Oscar Alemán in Scheveningen (1939): Het optreden van den uitzonderlijken guitarist belicht

OSCAR ALEMÁN in SCHEVENINGEN (1939: Het optreden van den uitzonderlijken GUITARIST belicht.

Een wonderlijk muzikaal genot, met één feilen: het was te kort!

Hans Koert

Oscar Alemán: star of the 7de Jazzwereldfeest in Scheveningen (1939) ( English) Oscar Alemán: ster van het Zevende Jazzwereldfeest in Den Haag (1939) (Nederlands) Oscar Alemán in concert: A review of the performances of a remarkable guitar player in The Hague (1939) (Engels) - Oscar Alemán in Scheveningen (1939): Het optreden van den uitzonderlijken guitarist belicht (Nederlands)

Op zaterdag 15 juli 1939 was het Zevende Jazzwereldfeest gepland in Het Kurhaus in Scheveningen, de badplaats tegen Den Haag aan. Oscar Alemán was uitgenodigd om op te treden en werd als de uitzonderlijke negerguitarist aangekondigd. Het Vaderland berichtte de dag na het concert dat twee van de programma-onderdelen van Het Jazzwereldfeest zich buiten de kaders van hetgeen verwacht kon worden, hadden geplaatst ......... welke zich door hun kwaliteit en karakter buiten het kader van het geheel geplaatst zagen: Noch het optreden van den Zuid-Amerikaanschen negergitarist Oscar Aleman noch dat van een Haagsch amateurorkest o.l.v. Iwan Poustochkine (= De Swing Papa's), bevatten iets, dat met den besten wil ter wereld louter onder amusement gerangschikt kan worden. De laatstgenoemde band, De Swing Papa's, had, volgens jazzcriticus, Will G. Gilbert, een soort jazz gecreëerd, dat bijna op gelijke hoogte stond met de jazz die je zou verwachten van een "zwarte" band, die nu eenmaal hun wortels in de jazz hebben. De jazzmuziek "gediend" door blanken is uit den aard der zaak een pijnlijk verschijnsel: haar wezen is niet in overenstemming te brengen met onze cultuur; Vandaar dat in zulke gevallen steeds een mislukking als jazzmuziek geconstateerd mag worden. De Swing Papa's waren, volgens Gilbert, dus een uitzondering - .... dat het orkest o.l.v. Poustochkine dezen speeltrant wist te verwerkelijken. Oscar Alemán was het andere buitenbeentje. ..... Oscar Alemán is een groot gitarist, ........., begint Gilbert zijn betoog maar ....zijn werk (kunnen we) niet geheel en al rangschikken onder datgene, wat wij hier als jazzmuziek verstaan. Er zijn invloeden te bespeuren, welke echter eveneens negersch zijn, ook al is hier een Zuid-Amerikaanse variëteit aan het woord; onmiskenbaar is het polyrhythmische aspect.

De Jazzwereld no. 8 ( augustus 1939) (foto: Hans Koert)

Gilbert lijkt gefascineerd door de techniek die Oscar laat zien, met name met zijn rechterhand en vergelijkt het met de Spaanse gitarist Andrés Segovia (1893-1987), een klassiek gitarist, die wel the father of the modern classical guitar movement by most modern scholars ( = de grondlegger van het moderne klassieke gitaarspel genoemd wordt door de moderne critici.) ( bron: classicalguitar.net ). Technisch is vooral zijn rechterhand ontwikkeld: de onafhankelijkheid der vingers is zoo ten top gevoerd, dat wij meermalen moesten denken aan de vaardigheid van een Segovia, dit zonder overdrijving.

Kop van De Jazzwereld no. 8 (augustus 1939) ( Dankzij het Dutch Jazz Archive)

Het openingsartikel van De Jazzwereld van augustus 1939 heeft als kop Het Zevende Jazzwereldfeest dat de meeste vroegere Jazzwereld-Kurhausavonden overtrof! De auteur was waarschijnlijk weer Will G. Gilbert, die één van de redacteuren van het blad was; de anderen waren Bob Schrijver, die het festival had geleid en Mr. C.(= Constantin) Poustochkine, de oudere broer van de leider van De Swing Papa's Iwan Poustochkine, één van de bands die optrad op het festival en ook gerecenseerd wordt in het artikel. Het artikel in De Jazzwereld heeft in ieder geval diezelfde gezwollen retoriek, die we gewend zijn van Gilbert. In onnavolgbare lang uitsponnen zinnen, vol klankrijke omschrijvingen, roemt hij Oscar's gaven, er op wijzend dat de muziek die hij speelde eigenlijk geen jazz genoemd kon worden, hoewel het wel "zuivere jazzmuzikale elementen" bevatte en "daarnaast nog Spaanse- en Zuid-Amerikaanse elementen." Oscar Aleman wordt ook geroemd als entertainer, vanwege de muzikale grapjes die hij maakt, maar daarbij nooit uit was op enig goedkoop effectbejag. Aleman versmaadt geen grapjes, doch hoewel de wetenschap, dat dit zijn succes bij het publiek ten goede zal komen, bij hem hierbij ongetwijfeld vooropstaat, ontaarden zijn grapjes nummer tot kunstmatig aandoende showeffecten. Alles geschiedt spontaan, als vanzelf, het gaat niet ten koste van de muziek, maar heeft tot taak haar werking te versterken, haar smakelijkheid te vergroten.

Kurhaus (jaren dertig)

Gilbert wijst nogmaals op het feit dat de muziek van Oscar meer relatie heeft met de muziek van Segovia dan van de zigeunermuziek van Django Reinhardt ( = ... dat Aleman's guitarspel meer aanknopingspunten heeft met den gevleugelden stijl van Segovia dan met den Zigeunersch-sentimenteelen en zwaarderen speeltrant van een Reinhardt.); een belangrijke constatering, die helaas door veel tijdgenoten en later generaties jazzliefhebbers niet werd gezien! Oscar's optreden was maar kort: Het was een kort recital van waarachtige muziek, licht en pretentieloos, doch ontzaglijk vitaal en geworteld in een volksmuzikale cultuur, waarvan deze groote guitarist een raskunstenaar een exponent is. Hij speelde slechts vier nummers, namelijk Men of Mine (sic),(= Man of Mine (Hombre Mio)), dat zin herkenningsmelodie zou worden, Whispering (= Susurrando), Nobody's Sweetheart en Black Dreams, een eigen compositie, dat Oscar nooit aan de groef toevertrouwd heeft. Bij het laatgenoemde nummer gebruikte Oscar de klankkast van zijn gitaar als ritme-instrument, iets dat Gilbert zo opmerkelijk vond dat het vermeld moest worden: .. het suggestieve begeleidende rhythme, met de vingers tegen het houten instrument geslagen! Label met de (zeer zeldzame) uitvoering van Whispering (en Nobody's Sweetheart) ( Kopenhagen 5 december 1938): Er werden slechts 90 exemplaren van verkocht. ( collectie Leif Bjerborg)

We zijn zo gelukkig dat de twee solonummers Whispering (= Susurrando) en Nobody's Sweetheart een half jaar eerder in een soloversie op de plaat gezet zijn tijdens een opnamesessie met Svend Asmussen in Kopenhagen december 1938 voor de Deense HMV. Charles Delaunay vergelijkt beide nummers met de muziek die Eddie Lang speelde in de jaren twintig en dertig: ......... though they are quite different in style, more "Jazzy" rather than "Jazz" ( = hoewel anders van stijl - meer "Jazzy" dan "jazz".) They are showcases for Oscar Aleman's finger-picking, with no improvisation but ornamentation around the melodic line..... (= Het zijn voorbeelden van de finger-picking stijl van Oscar, zonder improvisties, maar met versieringen rond de melodielijn). Both songs are full of Latin American guitar licks such as false harmonics and tremolos, not usual at all in jazz (= De nummers zitten vol met allerlei Latijns-Amerikaanse gitaarlicks, zoals bepaalde akkoorden en tremolo’s, die we niet in de jazz kennen) ( bron: Tomas Mooney "Oscar Aleman Swing guitarist ( Jazz Journal vol 35-4 (Apr. 1982). Beide nummers waren onderdeel van de Josephine Baker revue van 1938 waarmee ze door Europa waren getrokken - Oscar speelde ze als intermezzo tussen twee acts. Delen van de recensie van (waarschjijnlijk) Will G. Gilbert in De Jazzwereld.( bron: De Jazzwereld no. 8 (Aug 1939)( met dank aan het Nedrlands Jazzarchief (MCN) (in negatief) (klik op de foto om hen te vergroten).

Het laatste onderdeel van het avondprogramma was de Jamsessie, wat een groot succes was. Het aller-uitbundigste applaus van dezen avond mocht de Jam-session oogsten. Gilbert noemt een aantal musici die deelnamen aan de jamsessie: natuurlijk Oscar Aleman; de in Engeland geboren trompettist Johnny Claes, zangeres Annie Xhofleer, pianist Jaap Feijten, slagwerker Jaap Cune en de leden van De Swing Papa's. Zowel Annie Xhofleer als Oscar Alemán worden als de sterren bestempeld, maar het publiek was vooral geïmponeerd door het onbekende, aangezien een heuse jamsessie, volledig geïmproviseerd, met een lawine aan solo's, sommige vrij geslaagd, andere maar matig, iets nieuws was. Gilbert was daar wat verrast over .......... Doch het publiek was daarnaast kennelijk in den ban der sensatie van het onvoorbereide van dit musiceren en onderging dit programmanummer ........ blijkbaar veel vollediger en intenser dan wij ...... Hetgeen "after all" een ieders goed recht was. De enige foto ( of zijn er nog meer?) van de jamsessie van het Jazzwereldfeest: f.l.t.r.: Annie Xhofleer - Joop Stoutjesdijk - Joost van Os - J(aap?) de Veen - Jaap Feijten - Oscar Aleman - (Theo) A. Tremio - T. Versteeg en Johnny Claes. (foto De Jazzwereld) ( met dank aan het Nederlands Jazzarchief (MCN) (klik op de foto voor een vergroting)

Na afloop van het concert in het Kurhaus werd koers gezet naar De Pier, waar het bal werd gehouden .. tot 3 uur 's nachts. Hier in het Paviljoen traden beurtelings Paul Kluger's Pintonians op en De Swing Papa's. Het bal werd afgesloten met een internationale jamsessie, waarin vooral Oscar Aleman en slagwerker Maurits (= Maurice) van Kleef de toon zetten. Maurice van Kleef was in die jaren de drummer die Coleman Hawkins en Freddy Johnson begeleidde. Een andere muzikant die meespeelde was Johnny Fresco, de tenorsaxofonist, die in die tijd regelmatig in het Palais de Dance, gelegen naast het Kurhaus optrad met zijn orkest. Gilbert weet nog even fijntjes op te merken dat lang niet alle solo's indruk maakten: ... Stonden de soli der andere medewerkenden stylistisch niet steeds op hoog plan, het enthousiasme en de overgave, waarmede gespeeld werd, werd slechts overtroffen door de oplaaiende geestdrift van het publiek na afloop dezer session.

Deel van de recensie van de jamsessie in het Paviljoen ( bron: De Jazwereld no. 8 ) ( in negatief) ( met dank aan het Nederlands Jazzarchief (MCN)

In de recensie Oscar Aleman en andere jazzmuziek in Het Vaderland, trekt Gilbert de alomvattende conclusie, dat het ... een wonderlijk muzikaal genot (was), met één feilen: het was te kort! Je vindt hierbij het totale Jazzwereld artikel Het Zevende Jazzwereldfeest dat de meeste vroegere jazzwereld-kurhausavonden overtrof!! dankzij het Nederlands Jazzarchief ( MCN)

Het voorgaande artikel, met daarin aandacht voor de promotie van het festival vind je als: Oscar Alemán: De Ster van het 7de Jazzwereldfeest in Scheveningen (1939). Hier staan ook linken nar de Engelstalige versies op de Oscar Aleman blog.

Hans Koert samensteller van de (online) Oscar Aleman Discography

keepswinging@live.nl

Oscar Alemán voelde zich zeer vereerd te mogen optreden als één van de belangrijkste gasten op het Zevende Jazzwereldfeest - het feit dat het hele festival voor hem een dag werd verzet versterkte dat alleen maar. Zijn optredens gingen niet ongemerkt voorbij, al was er, volgens Gilbert, één van de belangrijkste jazzcritici van ons land, wellicht van echte Jazz geen sprake, al verwees hij die discussie naar den achtergrond .....als geheel onbelangrijk. Hij relateerde Oscar's muziek, wonderlijk gecompliceerd en onnavolgbaar grillige poly-ritmische en melodische draden van zijn muzikaal weefsel, eerder aan de klassieke Spaanse gitaarmuziek van Segovia dan aan den Zigeunersch - sentimenteelen en zwaarderen speeltrant van een Reinhardt. Door deze laatste constatering plaatste Gilbert Oscar buiten de Hot Club cultuur waarin het gitaarspel van Django domineerde en dat had hij goed gezien. Oscar beschreef dit Zevende Jazzwereldfeest later als één van de gelukkigste momenten van zijn leven.

De Keep Swinging blog is te volgen via Twitter of met hulp van haar gratis nieuwsbrief. Vraag haar aan.

Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán: ster van het Zevende Jazzwereldfeest in Den Haag (1939)

OSCAR ALEMÁN: STER van het ZEVENDE JAZZWERELDFEEST in DEN HAAG (1939) Oscar Alemán, de uitzonderlijke negerguitarist - Wat is een "Jam-Session"? Hans Koert

Oscar Alemán: star of the 7de Jazzwereldfeest in Scheveningen (1939) ( English) Oscar Alemán: ster van het Zevende Jazzwereldfeest in Den Haag (1939) (Nederlands) Oscar Alemán in concert: A review of the performances of a remarkable guitar player in The Hague (1939) - Oscar Alemán in Scheveningen(1939): Optreden van den uitzonderlijken guitarist

Eén van de eerste grote jazzfestivals in Nederland moet het Jazzwereldfeest geweest zijn, een avond waarop meerdere jazzbands optraden, georganiseerd in de jaren dertig door het eerste Nederlandse jazzblad, De Jazzwereld. In 1933 organiseerde De Jazzwereld, spreekbuis van De Nederlandsche Jazz Liga, een concours waarin de Lumirex Mike Serenaders ( o.l.v. J.A. Dienske ) en de Rhythm Harmonists o.l.v. André Eschauzier, beide met een prijs naar huis gingen. De Jazzwereld ( 1931 - 1940) - Het eerste Nederlandse jazzblad. In juli 1939 vond het Zevende Jazzwereldfeest plaats, dat georganiseerd werd in Het Kurhaus in Scheveningen, de badplaats gelegen aan de kust bij Den Haag aan. Eén van de gasten die uitgenodigd werd, was Oscar Alemán, die toen met zijn groep in de Chantilly-dancing speelde in Parijs. Oscar Alemán, de Argentijns gitarist, was geboren in 1909 in Argentinië en naar Europa getrokken als lid van het Les Loups duo. Tijdens de jaren dertig speelde hij in Europa, of nauwkeuriger, in Parijs. Hij was de vaste gitarist en later leider van De Baker Boys, de begeleidingsband van Josephine Baker. Hiermee ging hij op tournee door Europa en Noord Afrika ( rond 1934 speelden ze o.a. in Kunstmin in Dordrecht) en als het revuegezelschap niet op tour was, speelde Oscar in allerlei formaties in Parijs, zoals in de Chantilly-dancing. Je kunt meer lezen over deze fase in Oscar's carrière in de blog: Oscar Alemán - zijn Europese jaren. Fragment uit het artikel: Medewerkenden aan het 7e Jazzwereldfeest ( 15 juli in het Kurhaus) ( Het Vaderland 11 juli 1939 Avondblad C) (als negatief) Oscar vertelde later dat hij verrast was, toen de uitnodiging om als stersolist op Het Jazzwereldfeest op te treden op de mat viel. Het Zevende Jazzwereldfeest was eerst gepland op vrijdag 14 juli 1939, maar omdat het op deze Franse feestdag ( Quatorze Julliet) altijd erg druk was in de club kreeg hij daarvoor geen toestemming. Hij was dan ook zeer verrast te horen dat het 7de Jazzwereldfeest daarom, speciaal voor hem, één dag verzet werd. Alemán accepteerde de uitnodiging. In Het Vaderland, een avondblad, werd Oscar Alemán geïntroduceerd als een all-round muzikant: De guitarist Oscar Alemán, dien men als solist en als deelnemer aan de internationale jamsession zal hooren, is een all-round musician. Het feit dat Oscar geen noten kon lezen werd breed uitgemeten (Svend Asmussen, de Deense violist, met wie hij in 1938 optrad, vertelde me daarover nog een mooi verhaal). Hoewel hij behoort tot diegenen, die alles "op het gehoor" spelen, is hij toch zoo veelzijdig dat hij bv. het geheele klassieke repertoire van den beroemden guitarist Andres Segovia kan naspelen. ( citaat uit het artikel: Medewerkenden aan het 7e Jazzwereldfeest ( 15 juli in het Kurhaus)( Het Vaderland 11 juli 1939 Avondblad C).

Het Kurhaus in Scheveningen (1939) De aankondigingen leren ons dat Oscar een solo-optreden zou verzorgen tijdens het avondprogramma, dat om 8 uur 's avonds in Het Kurhaus in Scheveningen zou moeten beginnen. Oscar stond gepland na het optreden van Jacques Kluger en zijn Pintonians, een "nieuw" orkest o.l.v. Jacques Kluger, met de Engelse trompettist Johnny Claes, pianist Gun Finlay en rietspeler Maurice Pinto, die het orkest zijn naam geleend had. Na een kort intermezzo, waarin tapdanser Marco Palmer optrad met begeleiding van pianist Jaap Feijten, stond het solo-optreden van Oscar Aleman gepland. Na de pauze was het de beurt aan de bekende groep De Swing Papa's en de avond zou worden afgesloten met een heuse jamsessie. Dit deel van de avond was in die tijd voor Nederlandse begrippen uniek en voor veel mensen nieuw - nog nooit was er een jamsessie georganiseerd tijdens Het Jazzwereldfeest en dus was, voor de onkundigen, enige uitleg nodig, vonden sommige kranten.

Oscar Alemán ( 1909 - 1980) In een artikel in Het Vaderland van 5 juli verscheen een artikel getiteld: Wat Is een "Jam-session"? met als ondertitel Het 7e Jazzwereldfeest in het Kurhaus zal het ons leeren. Voor hen die zich afvroegen: Wat is het nou precies? legt het artikel uitgebreid uit wat een jamsessie inhoudt. Uitgebreid wordt er ingegaan op de jazz als een improviserende muziekstijl ........... In een lange verhandeling wordt de lezer uitgelegd, wat men zo al in Scheveningen kan verwachten. Oscar Alemán wordt al op voorhand genomineerd tot ster van de jam-sessie. Deze neger(!)guitarist wordt door kenners een meester op zijn instrument geacht te zijn, terwijl hij als eenige neger (!) bovendien het authentieke element in deze voorstelling zal brengen.

Advertentie ( Het Vaderland 12 juli 1939) ( negatief) ( klik op de foto om hem te vergroten) De auteur van het artikel, Willem van Steensel van der Aa, beter bekend als Will G. Gilbert, kennen we als auteur en "jazzkenner", die wel vaker dubieuze uitspraken gedaan heeft, maar door Oscar als "neger" op te voeren en tevens als "authentiek element" te introduceren, slaat hij behoorlijk de plank mis - Oscar werd immers in Argentinië geboren met Indiaanse voorouders. Voor de echte leken, die mensen, die werkelijk geen idee hadden wat een jamsessie inhield, legt Gilbert uit dat het geen "plakkerige" bedoeling is en dat je je kinderen geen oude kleren hoeft aan te trekken .......... Ter geruststelling van die onkundigen die bij lezing van dit woord mochten vreezen, dat het hierbij uiters "kleverig" zal toegaan, zoodat het overweging verdient hun zoons en dochters in "overall" instede van in hun beste kleeren naar dit feest te laten gaan, .......... Dit deed me denken aan een cartoon van Frits Müller, getiteld Het zogenaamde "jammen", waarin drie muzikanten elkaar te lijf gaan met potten jam, dat te vinden is in het boekje 6 Over Jazz - kaleidoscoop van een deels miskende, deels overschatte muze uit 1958.

Fragment uit: Wat is een "Jam-Session"? ( Het Vaderland - 5 juli, 1939) ( negatief) ( klik op de foto om hem te vergroten) In Oscar Alemán in Den Haag (1939): Optreden van den uitzonderlijken guitarist kijken we terug op de concerten van 15 juli 1939, die Oscar gaf, door de ogen van de jazzcriticus Will G. Gilbert ......

This article is also published in English at the Oscar-Aleman blog.

Hans Koert

author of the (online) Oscar-Alemán Discography keepswinging@live.nl

Op 15 juli 1939 werd in Scheveningen het Zevende Jazzwereldfeest georganiseerd. Als publiekstrekker werd "den uitzonderlijken guitarist" Oscar Aleman aangetrokken. Het was de tweede keer dat hij in ons land op het podium stond - begin jaren dertig was hij ook al eens met de Josephine Baker revue hier geweest, maar dat had niemand opgemerkt. Eén van de onderdelen van het Jazzwereldfeest was een echte Jam-Sessie, maar .......... hoe leg je dat de Onkundigen uit? Keep Swinging volgde de voorbereidingen voor dit Zevende Jazzwereldfeest. Als je de volgende bijdragen niet wilt missen, volg haar dan via Twitter of vraag haar gratis nieuwsbrief aan. Retrospect Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Louis Vola: bass player and bandleader

Louis Vola en de geboorte van het kwintet ( Nederlands) Louis Vola and the birth of a quintet ( English) Louis Vola: bassist en orkestleider ( Nederlands) Louis Vola: bass player and bandleader ( English)

Would Monsieur Vola like to take a solo?
LOUIS VOLA: BASS PLAYER AND BANDLEADER
Georg Lankester
(translation: Hans Koert)

If you are an admirer of the music of the Hot Club de France, Louis Vola (1902-1990) will be remembered as one of the bass player of the quintet, like Emmanuel Soudieux (he passed away) and Coleridge Goode, who played after the war in London with Django Reinhardt and Stephane Grappelli. Louis Vola played an important part in the first years of the quintet, and not only as a bass player ........ he was also a tireless impresario!
Today more about the Quintette du Hot Club de France and Louis Vola's career in other bands during the 1930s and 1940s.

Quintette du Hot Club de France ( 1930s)

Quintette du Hot Club de France - Django Reinhardt - Ton Doux Sourire (1935) (The Sunshine of Your Smile) Ultraphone Studios Paris, April 1935 with Stéphane Grappelli (vln), Django Reinhardt (gtr solo), Roger Chaput, Joseph Reinhardt (gtrs), Louis Vola (sb).

During the next two years, 1935 and 1936, but few records were made, but in 1937, the year of the Parisian World Fair, L'Exposition Internationale "Arts et Techniques dans la Vie moderne", an extensive number of records were released. The Hot Club de France organisation invited numerous US musicians to perform in Paris with local musicians. The Quintet meets the Duke.

Early 1938 the quintet records in London for Decca. One of the tunes is entitled My Sweet, in which Django asks Louis Vola to take a solo: Would Monsieur Vola like to take a solo?

Up to 1939 Louis Vola is present at 60 recordings on which he accompanies Django in various small groups, quintets or large orchestras, like the band of violin player Michel Warlop. Besides playing with Django, he is also to be heard in numerous other records with French musicians and becomes a sought after accompanist.

Hot Lips - Quintette (sic) Of the Hot Club Of France with Louis Vola on bass. ( HMV B8690) Paris, 22nd of April 1937) ( Collection Hans Koert)

In 1940, at the start of the Second world War, he starts to play in the Ray Ventura orchestra which brings him into Switzerland and in 1941 even to South America. He leaves the Ventura orchestra and stays in Argentina up to 1948. In Buenos Aires he founded a quintet like the Hot club de France, where he recorded with Hernan Oliva, the great Argentine violin player, almost unknown in Europe ad The States. If you listen to the recordings made during this period you can hear the influences of Oscar Aleman very well - the Argentine guitar player, who visited France in the 1930s and played with entertainers like Josephine Baker.

In the next short fragment, Louis Vola, the bass player of course, is one of " Django's friends": .

Louis Vola returns to France, first to Nice and later to Paris. It is a pity that his music in not very popular anymore, due to the development of new musical styles.

Montparnasse Jump - Danny Polo and his Swing Stars ( with Danny Polo, Alix Combelle, Une Mae Carlisle, Oscar Alemán and Louis Vola.) ( Decca F. 6989) ( 30th of January 1939) ( Rainer Lotz Collection).
Louis Vola played again at the festivities around the 25th anniversary of Django's death in Samois with Svend Asmussen at the violin and Boulou Ferré on the guitar, but Louis has played his part. Louis Vola passed away the 15th of August 1990 in Paris; he is the last but one survivor of the original Quintette du Hot Club de France - the last one is Stephane Grappelli - he passed away December 1997.

Louis Vola made, since the early 1930s, numerous records with jazz musicians who played in the French jazz scene, like Michel Warlop, Philippe Brun, Danny Polo and Oscar Alemán, Ray Ventura, Arthur Briggs and Alix Combelle. Since 1934 he is also to be heard in the classical Quintet of the Hot Club of France recordings with Django Reinhardt and Stephane Grappelli. It is important to know for all Hot Club fans that Louis played an important part in founding the Quintet. He recognized, like Emile Savitry, the talents of Django and promoted the Hot Club du France organisation to found a house band with only string instruments: the Quintette du Hot Club de France.
Louis Vola - a name to remember.
Georg Lankester
( translation: Hans Koert)

keepswinging@live.nl

In the book Django, the life and Music of a Gypsy Legend, Michael Dregni quotes Django ( p. 142) as: Would Monsieur Solo like to take a Vola? That seems wrong to me. Can someone confirm that to me? ( Hans Koert)

The music as played by Django Reinhardt and Stephane Grappelly, two names inextricably bound up with each other, is remembered as the music of the Quintet of the Hot Club de France. The other members of the quintet, like Louis Vola, are often underexposed ... until today! Georg Lankester describes the career of this bass player today. The Keep Swinging blog spotlights these forgotten names - don't miss it: Register for its newsletter.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán's carriere in Jazz On Record

Oscar Alemán in Jazz On Record (in: http://oscar-aleman.blogspot.com/ ) ( English) Oscar Alemán's carriere in Jazz On Record ( Nederlands)

Oscar Alemán's carriere door de ogen van een Amerikaans jazzcriticus.
OSCAR ALEMÁN'S CARRIÈRE IN JAZZ ON RECORD
Hans Koert

Wie iets meer wil weten over de carriere van de Argentijnse gitarist en entertainer Oscar Alemán en op zoek gaat in boeken naar informatie, vangt meestal bot. Verder dan wat one-liners of zinnetjes over zijn gitaarspel, dat dan naast dat van die andere gitarist gelegd wordt, komen veel boeken niet. Zo beschreef ik al eens mijn verbazing dat in veel biografieën over Josephine Baker de naam van Oscar Alemán totaal weggelaten wordt of slechts beschreven in minder dan één regel. Ook Oscar's Argentijnse carriere na 1940, waar hij decennialang een sterrenstatus had, wordt door gebrek aan informatie voor het gemak genegeerd. Een lichte vreugde dus, toen ik het boek Jazz on Record in handen kreeg van Scott Yanow waarin in ieder geval wat meer recht gedaan wordt aan de grote vergeten meester op de gitaar al wordt het verhaal geschreven vanuit een Amerikaans perspectief. ( Was 'tie maar ingegaan op het voorstel van Duke Ellington om ....., dan ...... )
Oscar Alemán, de Argentijnse gitarist, zanger en entertainer is lange tijd een mysterieus muzikant geweest. Zijn aanwezigheid in Europa tijdens de jaren dertig is niemand ontgaan - de vergelijking met "die andere gitarist" is honderden keren bediscussieerd, maar hoe het hem na 1940 vergaan is bleef een goed bewaard geheim. Heel wat encyclopedieën roemen zijn muzikale betekenis, maar negeren zijn Argentijnse jaren. Al zijn plaatopnamen ( en bewaard gebleven radioprogramma's) zijn nu beschreven in een online Oscar Alemán discografie, die nu een beter te onthouden adres heeft gekregen: http://oscar-aleman.opweb.nl/. Al zijn Argentijnse opnamen zijn heruitgebracht De bekende jazzjournalist en - criticus Scott Yanow schreef een interessant boek, getiteld Jazz on Record, met als bijtitel The First Sixty Years. Een paar weken geleden vond ik het in de ramsj. Het boek is niet één van die zovele naslagwerken over jazz, maar een boek vol interessante informatie - gericht op de platen die door een artiest gemaakt zijn. Wat het boek te bieden heeft, vind je op de kaft: The complete story of all of jazz's significant artists and their recordings through six decades of music. ( = Het volledige verhaal van alle belangrijke jazzmusici en hun opnamen tijdens de eerste 60 jaar) - Explores thousands of artists and their recordings, year by year ( = Bevat duizenden artiesten en hun platen - jaar voor jaar) - plus the birth and growth of jazz in the pre-recorded era 1894 - 1916.( = plus een overzicht van de periode voorafgaand aan het tijdperk van de gramofoonplaat: 1894 - 1916) Het is interessant om eens na te gaan wat Yanow over Oscar Alemán schrijft!:

Cartoon "Le Roi Invisible: Gani Jakupi ©

In hoofdstuk 4: 1933-1938: Swing's the Thing ( p. 171-172) voegt hij Oscar Alemán samen met Alix Combelle en Svend Asmussen. Hij schrijft ( in vertaling)

Oscar Aleman verkeerde in de ongelukkige omstandigheid dat hij een soundalike was van Django Reinhardt - dat zijn muziek leek op die van Django Reinhardt, hoewel hij altijd aangegeven heeft dat hij niet door Django's spel beïnvloed was. Aleman was geboren in Argentinië, verhuisde naar Europa in 1929 waar hij speelde in de show van tapdanser Harry Fleming. Hij ging in Parijs wonen in 1932 en leidde daar tien jaar lang de showband van Josephine Baker. Hij nam platen op met Freddy Taylor, Danny Polo en Bill Coleman. Hoewel Duke Ellington hem in 1933, tijdens diens Europese tournee, een plaats in zijn orkest aanbood, weigerde Josephine Baker hem te laten gaan. Aleman kreeg de kans een eigen groep te leiden in Parijs, maar werd overschaduwd door zijn goede vriend Django Reinhardt. Aleman nam vier nummers op in december 1938 ( die terug te vinden zijn op de dubbel-cd Swing Guitar Masterpieces, waarover meer in het volgende hoofdstuk) waarvan twee gitaarsolo's: Nobodoy's Sweetheart en Whispering. Als hij de kans had gekregen de baan bij Duke Ellington aan te nemen en in diens orkest te spelen, dan was hij wellicht in één klap bekend geworden. Cartoon "Le Roi Invisible - Gani Jakupi ©

Yanow vergelijkt Svend Asmussen met Oscar, door te schrijven (in vertaling): Terwijl de aanwezigheid van Django Reinhardt het voor Oscar Aleman moeilijk maakte bekendheid te krijgen, zo heeft Svend Asmussen nooit de erkenning gekregen die hij verdient, dankzij Stephane Grappelli. Asmussen is, sinds de jaren dertig, één van de beste jazzviolisten ter wereld.

Overigens, hij heeft onlangs nog als 93-jarige, een nieuwe CD gemaakt: Makin' Whoopee .... and Music

Cartoon "Le Roi Invisible" Gani Jakupi ©

In hoofdstuk vijf: 1939- 1944: The war years ( = de oorlogsjaren) ( p. 230) wordt Oscar weer aan Svend Asmussen gekoppeld, samen met de Svenska Hotkvintetten. Yanow schrijft over deze periode ( in vertaling):

De Argentijnse gitarist Oscar Alemán, die tijdens de jaren dertig in Parijs werkte, nam vier platen op als leider in 1939. Hij verliet Frankrijk in 1940 toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. In plaats van te emigreren naar de VS waar hij wellicht beroemd zou zijn geworden, koos hij voor zijn geboorteland Argentinië en kwam, op een korte tournee na in 1959, nooit meer terug naar Europa. Hij bleef spelen in zijn geliefde swingstijl en maakte nog vele tientallen jaren platen, tot in 1974 toe. Daarna wijst Yanow weer naar de 2CD Swing Guitar Masterpiece ( Acoustic Disc-29) met muziek uit Aleman's Europese en Argentijnse periode. Hoewel hij in latere jaren, gaat Yanow verder, een eigen stijl ontwikkelde, toch blijft zijn muziek erg dicht bij die van de stijl en het geluid van Django Reinhardt. Wel je zult begrijpen dat ik het met deze laatste bewering absoluut niet eens ben. Yanow slaat hier faliekant de plank mis. Feit is evenwel dat hij geprobeerd heeft een meer volledige biografie van Oscar Alemán te maken, weliswaar bekeken door een gekleurde bril, maar in ieder geval iets genuanceerder dan wat andere jazzhistorici en critici hebben laten liggen.

De tekeningen van Gani Jakupi komen uit het boek: Le Roi Invisible - Un portrait d' Oscar Aleman door Gani Jakupi.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

En waar vind ik dan wel informatie over Oscar Alemán?

Oscar Alemán online discography: http://oscar-aleman.opweb.nl

Oscar Alemán weblog: http://oscar-aleman.blogspot.com

Friends of the Keep Swinging blog: http://keepswinging.opweb.nl/friends.htm

Als je, net als ik van mening bent, dat vergeten musici als de 100 jaar geleden geboren Oscar Alemán te weinig aandacht krijgen, bezoek dan regelmatig deze Keep Swinging blog, dan hoef je niets te missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazznieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en ik hou je op de hoogte.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Oscar Alemán's jaren bij Harry Fleming ( 1930-1931)

Oscar Alemán (1930-1931) (from the Oscar Aleman blogspot) (English) Oscar Alemán's Jaren bij Harry Fleming. ( 1930-1931) ( Nederlands)

Oscar Alemán's entree in de Europese muziekscene.
OSCAR ALEMÁN'S JAREN BIJ HARRY FLEMING (1930-1931)
Hans Koert

De verhalen over de vroegste carriere van Oscar Alemán zijn beschreven in de bijdrage Oscar Alemán100: Zijn Europese jaren, gepubliceerd ter herinnering aan zijn 100ste geboortedag eerder dit jaar. In Doctor Jazz Magazine ( DJM 206 - september 2009), een Nederlands jazztijdschrift, dat zich voornamelijk bezig houdt met Jazz van voor 1960 schreef Christian Van Den Broeck een artikel over Robert de Kers ( 1906-1987), waarin aanvullende informatie stond over de periode na Oscar's overstap naar Josephine Baker. Een tweede artikel, dat al wat ouder is, komt van Rainer Lotz en was getiteld "Der Dandy aus Harlem", referend aan Harry Fleming. Ook hier komt Oscar Alemán uitgebreid aan bod; een goede reden om alle informatie weer eens bij elkaar te vegen en hier te publiceren.
Harry Flemmings familienaam kom je tegen als Fleming of Flemming. Ik heb in dit artikel gekozen voor de oudste vorm: Fleming.
In de winter van 1928-1929 trad Harry Fleming op in Zuid Amerika en op 24 januari 1929 gaat zijn revue Hello Jazz in Teatro 18 dev Julio in Montevideo( Uruguay) in premiere. Les Loups, dat gevormd wordt door Oscar Alemán en Gaston Bueno Lobos, waren onderdeel van de show. In februari-maart 1929 komt het gezelschap van Harry Fleming naar Europa en in maart 1929 treden ze op in Parijs, waar Ray Butler, een Amerikaanse saxofonist en klarinetist zich bij de groep voegt. In juni 1929 treden ze voor het eerst op in Spanje met Hello Jazz - Das horas en Nueva York in het Teatro del Gran Kursaal van de stad San Sabastian. Ze treden de daaropvolgende maand op in Barcelona, Saragossa en Valencia. In juli 1929 wordt Sam Wooding met zijn groep the Salabarderos ingevoegd in de voorstelling. De Harry Fleming revue treedt op tijdens de Exposicion Internacional in Barcelona ( zomer 1929) en tijdens verschillende optredens in Spanje. Rainer Lotz heeft ze in zijn artikel op een rijtje gezet. In april 1930 speelt Harry Fleming in Brussel in het Palais d'Été en midden juni 1930 in ons eigen land, in Amsterdam.
Robert De Kers ( foto: Jean Robert archief)
Robert ging spelen bij het orkest van Fleming toen ze in Brussel optraden in het "Theatre des 10 heures" ergens in 1930, met Egide Van Gils, Rene Compere, Jules Testaert en een gitaar duo, Los Lobos ( Les Loups) met gitarist Oscar Alemán. Het artikel over Robert De Kers begint bij zijn allereerste jaren in de muziek, waarbij hij in een Italiaans orkest speelde, de Hot Pickers, geleid door Gianni Del Dello. In september 1929 keerde hij terug naar zijn vaderland, België, om daar bij de gebroeders Candrix te gaan spelen. Hij speelde in de Merry Grill, een club in Brussel, die in 1930 dichtging. De maand daarop speelde hij in het varietétheater Die Drei Linden in Leipzig-Lindenau. In de tweede helft van juli trad hij op in het Tivoli in Hannover en een maand later speelde hij in het Hansa-theater in Hamburg bij Harry Fleming, mit seiner Amerikanischen Yazz-Varieté-Schau (sic).



In het programma speelden ook het gitaarduo Les Loups, dat vermeld staat als deel van het programma. De Harry Fleming groep noemde zich in deze tijd de 16 Blue Birds-Yazz. In oktober 1930 trad de Harry Fleming revue Hello Jazz op in het Nürnberger Apollo Theater en nu wordt Les Loups bestempeld als ..... die berühmten Hawaiian-Gitarren-Spieler (sic). Tijdens de maanden november en december 1930 speelt de revue weer in het Hamburger Hansa-Theater. In december 1930 vinden we de groep in Berlijn en het is interessant te weten, dat toen ook een drietal Nederlandse musici uit het Ramblers Dansorkest optraden als zangtrio (!): Maurits Dreese, Eddie Meenk en Wim Poppink.
In januari 1931 speelde de revue in het Saarbrücker Apollo en eind waren ze in Mailand, San Remo en Genua. In mei 1931 was het Teatro Nuevo in Barcelona en het Teatro Romea in Madrid aan de beurt met het programma the Follies de 1931. Zo rond deze tijd moet het Los Lobos duo gebroken hebben met Harry Fleming.
De band viel uit elkaar, vanwege problemen met betalingen. Roy Butler, een Amerikaans muzikant, die bij Fleming speelde sinds maart 1929 zei over Fleming: Personally, he wasn't a bad fellow, just a bit unwise.( = Hij was eigenlijk geen slechte kerel, alleen een beetje dom). He was always overspending money he didn't have.(= Hij gaf altijd meer geld uit dan dat hij bezat.) He'd hire a show into a city without having enough to get them there. (= Hij huurde een zaal af in een stad zonder dat hij nagedacht had hoe hij er met de band moest komen) ....... We never knew if he was going to get enough money to get to the next theatre or not ( = We wisten nooit of hij wel genoeg geld had om het volgende theater te bereiken) ( Storyville no. 71 June-July 1977 ) The Roy Butler's Story (Peter Darke and Ralph Gulliver)(p. 184).


Robert De Kers, zijn echte naam was overigens Robert De Keersemaecker, begon een eigen band, de Cabaret Kings, met Mike Ortuso, banjoïst, Jules Testart, Carus, Chacarra, R. Echapare en twee Spaanse saxofonisten. Oscar Aleman werd uitgenodigd op de gitaar. Ze speelden in het Alcazar en het Stambul in Madrid. Rainer Lotz vertelt dat Gaston Bueno Lobo naar Parijs reisde op uitnodiging van Josephine Baker. Robert De Kers ( Rainer Lotz noemt hem René De Kers) schijnt Gaston bij Josephine geïntroduceerd te hebben, maar de bandleden van Josephine's Baker Boys wilden Gaston niet, maar die andere ..... de briljante gitarist, die in Spanje was achtergebleven, die Argentijn - Oscar Alemán. En aldus gebeurde het. Gaston Lobo reisde terug naar Rio de Janeiro, gedesillusioneerd en gedeprimeerd. Hij ging spelen in een studioband, die veel voor de Radio Mayrink Veiga in Rio speelde; hij bleef daar tot 1937 spelen. Hij nam platen op, zoals in 1932 voor Columbia en in 1936 voor Odeon met gitarist Laurindo Almeida, die sinds 1936 voor diezelfde omroep speelde. Gaston Bueno Lobo leed aan kanker en in 1939 pleegde hij zelfmoord. Toen Alemán dit bericht hoorde was hij daarvan helemaal van de kaart en liep lange tijd rond met de gedachte, dat hij daarvoor verantwoordelijk was. Zoals gezegd, Oscar Alemán ging bij Josephine Baker werken, samen met Jules Testaert. De band heette The Baker Boys en stond onderleiding van Leon Jacobs. Er zaten niet minder dan negen Belgische muzikanten in het orkest. Toen Oscar bij Josephine begon, speelden ook collega's uit de Fleming band mee, zoals Rene Compere en Jules Testaert. Toen Josephine aan Robert de Kers vroeg om de leiding over te nemen, haalde hij uit België nog eens verschillende landgenoten om het orkest te versterken; het heette daarna The 16 Baker Boys. Hier in zaten: Jean Omer op sax, Jules Testaert op trombone, Pierre de Bom op slagwerk, Robert De Kers zelf op trompet en uiteraard de muzikale leiding, Fritz Stammer aan de toetsen, Michel (Mike) Ortuso en Oscar Alemán beide op gitaar, Gabor Radics viool, Arthur Saguet sax, Fernand Coppieters piano, Francois "Sus" Seluppens bas. tuba en sousafoon, David Van Wezel trompet, Lucien Devroy piano en J. Brys viool.

Met deze uitgebreide band, the "16 Baker Boys" toerde Robert De Kers met Josephine Baker rond door landen als Frankrijk, Algerije, Tunesië, Italië en Zwitserland. In het artikel staat te lezen dat Robert De Kers in 1933 zijn Cabaret Kings nieuw leven in blies, nu zonder Oscar Alemán, en hij speelde met die band in het Kursaal van Oostende, het Century Hotel in Antwerpen en Atlanta in Brussel.

Dankzij beide artikelen van zowel Christian Van den Broeck en Rainer Lotz zijn sommige puzzelstukjes uit Oscar's vroegste geschiedenis weer boven water gekomen.



Dit artikel verscheen eerder in het Engels op de Oscar Aleman blog.



Hans Koert

keepswinging@live.nl


Oscar Alemán

online

Discografie




http://oscar-aleman.opweb.nl/

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en we houden je op de hoogte.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions