klarinet); Gary Smulyan (baritonsax); Michael Weiss (piano); Phil Palombi en David Wong (bas) en John Riley (slagwerk). Zelf was ik nieuwsgierig naar de baritonsaxofonist Gary Smulyan, die ik al eens hoorde in de Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen met het Rein De Graaff Trio met daarin Rein de Graaff op piano, Marius Beets op bas en Eric Ineke op slagwerk. Gary trad toen op met zijn Nederlandse college op de bariton: Jan Menu. ( december 2006). (En voor hen die daar bij waren als geheugensteuntje: Het was het concert waarbij ook een paar nummers moegespeeld werd door trompettist Johannes Probst.).

Terell Stafford ( Vanguard Jazz Orchestra) ( 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Helaas trad Gary Smulyan pas in het laatste nummer op de voorgrond tijdens het Northsea concert en hij kreeg daarvoor geen solo’s. Eerlijk gezegd, viel het orkest me wat tegen – ik miste de vonk, de swing, de drive, die ik van de eerdere platen van haar voorganger, het Thad Jones-Mel Lewis orkest kende; nummers als Little Pixy, dat bij het Thad Jones-Mel Lewis orkest voor vuurwerk zorgt, ontv\beerde dat hier. Alleen het nummer ABC Blues, een Bob Brookmeyer compositie ( Bob speelde geruime tijd trombone in het orkest) met Terell Staford op trompet bleef bij me hangen.

Cecil Taylor in de Madeira ( Ahoy Rotterdam, 10 juli 2009) ( foto: Hans Koert)

Zoals ik al zei: een festival met uitersten; voor elk wat wils. Ik besloot om ook even een glimp op te vangen van Cecil Taylor, de legendarische freejazz pianist. Zijn concert stond gepland in de Madeira en ik was niet de enige die hem graag wilde horen en zien. Op het podium een grote vleugel en een videocamera op statief, die het hele concert moest vastleggen. Cecil Taylor, 80 jaar oud, trok zich niets aan van zijn publiek, negeerde het zelfs en deed zijn ding achter de toetsten. He can play the most intricate abstract lines and torrential atonal clusters with a blistering percussive attack, all at high volume and he can sustain this kind of intensity for anything up to two or three hours ( = Hij kan de meest ingewikkelde, abstracte lijnen en als een waterval allerlei atonale akkoorden vormen in een vernietigend ritme, alles zo hard mogelijk en dat houdt hij dan met gemak twee of drie uur vol) beschreef Ian Carr Cecil’s muziek in The Rough Guide to Jazz en hij had het niet beter kunnen verwoorden. Zijn solowerken zijn wilde en vrije excursies in geluid; zijn muziek krijg je niet cadeau maar moet je leren genieten (Jazz Voor Dummies p. 221 )

Cecil Taylor ( foto: Hans Koert)

Halverwege het concert verliet een groot deel van het publiek de zaal; mensen die, net als ik, wel eens wilden ruiken aan deze legendarische pianist. Cecil Taylor trok zich daar niets van aan – het maakt hem niet uit of hij voor een volle of een lege zaal speelt. Michael Weiss, pianist van The Vanguard Jazz Orchestra, vertelde me over het concert: I thoroughly enjoyed Cecil's performance. (= Ik genoot echt van Cecil's optreden.) I was there from beginning to end as well as backstage with Cecil before the set and for the rest of the evening afterwards. (= Ik was bij het concert van het begin tot het eind, maar ook achter het podium voor het concert en in zijn gezelschap de rest van de avond). It was a spectacular set and as you pointed out, Cecil maintains a high degree of concentration, totally unruffled by the comings and goings of the audience, as is typical at Northsea. (= Het was een spectaculaire set en zoals je verwoordde, was Cecil zeer geconcentreerd bezig en had hij geen erg in de mensen die de zaal verlieten, een typisch Northsea verschijnsel overigens). I find Cecil's music very accessible - melodically, harmonically, rhythmically, dynamically, and with great variety of orchestration as well. ( = Ik vind de muziek van Cecil erg toegankelijk, melodisch, harmonisch, ritmisch, dynamisch en met een afwisselende arrangement) I think the audience that stayed through the performance was equally impressed. ( = Ik denk dat iedereen, die tot het eind toe gebleven is, diezelfde mening is toegedaan.) I just wish more jazz musicians would be currently informed about his music. instead of relying on old memories of old records. ( = Het ware wenselijk dat meer musici kennis zouden nemen van zijn hedendaagse muziek, inplaats van steeds terug te vallen op oude opnamen). Attending a concert like the one at NorthSea would really turn some heads around. (= Als ze het concert tijdens het Northsea hadden bezocht, waren zeker wat meningen bijgedraaid.) (Michael Weiss, pianist bij de Vanguard Jazz Orchestra)

Het Northsea Jazzfestival kenmerkt zich door de tegenstellingen, die je er kunt ervaren - in deze blog plaatste in de Vanguard Jazz Orchestra en Cecil Taylor bij elkaar, maar het was geenszins de bedoeling beiden met elkaar te vergelijken.

Thanks to Michael Weiss for your extensive commends and corrections (= Dank aan Michael Weiss voor zijn uitgebreide commentaar en correcties)

Aangezien professionele camera’s niet gebruikt mogen worden door gewone bezoekers (!) is de kwaliteit van de foto’s niet wat je van dit blog gewend bent. Je leest er meer over in: Northsea Jazz – Een kritisch geluid.

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions

North Sea Jazz: Festival of Extremes

North Sea Jazz: Festival of Extremes ( English) Northsea Jazz: Festival van uitersten (Nederlands)

Vanguard Jazz Orchestra - Cecil Taylor
NORTH SEA JAZZ: FESTIVAL OF EXTREMES
Hans Koert

The North Sea Jazz Festival 2009 was scheduled on the 10th up to the 12th of July 2009 at Ahoy in Rotterdam. hundreds of concerts - hundreds of artists and ten-thousands of visitors from all parts of the world joined the festival.
Friday, the 10th of July 2009, when I visited the festival, 18,000 visitors made it feel comfortable – on Saturday and Sunday, with almost 25,000 visitors each night, the venue was jam-packed.

Today I love to point you to two concert being worlds apart – the Vanguard Jazz Orchestra and …………. the great master of free-jazz Cecil Taylor.
One of the strengths of the festival is its various number of concerts – its various styles and trends – from swing up to free jazz; from soul and world music to fusion and house. The traditional styles, the pre war music was only present in the Soundies showed on a huge screen at the Central Square and in a lecture by Dave Douglas in the NRC Café about this subject. Soundies are short music clips from the 1940s, video clips avant la letter, to promote artists and their music. All these different styles presented, suit all tastes. The Vanguard Jazz Orchestra ( Hudson - Ahoy Rotterdam - 10th of July 2009) (photo courtesy: Hans Koert)

The Vanguard Jazz Orchestra gave a concert in a packed Hudson hall – not so strange as this band has a rich history. Founded in 1960s it became the house band of the famous Village Vanguard Club in New York City, a club that still exists and ………. the band still performs each Monday night. The Village Vanguard was originally founded in the 1930s, but became involved into the jazz scene in the 1950s – all great names performed in that venue from, Dizzy, Miles, Art Blakey. Mingus, Monk, Rollins up to Frank Morgan and the Modern Jazz Quartet. Since 1966 the Thad Jones – Mel Lewis Orchestra ( later the Mel Lewis Orchestra) played there each Monday night and the Vanguard Jazz Orchestra continues this habit since Mel Lewis passed away in 1990.

Gary Smulyan ( Vanguard Jazz Orchestra - 10th of July 2009) ( photo courtesy Hans Koert)

The Vanguard Jazz Orchestra was nominated as the Best (Large) Jazz Ensemble and contains nowadays: Nick Marchione, Frank David Greene, Terell Stafford, Scott Wendholt on trumpets; John Mosca, Luis Bonilla, Jason Jackson on trombone; Douglas Purviance, leader and bass trombone; Dick Oatts (alto sax, soprano sax, flute); Billy Drewes (alto sax, soprano sax, flute, clarinet); Rich Perry (tenor sax, flute); Ralph LaLama (tenor sax, flute, clarinet); Gary Smulyan (baritone sax); Michael Weiss at the keys; Phil Palombi and David Wong (bass); John Riley (drums). Personally I was interested in baritone saxophone player Gary Smulyan, who I heard once at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( south west part of The Netherlands) with the Rein De Graaff Trio featuring Rein De Graaff at the piano, Marius Beets on bass and Eric Ineke on drums. Gary performed the baritone together with our own Jan Menu ( December 2006). (Those who were at that concert will remember guest player Johannes Probst on trumpet. ).

Terell Stafford ( Vanguard Jazz Orchestra - 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was a pity that Gary Smulyan didn’t got any solo, although not in the first half of the concert. To be honest – I left the concert before the end of the set. Maybe my expectations were to high – the band sounded, in my opinion, not inspiring while performing tunes like Little Pixy ( a great tunes from the Thad Jones-Mel Lewis repertoire), Only the tune ABC Blues, a Bob Brookmeyer composition ( Bob played the trombone for years in the band) with a trumpet solo by triumpet player Terell Stafford impressed.

Cecil Taylor at the Madeira ( Ahoy Rotterdam, 10th of July 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

As I wrote at the start of this blog: The North Sea Jazz Festival suits all tastes, so I decided to have a glimse of Cecil Taylor, the legendary free jazz piano player. His concert was scheduled in the Madeira and I wasn’t the only one that wanted to see this living icon. On stage one grand piano and a video film set. Cecil Taylor, 80 years old now, fully ignored the audience, sat behind the piano and played his thing: He can play the most intricate abstract lines and torrential atonal clusters with a blistering percussive attack, all at high volume and he can sustain this kind of intensity for anything up to two or three hours, Ian Carr describes his music in The Rough Guide to Jazz and he couldn’t have said it better. Zijn solowerken zijn wilde en vrije excursies in geluid; zijn muziek krijg je niet cadeau maar moet je leren genieten (Jazz Voor Dummies p. 221) (= His solo work are wild and free excursions in sound; You won’t get his music for nothing – you have to learn enjoying it.)

Cecil Taylor ( photo courtesy: Hans Koert)

Halfway the concert, most people, like me, who only wanted to smell his music and see the master perform, left the place; Cecil Taylor was quite indifferent to it.

Due to the fact that I wasn’t allow to use my “professional camera” the pictures are of a minor quality – I wrote about it in a previous blog: North Sea Jazz – A Critical Note.

Michael Weiss pointed me to some inaccuracies in the first edition of this blog. I've deleted the wrong information and love to make my apologizes to him and the band. When I composed the contribution I had some doubts about the info, but I didn't check it properly. I should have done that. Michael Weiss wrote about the fact that I pointed the visitors of this blog to the diversity of styles presented at the festival: As you pointed out, there is great diversity among the groups presented by North Sea. But it does little justice to either the VJO or Cecil Taylor to characterize our respective music with the word "versus" in between. Not only are there are more commonalities than you give us credit for, but there is no competition involved. You're right - I deleted the word versus in the subtitle of the blog.

Hans Koert

keepswinging@live.nl


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News Letter Keep Swinging Contributions