Eric Dolphy - De Laatste Sessie

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

Een Eric Dolphy verzameling - een bijna volledige discografie

2 juni 1964
ERIC DOLPHY - DE LAATSTE SESSIE
Hans Koert

Eén van de meest fascinerende musici uit de vroege jaren zestig is voor mij de altsaxofonist, basklarinettist en fluitist Eric Dolphy. Toen hij, onverwacht en veel te jong, op 29 juni 1964 overleed, was hij nog maar 36 jaar oud. Hij liet een aantal belangwekkende opnamen na – een indrukwekkende muzikale erfenis.

Geboren aan de westkust van de VS begon hij zijn carrière in het orkest van Roy Porter gevolgd door het Chico Hamilton Quintet. Hij begon basklarinet te spelen en trad op met het Charles Mingus Quartet. Hij maakte opnamen onder eigen naam voor het Prestige label; platen als Out There en Outward Bound ( New Jazz 8236). Begin jaren zestig maakte hij liveopnamen in het Five Spot Café met Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis en Ed Blackwell; opnamen die nu tot de beste behoren die hij naliet. Hij werd lid van de John Coltrane band. Twee platen zouden mijlpalen worden in de moderne jazzgeschiedenis: Ten eerste de plaat Free Jazz van het Ornette Coleman Double Quartet ( inderdaad: acht spelers, te weten Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( op basklarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden en Ed Blackwell) en het uit februari 1964 stammende Out To Lunch met Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis en Tony Williams op slagwerk. Eric Dolphy, als leider van dit laatste kwintet, bespeelt de altsax, de basklarinet en de fluit.
Volgt nu een fragment van een concert van het Eric Dolphy Quintet in Berlijn, augustus 1961

In het voorjaar van 1964 gaat Eric met Charles Mingus voor twee-en-een-halve week op tournee naar Europa. De serie concerten begint in Amsterdam op 10 april tijdens een nachtconcert in het Concertgebouw in Amsterdam en eindigt op 28 april in Stuttgart, gisteren 45 jaar geleden.
Het werd een opmerkelijke tournee, omdat Eric aankondigde in Europa te willen blijven; Mingus’s nummer So Long Eric, refereert hieraan. In een blog, getiteld Charles Mingus Europe 1964 heb ik eerder over deze tournee geschreven. Geniet van een lang stuk, Take The A-Train, gemaakt tijdens één van de concerten ( Oslo) met Charles Mingus bas - Eric Dolphy basklarinet - Dannie Richmond - slagwerk - Clifford Jordan tenorsax - Jackie Byard piano en Johnny Coles trompet.

Eric hoopte in Europa meer werk te vinden; door zijn avant-gardistische stijl van spelen kwam hij in de VS moeilijk aan de bak; bovendien woonde zijn verloofde Joyce Mordecai in Parijs. Eind mei 1964 werd hij uitgenodigd voor een aantal concerten in ons land (Nederland) door Paul Karting van de Rotterdam Jazz Society B-14. Ik kwam daar regelmatig in de jaren zeventig, herinner ik me, aan het Hofplein meen ik.
Op vrijdag 29 mei 1964 komt hij aan op Schiphol en repeteert met het Misha Mengelberg Trio ( in feite een kwartet, maar Piet Noordijk werd ingewisseld voor Dolphy): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bas en Han Bennink slagwerk; de dag erop wordt er gerepeteerd met de Boy’s Big Band, geleid door Boy Edgar. In de informatieve documentaire Last Date, De Laatste Sessie, gemaakt door Hans Hylkema ( uitgebracht een aantal jaar geleden) vertellen de leden van het begeleidingstrio over hun kennismaking met Eric en hun bewondering voor zijn techniek. De composities die Eric had meegebracht om te spelen, zoals South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks en Miss Ann waren verdraaid lastig om te spelen.

Eric Dolphy met het Misha Mengelbeg Trio en Boy's Big Band op het podium van het Concertgebouw Amsterdam (30 mei 1964) (foto Ton van Wageningen - (Muziekcentrum Nederland))

Misha wilde revanche nemen op Eric en schreef het Hypochristmutreefuzz, maar voor deze “killer diller” draaide Eric zijn hand niet om. Om middernacht 30 mei 1964 traden ze op in het Concertgebouw, vijf weken na het concert met Mingus. Eric werd begeleid door het trio van Mengelberg en door Boy ’s Big Band. Wat zou het mooi zijn als zou blijken dat dit concert bewaard gebleven is en zou verschijnen in de serie Jazz at the Concertgebouw, uitgebracht door het Nederlands Muziekcentrum (voorheen het Nederlands Jazzarchief), die eerder concerten van Chet Baker en Gerry Mulligan heruitbracht. Op één juni speelde Eric Dolphy met het trio in café De Kroon in Eindhoven en één nummer daarvan, te weten Epistrophy, werd uitgebracht op het ICP-label ( ICP 015). Weer een dag later, 2 juni, treedt het gezelschap aan in de VARA radiostudio in Hilversum voor een “live” concert en deze opnamen zijn gelukkig wel bewaard gebleven en heruitgebracht als Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) en het onderwerp in de gelijknamige documentaire Last Date, de Laatste Sessie.
Om een indruk te krijgen van Eric Dolphy’s stijl van spelen hier het nummer Epistrophy.

Kenners bestempelen deze opnamen als Eric’s beste. Eind juni overleed Eric Dolphy onverwacht in Berlijn, niet tengevolgde van de één of andere verslaving, zoals je bij zo'n vroeg overleden jazzmuzikant wellicht zou denken, maar door een niet eerder onderkende suikerziekte.

Eric Dolphy en het Misha Mengelberg Trio in de VARA studio in Hilversum ( 2 juni 1964)(foto Muziekcentrum Nederland)
Hoewel deze opnamen alom als Eric’s laatste worden beschouwd, zijn er nog opnamen uit Parijs opgedoken, die negen dagen later opgenomen werden en uitgebracht zijn op het West Wind label als Naima en Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

Een ERIC DOLPHY verzameling - een bijna complete discografie.

Hieronder vind je de platen uit mijn verzameling, waarop Eric Dolphy (mee) speelt. Wil je alle opnamen zien of meer details ga dan naar de online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Eric Dolphy - Last Date

Eric Dolphy - Last Date (English) Eric Dolphy - De Laatste Sessie (Nederlands)

An Eric Dolphy collection - an almost complete discography

2nd of June, 1964
ERIC DOLPHY - LAST DATE
Hans Koert

One of the most fascinating musicians from the early 1960s must have been saxophonist, flute player and master on the bass clarinet, Eric Dolphy. When he passed away in Berlin unexpectedly, on the 29th of June 1964, 36 years old, he had left some great recordings - an impressive musical heritage.
Born at the west coast of the States he started his career in the Roy Porter Band and Chico Hamilton’s Quintet. He started to play the bass clarinet and became part of the Charles Mingus Quartet. He made records under his own name for Prestige like Out There and Outward Bound ( New Jazz 8236). In the early 1960s some live recordings were made at the Five Spot Café with Booker Little, Mal Waldron, Richard Davis and Ed Blackwell, which belong to the best in Jazz. He became a member of the John Coltrane band. Two recordings became landmarks in modern jazz, like the Free Jazz album by Ornette Coleman and his Double Quartet ( indeed: eight members Ornette Coleman, Don Cherry, Scott LaFarro, Billy Higgings, Eric Dolphy ( on bass clarinet), Freddie Hubbard, Charlie Haden and Ed Blackwell) and the February 1964 Out To Lunch album with Freddie Hubbard, Bobby Hutcherson, Richard Davis and Tony Williams on drums. Eric Dolphy, leader of this Quintet played the alto saxophone, flute and bass clarinet.
Enjoy Eric Dolphy and his Quintet in a German concert 1961.

In the spring of 1964 Eric toured with Charles Mingus and left definitive the States for a two-and-a-half week tour along European venues. The tour started in Amsterdam on the 10th of April with a night concert in the Concertgebouw in Amsterdam and ended on the 28th of April in Stuttgart ( Germany), now 45 years ago.
This series of concerts became remarkable as Eric Dolphy decided to stay in Europe. Mingus refered to this in his composition So Long Eric. Read all about this in one of my previous blogs titled Charles Mingus: Europe 1964 .
Enjoy a lenghtly interpretation of the standard Take The A Train with the Charles Mingus Sextet: Charles Mingus double bass - Eric Dolphy bass clarinet - Dannie Richmond - drum - Clifford Jordan tenor sax - Jackie Byard piano and Johnny Coles trumpet.

Eric hoped to find some more gigs in Europe then he found in the States, as his avant garde style of playing made it hard to find work and, on the other hand, he wanted to be close to his fiancée Joyce Mordecai, who lived in Paris.

Late May 1964 he was invited to play some concerts in The Netherlands by Paul Karting from the Rotterdam Jazz Society B-14. I visited that place, near the Hofplein I remember, regularly in the 1970s. On Friday the 29th, the day he arrived in Holland he rehearsed with the members of the Misha Mengelberg Trio ( in fact it was a quartet, but Piet Noordijk was replaced by Eric): Misha Mengelberg piano, Jacques Schols bass and Han Bennink drums; the day after, Eric rehearsed with the Boy’s Big Band, directed by Boy Edgar. In the great documentary Last Date, De Laatste Sessie, made by Hans Hylkema ( released some years ago) the members of the trio tell about their first introduction to Eric, whose technique was fascinating – the compositions he had brought with him, like South Street Exit, The Madrig Speaks, the Panther Walks and Miss Ann were hard to play.

Eric Dolphy with the Misha Mengelbeg Trio and Boy's Big Band at the Concertgebouw Amsterdam (30th of May, 1964) (photo Ton van Wageningen - photo courtesy Muziekcentrum Nederland)

Misha wanted to take revenge on Eric and hand him his composition Hypochristmutreefuzz, but even this “killer diller” was no problem for Eric. At midnight of the 30th of May 1964 they performed at the Concertgebouw, five weeks after his concert with Mingus. The concert started at midnight and featured Dolphy with the Misha Mengelberg trio and Boy’s Bi g Band. It would be great to learn that this concert was saved and could be reissued in the great Jazz at the Congresgebouw series by the Muziekcentrum Nederland ( Dutch Jazz Archive), which features previous concerts by Chet Baker and Gerry Mulligan. At the first of June, Dolphy performed with the Misha Mengelberg Trio in café De Kroon in Eindhoven and one tune from that concert, Epistrophy, was released on an ICP record ( ICP 015). The next day, the 2nd of June, the Misha Mengelberg trio and Eric Dolphy gathered for a radio program at the VARA studios in Hilversum and this concert, which was reissued on Eric Dolphy – Last Date ( Emarcy 510 124) was give an exhaustive treatment in the documentary Eric Dolphy - De Laatste Sessie - Last Date. To show a sample of Eric’s playing enjoy his version of Epistrophy.

Experts label this concert as one of his best – fact is that Eric passed away some weeks later unexpected due of diabetics complications.

Eric Dolphy and the Misha Mengelberg Trio at the VARA studio in Hilversum ( 2nd of June, 1964
Although this concert is labeled “Last Date” these are not Eric’s last recordings. Nine days after he was in the Hilversum studio he performed in France and these recordings were released on two West Wind albums as Naima and Unreleased Tapes.

Hans Koert
keepswinging@live.nl

An ERIC DOLPHY Collection - an almost complete DISCOGRAPHY.

Below you'll find a list of recordings in my collection which features ERIC DOLPHY. Learn all about the details in the online ERIC DOLPHY DISCOGRAPHY.

= prestige/original jazz classics sampler (1960)

= eric dolphy quintet/outward bound (1960)

= oliver nelson/screamin' the blues (1960)

= eric dolphy/out there (1960)

= eddie lockjaw davis/birthday collection (3) (1960)

= charles mingus/in a soulful mood (1960)

= new jazz/original jazz classics sampler (1960-1961)

= ornette coleman double quartet/free jazz (1960)

= john coltrane/the atlantic records - 6 (africa/brass)(1961)

= john coltrane/in a soulful mood (1961)

= eric dolphy/immortal concerts five spot cafe nyc july 16, 1961

= john coltrane/live at the village vanguard (1961)

= charles mingus/the complete town hall concert (1962)

= eric dolphy quintet-herbie hancock/gaslight (1962)

= freddie hubbard/skylark (1963)

= eric dolphy/sound (1963)

= eric dolphy/iron man (1963)

= eric dolphy/illinois concert (1963)

= charles mingus/the impulse story (1963)

= eric dolphy/out to lunch (1964)

= charlie mingus-eric dolphy/cornell ( 1964)

= andrew hill/point of departure (1964)

= charles mingus/live in oslo (1964)

= eric dolphy/last date (1964)

Retrospect
Charles Mingus plays piano Eric Dolphy at the Five Spot Charles Mingus Charles Mingus - Changes Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Leo Cuypers, a two-finger piano player?

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
ENGLISH: ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een stukje over Don Byron, die vandaag zijn vijftigste verjaardag viert.)

LEO CUYPERS: A TWO-FINGER PIANO PLAYER?
One of the Dutch jazz piano players of the 1970s I remember to have heard in concerts at the Nieuwe Muziek in Middelburg, in the southwest part of The Netherlands, was Leo Cuypers. He was active in the so-called free jazz scene, active in the Netherlands in bands like the Willem Breuker Kollektief and the ICP ( = Instant Composters Pool).

This record was made just after Leo had left the Willem Breuker Kollektief. The liner notes on the cover by Wim Van Eyle, one of the compilers of the Dutch Jazz and Blues Discography, tells extensively about the recording session, organized on the 20th of July 1981 in the VARA Studio number 2 in Hilversum, the "radio" city in the center of The Netherlands. This Trio recording is rather unique, as Leo loves to play solo piano - een tweevingerige pianist ( = a two-finger piano player) critics said, but Wim Van Eyle refutes this in the first paragraph: Zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden. (= His solo's on the piano in pieces like Newborn and Bim Bam Beieren show a remarkable technique which learns that his critics were wrong ).

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP van. (= Leo, Let's play like a real jazz-trio and make a Flanagan-like album ), Han Bennink must have said. Han Bennink, I still remember him as a highly inventive percussionist, who surprised in every concert my brother and I joined in Middelburg. He could make "music", "sounds" "rhythms" "noise"( whatever you like), on every object available. And nowadays he is still active as an artist and percusssionist in contemporaty music.
Some tunes need some explanation, like Powel, of course dedicated to piano player Bud Powell and Newborn, dedicated to Phineas Newborn Jr., a piano player who was known for his dazzling technique. Bim Bam Beieren, a waltz tune, sounds really great and the tune Badness Piece refers to Frank Wright, a US saxophone player who lived in France and I must have heard him live in those days, although I don't remember where or when ( Maybe in the 1970s in B14 in Rotterdam?). Leo Cuypers shows that he is a real solo piano player in the ballad Geraldine.
I'm glad to have found this album.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite. Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( To the English section with an article about Leo Cuypers, a Dutch piano player )

DON BYRON - 50

Vandaag viert Don Byron zijn vijftigste verjaardag. Hij groeide op in New York in een muzikaal gezin; vader speelde in een calypsoband en moeder was pianiste.

Hij studeerde klarinet en ging spelen in een salsaband, maar raakte geinteresseerd in de jazz. Hij maakte een plaat gewijd aan de klezmermuziek, die hem bekendheid gaf: Don Byron Plays The Music Of Mickey Katz. Dankzij dit project werd hij een veelgevraagd artiest in dit genre. De afgelopen twintig jaar is hij ook te vinden in de moderne jazz met musici als David Murray, Bobby Previte en Bill Frisell. Bobby Previte was hier in mei van dit jaar te beluisteren op het International Jazz Festival van Middelburg. Zijn platen raken vaak ook andere muziekstijlen, zoals de opnamen met zijn Existential Dred, waarin hij o.a. optreedt met dichter / rapper Sadiq Bey, pianist Uri Gaine, bassist Regggie Washington en slagwerker Ben Wittman.

Zijn opnamen, waarbij hij Latijns-Amerikaanse ritmen, funk, rap, pop en jazz mixed met politiek en African-American poetry gaan me allemaal iets te ver. Hij speelde ook mee in de cast van de film Kansas City en, zoals geregelde bezoekers van deze blog wel weten, boeit de muziek van die film me en daarom heb ik dan ook twee filmfragmenten gekozen uit die film. In het eerste fragment hoor je hem in een blues, waarbij hij laat horen dat hij, ondanks dat zijn muziek tegenwoordig erg modern is, hij weet waar zijn wortels liggen. Hij speelt hier als een regelrechte kloon van Lester Young de Riff Blues.

Het tweede fragment komt ook uit de film Kansas City en wordt gespeeld door twee bassisten, Ron Carter en Christian McBride, die samen Duke Ellington's In My Solitude spelen, met Don Byron in de tweede helft op klarinet. Zo hoort jazz je te raken.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:Wat is jouw favoriet?
Binnen nu en veertien dagen, bereikt deze dagelijkse Keep Swinging blog haar 1000ste bijdrage. Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Leo Cuypers, tweevingerige pianist?

Wat is jouw favoriet? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
START: To the latest blog Naar de laatste blog
NEDERLANDS-VLAAMS: ( To the English section with a contribution about a fifty years old recording by Papa Bue: Bogalusa Strut.)

LEO CUYPERS: Tweevingerige Pianist?

Eén van de Nederlandse pianisten uit de jaren zeventig, waar ik een concert van bijwoonde, was Leo Cuypers. Ik herinner me dat hij speelde op één van de concerten georganiseerd door Nieuwe Muziek in Middelburg. Leo Cuypers hoorde bij die musici, die speelden in de zgn. free jazz stijl, ook wel oneerbiedig piep-knars-knor muziek genoemd; muziek gespeeld door groepen als het Willem Breuker Kollektief en de ICP ( = Instant Composters Pool). Hij speelde o.a. mee in het Willem Breuker Kollektief en het Theo Loevendie Consort. In Zeeland maaktje hij vooral naam met zijn Zeeland Suite, dat hier in Zeeland in 1977 op locatie werd uitgevoerd. Ik heb daar al iets van verteld in een eerdere bijdrage, getiteld Leo Cuypers.

Ik kwam onlangs een LP van het Leo Cuypers Trio tegen, getiteld Corners, uitgebracht op het VARA JAZZ label. Het Trio bevatte Leo Cuypers aan de toetsen, Arjen Gorter op bas en Han Bennink op het slagwerk.

Deze plaat werd uitgebracht net nadat Leo Cuypers het Willem Breuker Kollektief verlaten had. In de uitgebreide beschrijving achter op de hoes geeft Wim van Eyle, één van de samenstellers van The Dutch Jazz and Blues Discography, een uitgebreid verslag over de opnamedag, maandag 20 juli 1981, toen deze plaat in de VARA studio 2 in Hilversum opgenomen werd. Deze trio opname is tamelijk uniek, omdat Leo Cuypers meer een "tweevingerige" solopianist was; tweevingerig, volgens de critici, maar Wim van Eyle weerlegt dat meteen in de eerste alinea: zijn solo's in stukken als Newborn en Bim Bam Beieren zijn een smak techniek, waarmee voornoemde kritici wel een heel eind het bos in gestuurd worden.

Leo, we gaan spelen als een echt jazztrio en we maken een Flanagan-achtige LP, schijnt slagwerker Han Bennink op voorhand gezegd te hebben. Han Bennink: Ik herinner zijn altijd opwindende voorstellingen waarin de slagwerker iedereen weer wist te verrassen met geluid. getoverd uit alles wat maar voorhanden was. Zijn optredens waren bijna altijd spraakmakend en hoogst interessant voor mijn broer en ik (als opgroeiende pubers). Hij is, nu 65 jaar meen ik, nog steeds actief in de moderne muziek. Ik kom tegenwoordig zijn naam nog wel eens tegen bij optredens met gerenomeerde Amerikaanse jazzartiesten, die hij toen begeleidde; ik was me daar toen niet van bewust.

Een aantal nummers vraagt om nadere toelichting, zoals Powel, uiteraard een verwijzing naar de legendarische bebop pianist Bud Powell en Newborn, dat verwijst naar Phineas Newborn Jr., ook zo'n legendarische pianist, bekend om zijn fabelachtige techniek. Bim Bam Beieren is in feite een walsje, maar krijgt Brubeckachtige ritmes mee en Badness Piece verwijst naar saxofonist Frank Wright, een Amerikaanse tenorsaxofonist, die toen in Parijs woonde, en die ik, naar ik me meen te herinneren, heb horen spelen ( ik vermoed in B-14 in Rotterdam). Leo Cuypers laat m.n. in de ballad Geraldine, horen, dat hij een uitstekend pianist is.
Ik ben blij tegen deze plaat aangelopen te zijn.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000:
Wat is jouw favoriet? Stuur me de titel van jouw favoriete blog en win een Lonehill Jazz CD heruitgave van een paar mooie Frank Rosolino platen uit de jaren vijftig. Kies jouw favoriete bijdrage gekozen uit de 990 voorgangers en stuur mij de titel of link toe: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

What's your favorite? KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000
Nederlands ( Naar het Nederlands-Vlaamse deel met een bijdrage over de tweevingerige pianist Leo Cuypers met zijn LP Corners )

BOGALUSA STRUT - PAPA BUE'S VIKING JAZZBAND

Arne Bue Jensen trombone and leader - Finn Otto Hansen on trumpet - Jørgen Svarre on clarinet - Bjarne Petersen on banjo - Mogens Seidelin on tuba and Ib Lindschow on drums.

Recorded on the 7th of November 1958

This Storyville EP (Extensive Play) SEP 367 has been discussed in a previous blog. The other three tunes: Nyboders Pris - When I Leave This World Behind and 1919 March were recorded five days later, on the 12th of November 1958.

The tune Bogalusa Strut was originally recorded by the New Orleans based trumpet player Sam Morgan in October 1927 for Columbia. Sam Morgan was an important New Orleans trumpet player who had a popular band playing in New Orleans between 1925 and 1932, when the orchestra was disbanded. There were but few bands in New Orleans that recorded during the 1920s and Sam Morgan's was one of them.

Click to enlarge. (negative image of cover)

It is said that Fate Marable, the New Orleans piano player who had his own orchestra, was once playing on the steamboat Capitol one times, alternating with Sam Morgan's Orchestra. He became so jealous about Sam Morgan's successes on stage that he disconnected one time the amplifier. When the audience discovered this they were furious ......

Sam Morgan Orchestra

It is remarkable that this tune was seldom recorded during the 78rpm era. I have some recordings from the 1980s and 1990s, played by bands like Papa Tom's Lamentation Jazz Band from Hamburg, Germany, Florida Hotel New Orleans Rascals ( The title of the band refers to the venue in Boskoop, om the western part of the Netherlands ( near Gouda), where the annual jazz meeting of Doctor Jazz was organized); the Belgium Fondy Riverside Bullet Band; banjo player Cynthia Sayer and from France, the great Le Petit Jazzband de Mr. Morel. And of course this 50 years old version of Papa Bue's Viking Jazz Band.

What a great cover!

Hans Koert - keepswinging@live.nl

KEEPSWINGING.BLOGSPOT.COM 1000

This daily Keep Swinging blog will reach its 1000th contribution within two weeks. To celebrate this I love to repost some old favorite blogs. Please inform me what your favorite contribution is. I love to give a great Frank Rosolino album released by Lonehill Jazz to one of you, so please, send me your favorite.Send it to: keepswinging@live.nl

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl