'This is a wonderful lost album of grooves from France and it's got a sound that's unlike anything else we've ever heard. The group is a smooth funky jazz group with lots of electric bass and Fender Rhodes, similar to some of the Italian groups of the 70s [like The Cabildos], but they've also got a female singer in the mix, and she sings these groovy jazz vocals that have an airy breezy quality, similar to some of the best Brazilian fusion from the same time. The result is a stunning electric groove with a feeling that's really fresh, nice and warm, and funky in all the right parts. The original album's rare as hen's teeth and this reissue is very nicely done! ~ dusty
by request. seems the previous post was corrupted on a few tracks so if you grabbed it, you might wanna try this copy instead. come to find out the beatmakers for infamous prison guard Rick Ross, sampled 'chanson d'un jour d'hiver' so inventively on this track, my ears almost vomited feces! anyhow 320 remerciements à l'uploader d'origine
Jobim's bittersweet harmonies, fabulous melodies and superb craftsmanship are evident in everything he writes. FRED HERSCH PLAYS JOBIM Hans Koert
Fred Hersch is one of those jazz piano players who fascinate me. Although he plays and records since the early 1980s I learned about him and his music only a few years ago, thanks to the documentary Let Yourself Goes - The lives of Fred Hersch - a fascinating portrait of a gifted musician in his fight agains his HIV-infection. Last year I heard him in a concert with hisFred Hersch Trio + 2 at the North Sea Jazz Festival, in Rotterdam. For this performance Fred had invited two horn players, Ralph Alession trumpet and flugelhorn and Tony Malabyon tenor saxophone. The photos used in this contribution are made, with a simple digital camera, during this concert.Fred Hersch ( North Sea Jazz Festival ( Rotterdam) July 2009( photo courtesy: Hans Koert)
Last year Fred released a solo album dedicated to Antonio Carlos Jobim. But few people won't have ever heard the music of Jobim. His bossa nova styled songs like the Girl from Ipanema, Desafinado or Meditation, to list some well known themes, are well known and where all part of the pop charts of the 1960s. Thebossa nova, a mix of Brazilian music and jazz, to keep it simply, was introduced by musicians like Astrud Gilberto, Charlie Byrd, Antonio Carlos Jobim and Stan Getz. I told about this period in a contribution aboutEliane Elias' tribute to 50 years Bossa Nova
Cover of the album: Fred Hersch plays Jobim
In the liner notes Fred tells that he was introduced to the Bossa Nova by a local guitar player Kenny Poole. This men died a few years ago and I found a fragment where you can here him playing.
He learned to play the Brazilian rhythms by drummer Edison Machado. He was one of the first to transfer the rhythms of the Bossa Nova, the Samba, and the Baiao to the drum set. He met Edison at a gig at the New York club Cachaca: I was lucky to be taught on the bandstand by a real master: Edison Machado. During Fred's career he visited Brasil three times and played with Leny Andrade, the great Brazilian singer who often played with the Sergo Mendes band Sexteto Bossa Rio. In Brazil Fred Hersch learned more about Choro. I am a huge fan of chorinhos - the equivalent of Brazilian ragtime - and have learned many of them and written some of my own.
Fred Hersch at the North Sea Jazz Festival - Rotterdam ( July 2009)( photo courtesy: Hans Koert)
Around 1870 in Rio de Janeiro ( Brazil) a new musical style emerged that would become one of the most creative musical manifestations in Brazil. Choro was primarily an instrumental form, and to a North American ear it might sound a little like a small Dixieland jazz combo playing with strange rhythms, extreme melodic leaps, unexpected modulations, and occasional breakneck tempos. Interestingly, choro's development in Brazil slightly predated the rise of ragtime and jazz in North America. Choro and jazz were both characterized in part by their use of improvisation and African-derived musical elements.( source: Choro: Improvisation South of New Orleans in The Billboard Book of Brazilian Music by Chris McGowan and Ricardo Pessanha p. 151 )
Fred Hersch at the North Sea Jazz Festival (Rotterdam) ( July 2009)( photo courtesy: Hans Koert)
In the album Fred Hersch plays JobimFred didn't want to play only the well known tunes, already listed above, but also some of the lesser known Jobim compositions. One of those less known tunes is O Grande Amor, which he learned from Stan Getz, who recorded it several times ( like in Sweet Rain, March 1967). I played briefly with Stan Getz in the mid-1980s and it was from him that I learned O Grande Amor. It is now one of the tunes I like the best. It starts almost like a classical Debussy-etude before it developed into a more swinging rhythmical theme. Fred Hersch was allowed to make a choice from the hundreds of compositions archived in the Jobim estate. This album contains nine tracks - all tunes were composed by Jobim, but Fred's version is not a copy of the originals. He made a selection of lesser known tunes like Por Toda Minha Vida and Luiza and some more known themes like Meditacao, Insensatez and Desafinado. The latter surprises as it contains rhythms and harmonies you don't expect in this well known theme - Fred says that he was inspired by the Brazilian rhythms he had heard. His interpretation of the slow tunes are more like a meditation - almost introverted, like Bill Evanswould have played it, but the more rhythmical up-tempo tunes like Desafinado and in Brigas Nunca Mais, one of the tunes that surprised me too, the rhythms and harmonies seem to be inspired by the Choro music. On this tune, Hersch is accompanied by percussionist Jamey Haddad. This album was recorded at Ambient Studio in Stamford CT and Hersch plays on a well tuned and great sounding Steinway piano. Love to share with you the tune Insensatez as played by Hersch on this album, dedicated to the music of Antonio Carlos Jobim.
Reading through so much of his music reinforced my belief that Jobim is one of the great composers of the 20th century regardless of genre. His bittersweet harmonies, fabulous melodies and superb craftsmanship are evident in everything he writes.( Fred Hersch in the liner notes of Fred Hersch plays Jobim)
As this album has some relations with Choro-music it is also published on theChoro-music blog
Fred Hersch, piano player, played with Art Farmer, Eddy Daniels, Phil Woods, Tommy Flanagan, Lee Konitz, Joe Lovano, Toots Thielemans and in the Mel Lewis Orchestra before he started to make his own records. Fred Hersch plays Jobim is one of his latest. He says to be inspired by the Choro-music he heard in Brazil and that makes this record a special one. If you don't want to miss any contribution of the Keep Swinging blogask for its newsletter.
Hot tropical sounds! TAMARA MARIA: DUTCH LADY OF BOSSA NOVA Hans Koert
As a kid she listened to Nat King Cole's music in her father's record collection and she loved to listen to the music of Ella Fitzgerald and Count Basie. She became fascinated by the Bossa-Nova music when whe first heard the famous tune Desafinado played by João Gilberto and Stan Getz.
Tamara Maria released a few years ago her first album simple entitled Tamara Maria ( PRCD 200778 ) dedicated to the Brazilian musical legacy - an album which surprised me, not only because the pleasant warm and professional voice of Tamara Maria but also because of the arrangements and accompanists. It's her first album released under her own name, but she is to be heard on numerous previous albums by bands like Combo Moderna, La Luna Azura, Solo Moderna and Jazz Juice. Tamara Maria's debut album.
As a kid Tamara Maria, her Christian names became her artist name, dreamed to become a dancer like her mother. Her first appearance was as a 4-years old child and later she became a solo-dancer at several dance ensembles. But in fact she loved to sing and of course she loved to share her fascination for the Brazilian music. After she finished the Conservatorium, she studied at the famous Centro Musical Adolfo in Rio de Janeiro.
Her first album contains, of course, standards like Bim Bom composed by João Gilberto, Jobim'sGarota de Ipanema, better known as The Girl from Ipanema and the rather unknown tune Gingele composed and recorded by Astrud Gilberto in 1972. The tune, which made it all happen, Desafinado, is also to be found on her debut album, arranged by Maarten Van Der Grinten who plays the guitar. Maarten van der Grinten has accompanied more Dutch vocalists in the past like Greetje Kauffeld, Laura Fygi, Matilde Santing, Francien van Tuinen and Fay Claassen, but is also a sought after soloist in bands like Dig'n Diz; personally I like his duets with colleague Jesse Van Ruller. Cor Bakker, known piano player to the general public, thanks to his performances in the prime time Dutch TV shows of show master Paul De Leeuw, met her in Rio de Janeiro five years ago and invited her in his TV-program “Cor Op Reis”. He accompanied her in four tracks, including a great duet with Tamara Maria, titled Comecar de Novo ( = a new beginning), dedicated to Louis (Wiet) Poetiray, a Dutch musician, active in the so-called Indo-Rock scene, who passed away in September 2007 during the preparations for the album. De Wiet has played an important role in her life and that's why she dedicated this reord to him .....Next fragment gives a good idea how Tamara Maria sounds on this record. She sings Madalena, accompanied by Frans Van Keep. On the record Maarten van der Grinten plays the guitar. Enjoy these tropical soundsThe Bossa Nova became popular in the 1960s thanks to musicians like João and Astrud Gilberto and Antonio Carlos Jobim. In fact the Bossa Nova, a mix of Brazilian music and jazz, was first created with the tune Chega de Saudade ( also known by its English title No More Blues), recorded by Elizete Moreira Cardoso, the famous Brazilian singer and actress, discovered in the 1930s by Jacob do Bandolim, icon ofChoro music. I wrote about that in a contribution about Eliane Elias, who dedicated a few years ago an album to the Bossa Nova and its 50th birthday. Tamara Maria
A lot of people like this style of music, especially to relax, but Tamara Maria didn't make a traditional album copying the great standards from the 1960s, but invited young jazz musicians who gave some tunes a rather modern groovy base, with funky bass lines and rhythm patterns. On several tracks, like Jobim'sFotografia and Garota de Ipanema, Madalena, Pela Praia ( a Tamara Maria composition) and A Rã, she is accompanied by Alain Eskinasi, who made the arrangements and used electronic percussion instruments and bass synthesizer. I was fascinated to hear these 1960s Bossa Novas in new arrangements - I'm sure these tracks make it to a must have for a lot of (young) people, who won't be identified and labelled as "jazz-fans". On one tracks, a double tune, Detour to Soho, written by Maarten Van Der Grinten and Samba do Soho, Tamara Maria is joined by the Dutch leading "crooner" Wouter Hamel - one of the most popular young jazz vocalists in the Netherlands now a days. She told me that she has plans to sing Choro in the period to come: a great idea for a new album I hope! I'm convinced that this debut album by Tamara Maria will please a lot of serious music lovers - an album that should be in your record collection.
The record Tamara Maria is to obtain at herwebsite.
Tamara Maria, whose roots are in Indonesia, Holland, the Molucca Islands and Portugal, released a great debut album dedicated to the Brazilian music - the Bossa Nova, born 50 years ago as a mix of Brazilian music and jazz elements. She didn't copy the old standards, but gave it her own modern fresh rhythmic groove .... The Keep Swinging blog loves to inform you about that.Don't miss it.
1250 x KEEP SWINGING BLOG
The Keep Swinging blog reached a milestone. Started as a daily publication, 15 month ago, it is now published twice a week in Dutch and English. In 2006 a thousand visitors each week opened the blog: now more then 10,000 people world wide visit it and this number is still growing. I learned that most of the visitors like the mix of old / traditional and young / modern jazz and jazz-related subjects. Once a week a news letter is publish for those who love to be informed what blogs have been posted. Thanks for all your nice words and commends. Up to the 1500th blog !!
Topklasse van Nederlandse bodem! TAMARA MARIA: ZWOELE ZOMERSE MUZIEKHans Koert
Als kind al luisterde ze naar de muziek van Nat King Cole, die ze in de platenkast van haar vader vond en ze vond het heerlijk om te luisteren naar Ella Fitzgerald en Count Basie. Ze raakte echter helemaal in de ban van de bossanova muziek, toen ze voor het eerst het beroemde nummer Desafinado hoorde, gespeeld door João Gilberto en Stan Getz. Tamara Maria bracht een paar jaar geleden haar eerste eigen plaat uit, eenvoudigweg getiteld: Tamara Maria ( PRCD 200778 ). Deze plaat was helemaal gewijd aan de Braziliaanse muziek, met name de bossanova. Ik werd verrast door dit album, niet alleen vanwege haar plezierige en professionele stem en timing, maar vooral door de eigentijdse arrangementen op de plaat. Het is haar eersteling, wat niet wil zeggen dat ze nog nooit aan een plaatopname heeft meegewerkt: Er zijn al heel wat platen waarop haar aangename stem te horen is, zoals met Combo Moderna, La Luna Azura, Solo Moderna en Jazz Juice. Tamara Maria's debuut album.
Als kind droomde Tamara Maria, haar doopnamen werden haar artiestennaam, om danseres te worden. Haar eerste optreden vond plaats toen ze vier was en later werd ze solodanseres in verschillende dansgezelschappen. Maar eigenlijk wilde ze liever zingen en haar fascinatie voor de Braziliaanse muziek met anderen delen. Na haar studie aan het conservatorium, kreeg ze de kans te gaan studeren aan de prestigieuze Centro Musical Adolfo in Rio de Janeiro.
Haar eerste album bevat uiteraard nummers, uit het uitgebreide bossanova repertoire, zoals Bim Bom geschreven door João Gilberto, Jobim'sGarota de Ipanema, beter bekend onder de Engelse titel The Girl From Ipanema en het tamelijk onbekende nummer Gingele gecomponeerd en opgenomen door Astrud Gilberto in 1972. Ook het nummer, waar het allemaal mee begon, Desafinado, is terug te vinden op haar debuutalbum, gearrangeerd door Maarten Van Der Grinten, die haar ook op gitaar begeleidt. Maarten van der Grinten heeft al heel wat Nederlandse zangeressen begeleid, zoals Greetje Kauffeld, Laura Fygi, Matilde Santing, Francien van Tuinen en Fay Claassen, maar is ook actief in bands als Dig'n Diz; persoonlijk geniet ik van zijn duetten met collega-gitarist Jesse Van Ruller. Cor Bakker, bekend als pianist bij het groter publiek, dankzij zijn rol van muzikaal begeleider in de Tv-programma’s rond showmaster Paul de Leeuw, ontmoette Tamara Maria in Rio de Janeiro vijf jaar geleden en maakte met haar opnamen voor het programma “Cor Op Reis”. Hij begeleidt Tamara Maria in vier nummers, waarvan één in duet, getiteld Comecar de Novo ( = een nieuw begin), gewijd aan de onlangs overleden Nederlandse muzikant Louis (Wiet) Poetiray, die vooral bekend is geworden in de Indo-Rock scene. De Wiet, zols hij door zijn fans genoemd werd, overleed in september 2007 tijdens de voorbereidingen voor de opnamen van dit album. De wortels van Tamara Maria liggen in Indonesië en de Molukken en (de muziek van) De Wiet, heeft altijd een grote rol in haar leven gespeeld. Het volgende fragment geeft een mooi beeld van de zang van Tamara Maria. Je hoort Tamara Maria in duet met gitarist Frans van Keep in het nummer Madalena, dat ook op de plaat staat, maar dan met Maarten van der Grinten. Even genieten van heerlijke Zoete Zomerse Muziek ......... De bossanova werd populair in de jaren zestig dankzij artiesten als João en Astrud Gilberto en Antonio Carlos Jobim. In feite was de bossanova een mix van Braziliaanse muziekstijlen en jazzelementen en voor het eerst te horen in het nummer Chega de Saudade ( ook wel bekend onder haar Engelse titel No More Blues), opgenomen door Elizete Moreira Cardoso, de beroemde Braziliaanse zangeres en actrice, die in de jaren dertig ontdekt werd door Jacob do Bandolim. Ik schreef hierover in de bijdrage overEliane Elias, die een paar jaar geleden een schitterende CD uitbracht gewijd aan de bossanova en haar vijftigste verjaardag. Tamara Maria
Er zijn heel veel liefhebbers die genieten van deze relaxte muziek, en voor hen is deze plaat dan ook een must, maar Tamara Maria heeft ook gedacht aan de jongeren, die de "traditionele" bossanova wellicht wat gedateerd vinden: dankzij een aantal jonge muzikanten kreeg een aantal nummers een moderne groovy basis, met funky baslijnen over een strak ritmisch raamwerk. Op verschillende nummers, zoals Jobim's Fotografia en Garota de Ipanema, Madalena, Pela Praia ( een compositie vanTamara Mariazelf) en A Rã, wordt ze dan ook begeleidt door Alain Eskinasi, die ook voor die nummers de arrangementen maakte, met elektronische ritmeboxen en bassynthesizers. Voor mij was dit een verfrissende aanpak, waardoor deze muziek toegankelijk gemaakt is voor een grote groep jonge luisteraars, die zich niet direct met de jazz verbonden voelen. Op één nummer, een dubbelnummer, Detour to Soho, geschreven door Maarten van der Grinten en het nummer Samba do Soho, zingt Tamara Maria samen met het aanstormend talent Wouter Hamel, momenteel de populairste Nederlandse jazzzanger. Ik ben er van overtuigd, dat Tamara Maria met dit album heel wat mensen blij maakt en deze plaat verdient dan ook een plaatsje in elke serieuze platencollectie.
keepswinging@live.nl Tamaria Maria, haar voorouders komen uit Indonesië, Nederland, de Molukken en Portugal, heeft met haar debuutalbum haar fraaie stem en schitterende timing een mooie ode aan de Braziliaanse muziek gemaakt - aan de bossanova, zoals die vijftig jaar geleden de wereld veroverde, echter zonder haar klakkeloos te imiteren, maar opgediend met een verfrissend modern sausje. De Keep Swinging blog besteedt aandacht aan dit soort opvallende verrassende uitgaven: mis ze niet.
1250 keer KEEP SWINGING BLOG
Deze bijdrage over het debuutalbum van Tamara Maria markeert de 1250ste blog ...... Een mooie mijlpaal dus. Begonnen als een dagelijkse uitgave, verschijnt de Keep Swinging blog sinds anderhalf jaar tweemaal per week in het Nederlands en het Engels. Begonnen met een enthousiast aantal bezoekers van zo'n 1000 per week is het aantal bezoekers nu vertienvoudigd en het einde lijkt nog niet in zicht. De mix van oude- en moderne jazz en jazzgerelateerde stromingen lijkt bij een groeiende groep aan te slaan. De komende maanden worden de oudste bijdragen kritisch bekeken en zonodig aangepast of verwijderd. Dank voor jullie aardige opmerkingen en bezoekjes. Op naar de 1500 !!
Bossa Nova Stories ELIANE ELIAS: Tribute to 50 Years of Bossa Nova Hans Koert
Today I love to point you to a great new album by the US - Brazilian piano player and vocalist, the always charming Eliane Elias. The album is titled Bossa Nova Stories and her latest one in a series of almost two dozens of great releases.At the bottom of this blog you'll find alist of records made by Eliane Elias during the past twenty-five years.
This album wants to be a tribute to the Bossa Nova - the music style born in 1958 with the tune Chega de Saudade ( also known by its English title No More Blues), recorded by Elizete Moreira Cardoso, the famous Brazilian singer and actress discovered in the 1930s by Jacob do Bandolim.Bossa Nova means in Portuguese, in fact, "new trends". In 1958 she was invited to sing on an album titled Canção do Amor Demais, with Bossa Nova compositions made by Vinícius De Moraes and Antonio Carlos Jobim, with João Gilberto at the guitar. It is a fact that the tune Chega de Saudade ( No More Blues) was already recorded for Victor by the Kentucky Jazz Babies ( 1929) and a few years later by Eddie South, but, okay, both Jobim as De Moraes gave it that Bossa Nova groove, a mixture of the Brazilian ( Samba) and the US (Jazz) music cultures. This style of music became extremely popular for a dozen years and then it was passed by new hypes; the Bossa Nova tunes, however, became standards in the jazz repertoire.
Eliane Elias was born in Sao Paolo(Brasil) around that same period (Yes she is !!) and grew up in a musical family with her mother being a classical piano player. Her mother loved to play the jazz- and Brazilian music too. When Eliane was a young girl she was already fascinated by the jazz and she admired especially the music of Bill Evans. She learned to play the piano and worked with big bands before she moved to New York in the early 1980s, where she maried Randy Brecker ( their daughter Amanda recently made her debute album Here I Am) and recorded for his band Steps Ahead. Up to now she made a lot of recordings and I heard her singing for the very first time on the soundtrack of the film Calle 54. On that great film, a tribute to the Latin American music, she sings Samba Triste ( a Baden Powellcomposition) with her trio, featuring Marc Johnson and Satoshi Takeishi. Love to share with you a fragment from that film Calle 54, featuring Eliane Elias singing Samba Triste.
Eliane Eelias at the North Sea Jazz Festival - Rotterdam(July 2008)(photo courtesy Hans Koert)
I heard her for the very first time live at the North Sea Jazz Festivalin Rotterdam last year; by accident, only a quarter of an hour I guess, to be honest, because her performance overrunned its time and I was in time to hear the great Ron Carterin concert. In those 15 minutes I learned what a great vocalist and piano player she is. At the Bol.com stand on the central square of Ahoy in Rotterdam she gave an interview that I love to share with you.
She tells about her fascinating for the music of Bill Evans. Her latest album titled Something For You and her concert in Rotterdam were dedicated to him. Her husband, she divorced Randy Brecker, Marc Johnson, bass player in her stage trio, was the last bass player in the Bill Evans Trio before he passed away September 1980. Thanks to a tape that Marc received from Bill Evans they decided to make a tribute to this great piano player, who, as I wrote at the beginning of this blog, was her first introduction to jazz. In August she will be, for a whole week, one of the guests at the Bill Evans 80th Birthday Tribute in the Iridium in New York City.
She also tells about her new project, a tribute to the Bossa Nova. This great record has been released some months ago and contains 14 well known Bossa Nova tunes, traditionals like Jobim's The Girl From Ipanema, Chega de Saudade of course and Desafinado and tunes like Marvelous For Words, The More I See You and Day By Day that have become standards in jazz. A special one is Superwoman, a Stevie Wonder composition with our own Toots Thielemans on his Muziekske, his harmonica. The tunes, no suprise, are all well known - some with a large orchestra, using strings, rather common for this kind of music and a quartet featuring Oscar Castro-Neves on the guitar, Marc Johnson on bass and Paulo Braga on drums.
I found a fragment of a concert, recorded some years ago, at the San Javier jazz festival in Spain with Eliane Elias at the piano, Gustavo Saiari on guitar, Marc Johnson on bass and Satoshi Takeisha on drums. Eliane Elias had released the album The Dreamer, dedicated to the music of A.C. Jobim. The tunes are Ipanema and Doralice.
This lovely vocalist has fascinated me with her latest recording and made me anxious to hear more of her, like the Bill Evans tribute Something For You. Love to finish with a short interview with Eliane on the Bloomberg channel. Hope you like it
I grew up in Sao Paulo in the 1960s, hearing the Bossa Nova which was all around us. It was the popular music of our day, with its infectious rhythm and poetic lyrics. It was romantic, cool, jazzy, sensious. I lived and reather this music. It's in my DNA.(Eliane Elias)
Bossa Nova Stories ELIANE ELIAS: Eerbetoon aan 50 jaar Bossa Nova Hans Koert
Vandaag staat de nieuwe plaat van de Amerikaans - Braziliaanse pianiste en zangeres, de charmante Eliane Elias in de schijnwerper. Het album is getiteld Bossa Nova Stories en onlangs verschenen als de laatste in een rij van zo'n twintig voorgangers. Je vindt onderaan deze blog een overzicht van de platen die Eliane Elias de laatste vijfentwintig jaar op haar naam gezet heeft. Deze plaat wil een eerbetoon zijn aan de Bossa Nova - de muziekstijl, die in 1958 werd geboren ( Bossa Nova betekent Nieuwe Trend) met het nummer Chega de Saudade ( ook wel bekend onder haar Engelse naam No More Blues) opgenomen door de Braziliaanse zangeres en actrice Elizete Moreira Cardoso, die in de jaren dertig ontdekt werd door niemand minder dan Jacob do Bandolim. In 1958 werd ze uitgenodigd om op een plaat te zingen getiteld Canção do Amor Demais, met daarop Bossa Nova titels gecomponeerd en geschreven door Antonio Carlos Jobim en Vinícius de Moraes, met João Gilberto op gitaar. Zowel Jobim als de Moraes staan geboekt als de geestelijke vaders van dit lied, terwijl het volgens mij al lang daarvoor door Victor op de plaat gezet werd door de Kentucky Jazz Babies in 1929 en door Eddie South vier jaar later; maar goed, zowel Jobim als de Moraes waren verantwoordelijk voor het Bossa Nova ritme, dat we allen zo goed kennen; een mix tussen de Braziliaanse-(Samba) en Amerikaanse ( bebop-jazz) muziekstijlen. De Bossa Nova werd in de jaren zestig razend populair (João Gilberto - Stan Getz), totdat de belangstelling voor de Bossa Nova van het grote publiek door een volgende hype in de muziek ingehaald werd. De Bossa Nova heeft echter wel stand weten te houden tussen de jazzstandards in het American Songbook, dat elke jazzmuzikant uit zijn hoofd kent.
liane Elias werd geboren in Sao Paolo (Brazilië) rond deze tijd en ze groeide in de jaren zestig op in een muzikaal gezin; haar moeder was een klassiek pianiste, die ook hield van jazz en Braziliaanse muziek. Als kind raakte ze gefascineerd door de jazz dankzij de muziek van Bill Evans. Ze leerde piano spelen en trad op in big bands, voordat ze begin jaren tachtig naar New York verhuisde. Hier leerde ze Randy Breckerkennen, met wie ze trouwde. Hun dochter, Amanda, overigens, bracht onlangs haar debuutplaat uit. Ze speelde mee in zijn band Steps Ahead, waarmee ze ook opnam. Vanaf die tijd is ze steeds actief gebleven in de muziek. Ik hoorde haar voor het eerst op de soundtrack van de film Calle 54. Op deze prachtige documentaire gewijd aan de Latijns-Amerikaanse muziek vertolkte ze deBaden Powellcompositie Samba Triste samen met haar trio bestaande uit Marc Johnson en Satoshi Takeishi. Ik wil graag een fragment uit deze film Calle 54 laten horen met Eliane Elias: Samba Triste.
Eliane Elias tijdens het Northsea Jazzfestival - Rotterdam(juli 2008)(foto Hans Koert)
Ik hoorde haar voor het eerst live afgelopen jaar tijdens het Northsea Jazz Festivalin Rotterdam; bij toeval, dat wel, en maar een kwartiertje, aangezien haar show, voorafgaand aan het optreden van Ron Carterwas uitgelopen. Wat een geweldige vrouw, entertainer, pianist en vocalist. Je zou niet zeggen dat ze al rond de vijftig moet zijn. Een dag later gaf ze een interview in de Bol.Com stand op het centrale plein van Ahoy Rotterdam:
Ze vertelt dat ze gefascineerd is van de muziek van Bill Evans ( De reporter heeft duidelijk moeite de juiste uitspraak te vinden !), die in Rotterdam als een rode draad door haar programma liep. Bovendien was haar laatste plaat toen een eerbetoon aan zijn muziek: Something For You. Haar huidige echtgenoot, ze is ondertussen gescheiden van Randy Brecker, Marc Johnson, bassist in haar band, speelde met het Bill Evans Trio tot vlak voor Bill's dood in september 1980 en dankzij een tape, met zijn laatste opnamen en composities, kon Eliane dit eerbetoon maken aan Bill Evans, die ze al, ik schreef het eerder, als kind mateloos bewonderde. In augustus wordt in het Iridium in New York tijdens een week vol festiviteiten, de 80ste geboortedag van Bill Evans herdacht. Eliane zal dan elke avond optreden.
In het interview vertelt ze ook over haar nieuwe plannen, een plaat ter ere van de 50ste verjaardag van de Bossa Nova te maken; een album dat nu uitgekomen is. Het bevat 14 nummers met Bossa Nova klassiekers, sommige gecomponeerd door de maestro zelf, A.C. Jobim, zoals The Girl From Ipanema, Desafinado en Chega de Saudade natuurlijk, maar ook klassiekers als Too Marvelous For words, The More I See You en Day By Day; nu alle standards, die elke jazzmuzikant op zijn repertoire moet hebben. Een bijzonder nummer is Superwoman, een nummer gecomponeerd door Stevie Wonder waarop onze eigen Toots op zijn Muziekske mee mag spelen. Deze nummers, en dat zal niemand verbazen, zijn alle relaxte smooth around midnight uitvoeringen, sommige met groot orkest en strijkers; andere met een kwartet, waarin Oscar Castro-Neves op gitaar, Marc Johnson op bas, Paulo Braga op slagwerk en uiteraard Eliane achter de toetsen. Ik vond een paar fragmenten van een concert, een paar jaar geleden opgenomen tijdens het San Javier Jazz festival in Spanje met Eliane Elias aan de vleugel, Gustavo Saiari op gitaar, Marc Johnson op bas en Satoshi Takeisha op slagwerk. De nummers zijn Ipanema en Doralice, beide terug te vinden op de CD The Dreamer, gewijd aan de muziek van Jobim.
Deze fascinerende zangeres heeft me met haar stem veroverd en ik hoop binnenkort meer van haar te kunnen beluisteren, zoals bijvoorbeeld haar eerbetoon aan Bill Evans. Tot slot nog een kort interview met Eliane uitgezonden op het Bloomberg channel.
I grew up in Sao Paulo in the 1960s, hearing the bossa nova which was all around us.(= Ik groeide op in Sao Paulo in de jaren zestig en overal klonk de Bossa Nova.) It was the popular music of our day, with its infectious rhythm and poetic lyrics. (= Het was de popmuziek van die dagen, met haar aanstekelijke ritme en poetische teksten) It was romantic, cool, jazzy, sensious.(= Het was vooral romantisch, cool, jazzachtig en gevoelig). I lived and breather this music. (= Deze muziek was als eten en drinken voor me). It's in my DNA.(= Het zit in mijn genen)
