Jan Verwey and that endless discussion!

Jan Verwey en de eeuwige discussie! (Nederlands) - Jan Verwey and that endless discussion! (English) - Jan Verwey ontmoet Bert van den Brink in Standards & Other Pieces (Nederlands) - Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces ( English)

About a love-hate relationship with the maestro: Mr. T.........
JAN VERWEY and that endless DISCUSSION!
Hans Koert

Last weekend harmonica player Jan Verwey and pianist Bert Van Den Brink played at the Dutch VPRO TV-program Vrije Geluiden at the BIM-huis in Amsterdam. They presented their latest album Jan Verwey meets Bert Van Den Brink Standards & Other Pieces. This unique duo in improvisation hit off immediately and the results is a great album with ten standards and five free improvisations, entitled as Studio Fantasies.

I love to share with you part of the program, in which Bert and Jan perform in the Michel Petrucciani composition It's a Dance

The Jan Verwey Quartet early 1990s: f.l.t.r.: Hein Van de Geijn - John Engels jr. - Jan Verwey - Jack van Poll (Photo courtesy: Jos Fielmich)

Jan's discography contains almost half a dozen albums under his own name and several on which he is present. His first cd-album was entitled You Must Believe In Spring on which Jan Verwey played the chromatic harmonica with his quartet featuring Jack Van Poll at the piano, Hein Van de Geijn on double bass and John Engels jr. on drums. Angelo Verploegen plays the flugelhorn on two tracks - Theme for Joke, one of the two own compositions on the album and Bud Powell’s Bouncin' with Bud. Jan Verwey (photo courtesy: Hans Koert)
In the liner notes of his first cd, Jan complains about the fact that the chromatic harmonica is often depicted as a toy for kids: ... the instrument is treated rather disparagingly, probably because people seem to think that the harmonica is mainly an instrument for children. Or they believe that the harmonica is only used by folk or blues singers, who utter some heartrending cries in songs ..... Jan plays the chromatic harmonica and that is a complete different instrument then the diatonic accordion, used by kids and blues players. Jan Verwey - You Must Believe in Spring (1992)(heruitgebracht in 2006)
The chromatic harmonica is very hard to play and it feels as if Jan always has to prove that. Playing the chromatic harmonica is [....] much more difficult than it seems to be and is, in any case, much more difficult to play than most other instruments.
Jack Van Poll ( photo courtesy: Hans Koert)

Another aspect that Jan has to accept to the inevitable, seems to be the fact that he is always compared with that other chromatic harmonica player, Mr. T. The general public links the harmonica to Toots, who simply names his instrument, Mijn Muziekske, as if there are no others that play this instrument on such a high level. What to think about Larry Adler? Are Buddy Lucas or Malachi Favors still remembered? And what about the harmonica in the Low Countries? We have our own Jan Verwey, or course, who plays at a high level and, at a resectful distance Rony Verbiest. If you have heard Jan playing his little instrument you won't compare him with Toots anymore. Jan is a real bebop player with his own style. But the Dutchman himself would certainly not be the last to admit that he is still struggling with a love-hate relationship with respect to the maestro. Maybe the best recommendation is quoted on Jan's site: Jan is de enige mondharmonica-speler die ik ken, die mij niet probeert na te spelen ( = Jan is the only harmonica player I know, who don't tries to imitate me ..) ( Toots Thielemans). Jan honours Toots in a song entitled One For Mr. T. Jan Verwey - The Miles Davis Project (1996)

When he was recording the album You Must Believe in Spring, Jan got the idea for his next cd, an album, fully dedicated to the music of Miles Davis. On the former, one of the tunes was called Nardis, originally composed, but never recorded, by Miles and this same number can be found on the 1996 album: Jan Verwey - The Miles Davis Project. Two times Nardis, but two complete different versions. The first one in a straightahead bebop style, while the second, the 1995 version, seems to be a more free, modern version, with Jos Machtel on tuba. What a great sound colour! Jan changed his quartet into a quintet featuring Jos Machtel on trombone ( and tuba on some tracks), Peter Hertmans on guitar, Frans Van Der Hoeven on double bass and Hans van Oosterhout on drums. This album, which contains nine tracks, all Miles Davis compositions, seems, as the liner notes by Jan Rensen read: to break away more and more from the big man on the little instrument, Jean "Toots" Thielemans.

Jan Verwey plays Thelonious Monk (2004)

In 2004 Jan Verwey released his one but last album dedicated to the music of Thelonious Monk.
Jan Verwey invited a new rhythm section featuring guitar player Olaf Tarenskeen, Sven Schuster on double bass and Jasper Van Der Wilden on drums. Jan Verwey added the Gustav Klimt String Quartet to most of the tunes and I'm sure a lot of listeners will appreciate that, but it isn't by accident that I liked the tunes Rhythm-a-ning and In Walked Bud best- both without strings. For me ... no Monk with string! Especially the latter is a great track with Jan Verwey and Olaf Tarenskeen in duet. Especially Olaf Tarenskeen, who plays both classical as jazz guitar ( in the Tineke Postma Quintet), surprised me. In Round Midnight, a solo performance at the guitar, Olaf surprised again. I hope to learn more about this great guitar player.

If you need a surprise for Xmas maybe this Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces, or one of the mentioned previous albums by Jan Verwey, could be a good choice. Get yourself a copy.

Thanks Jan for pointing me to your previous records!!

Keep Swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter

Jan Verwey complains in the liner notes of his first CD-album You Must Believe In Spring, about the fact that he feels he has to prove himself. Each time critics mention the name of that other harmonica player, Mr. T. He has to explain too that his instrument, the chromatic harmonica, is very hard to play. If you have heard Jan Verwey's music you won't join this discussion anymore, as Jan's music is unequalled, original and very swinging. A week ago his latest album was presented, recorded together with piano player Bert van den Brink and the Keep Swinging blog reviewed it, together with some of his previous recordings and was surprised. If you fdon't want to mis it, follow the blog at Twitter or ask for its free newsletter.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Verwey en de eeuwige discussie!

Jan Verwey en de eeuwige discussie! (Nederlands) - Jan Verwey and that endless discussion! (English) - Jan Verwey ontmoet Bert van den Brink in Standards & Other Pieces (Nederlands) - Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces ( English)

Over de haatliefde verhouding met de maestro Mr. T., ........
JAN VERWEY en de eeuwige DISCUSSIE!
Hans Koert

Afgelopen weekend trad mondharmonicaspeler Jan Verwey en pianist Bert van den Brink op in het VPRO programma Vrije Geluiden op in het BIM-huis in Amsterdam. Ze presenteerden er hun nieuwe album, getiteld Jan Verwey meets Bert Van Den Brink - Standards & Other Pieces. Bij het voorbereiden van de plaat klikte het meteen tussen Jan en Bert en resulteerde in een prachtig album met tien standards en vijf improvisaties, bestempeld als Studio Fantasies. Luister maar eens naar het nummer It's a Dance van Michel Petrucciani dat ze op 28 november 2010 speelden in het Bim-huis en dat te vinden is op de plaat: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink Standards & Other Pieces.

Het Jan Verwey Quartet begin jaren negentig: v.l.n.r.: Hein Van de Geijn - John Engels jr. - Jan Verwey - Jack van Poll (foto: Jos Fielmich)

Jan Verwey heeft een vijftal albums onder eigen naam uitgebracht. Zijn eerste cd uit 1992 heette: You Must Believe In Spring waarop Jan Verwey de chromatische mondharmonica bespeelde met zijn kwartet bestaande uit Jack van Poll aan de piano, Hein Van de Geijn op bas, en John Engels op slagwerk. Angelo Verploegen speelt bugel op een tweetal nummers: Theme for Joke, één van de twee eigen composties van Jan Verwey en Bud Powell’s Bouncin' with Bud.
Jan Verwey (foto: Hans Koert)
In het bijbehorende boekje beklaagt Jan zich over het feit dat de chromatische mondharmonica vaak denegrerend gezien wordt als kinderspeelgoed: ... the instrument is treated rather disparagingly, probably because people seem to think that the harmonica is mainly an instrument for children. (= ... over het instrument wordt meestal geringschattend gepraat omdat men meent dat het speelgoed is voor kinderen). Of ze beweren dat de mondharmonica een typisch instrument uit de volksmuziek is - uit de kroeg .... who utter some heartrending cries in songs ( .... dat dient om af en toe een hartverscheurende kreet toe te voegen in liedjes). Jan bespeelt de chromatische mondharmonica en dat is een compleet ander instrument dan de diatonische mondharmonica, die in de speelgoedkist van de kinderen zit en o.a. gebruikt wordt in de bluesmuziek.

Jan Verwey - You Must Believe in Spring (1992)(heruitgebracht in 2006)

De chromatische mondharmonica is een moeilijk instrument om te bespelen en Jan moet, zo voelt het, zich dan ook telkens weer bewijzen. Playing the chromatic harmonica is [....] much more difficult than it seems to be and is, in any case much more difficult to play than most other instruments. (= Het bespelen van de chromatische mondharmonica lijkt en is moeilijker te bespelen, dan welk ander instrument dan ook ).
Jack van Poll ( foto: Hans Koert)

Een ander steeds weer opduikende misvatting is het feit, dat hij elke keer weer opnieuw vergeleken wordt met die andere mondharmonicaspeler, hoe heet hij ook al weer - Jean Toots Thielemans. Het grote publiek koppelt de woorden Jazz en Mondharmonica altijd aan zijn Belgische collega Mr. T., alsof er geen anderen zijn die dit instrument op hoog niveau bespelen; mijn muziekske, zoals Toots, want die bedoel ik natuurlijk, zijn "broodje" omschrijft. Zijn er nog mensen die musici als Larry Adler kennen? Namen als Buddy Lucas of Malachi Favors lijken compleet onbekend? En hoe zit het hier in De Lage Landen?
Dan kom je terecht bij onze eigen Jan Verwey en, op afstand, zuiderbuur Rony Verbiest, die sinds kort ook de mondharmonica ter hand genomen heeft? Wie eenmaal Jan heeft horen spelen en zijn platen goed beluisterd heeft, zal begrijpen dat elke vergelijking met Toots mank loopt. Het is, zo geeft Jan wat voorbeelden, als Sonny Rollins vergelijken met Stan Getz of McCoy Tyner met Oscar Peterson. Jan is een echte bebopper met een geheel eigen stijl. But the Dutchman himself would certainly not be the last to admit that he is struggling with a love-hate relationship with respect to the maestro. (= En Jan is zeker niet de laatste die wil toegeven dat hij zit met de discrepantie in deze haatliefde verhouding en de bewondering voor the maestro zelf). Misschien is de beste aanbeveling wel het citaat van Toots, dat op Jan's website staat: Jan is de enige mondharmonicaspeler die ik ken, die mij niet probeert na te spelen. Jan Verwey heeft dan ook geen rancune, en eert op de plaat You Must Believe in Spring Toots in het nummer: One For Mr. T.
Jan Verwey - The Miles Davis Project (1996)

Tijdens de opnamen voor het album You Must Believe in Spring kreeg hij het idee om een volgende plaat vol te spelen met composities van Miles Davis. Op de eerstgenoemde plaat staat één nummer van Miles getiteld Nardis, een compositie van Miles die hij, volgens mij, nooit zelf heeft opgenomen. Hetzelfde nummer vind je ook terug op zijn tweede cd uit 1996 getiteld Jan Verwey - The Miles Davis Project. Twee keer hetzelfde nummer uitbrengen staat niet goed op je cv, maar in dit geval is er sprake van een geheel andere invalshoek. Is de eerste versie nog een rechttoe recht aan bebop stuk geworden; de nieuwe versie is veel vrijer en moderner en het toevoegen van een tuba, bespeelt door Jos Machtel geeft het een extra dimensie. Jan wisselde zijn kwartet voor dit project in voor een kwintet met Jos Machtel op ventieltrombone ( en op een paar nummers tuba), Peter Hertmans op gitaar, Frans Van Der Hoeven op bas en Hans van Oosterhout op slagwerk. Deze plaat, die een negental nummers bevat met louter Miles Davis compostites heeft mijn hart gestolen - wat een schitterende plaat. Jan Rensen, die het bijbehorende boekje maakte, beweert dat Jan: ....... to break away more and more from the big man on the little instrument, Jean "Toots" Thielemans.( = ..... meer en meer afstand neemt van de grote man met het kleine instrument Toots Thielemans).
Jan Verwey plays Thelonious Monk (2004)

In 2004 brengt Jan Verwey zijn, tot nu toe, één na laatste plaat uit, gewijd aan de muziek van Thelonious Monk. Jan Verwey nodigde een nieuwe ritmesectie uit met gitarist
Olaf Tarenskeen, Sven Schuster op bas en Jasper van der Wilden op slagwerk. Jan Verwey vulde dit kwartet aan met het Gustav Klimt String Quartet op bijna alle nummers. Commercieel wellicht een goede zet omdat er nogal wat liefhebbers in het grijze gebied tussen pop, jazz en klassiek dit soort klanken kunnen waarderen, voor mij had het niet gehoeven: Monk met strijkers. Natuurlijk had Jan deze cd kunnen maken met met zijn kwartet ..... Dat was zonder twijfel een goede plaat geworden schrijft Ton Ouwehand terecht op de plaat.

Niet toevallig dan ook dat mijn favorieten nummers zonder het strijkkwartet zijn: Rhythm-a-ning en In Walked Bud. Vooral het laatste nummer is een schitterend duet geworden tussen Jan Verwey en Olaf Tarenskeen, een gitarist, waar ik meer van moet horen. Olaf Tarenskeen, die zowel klassiek als jazz speelt ( o.a. met het Tineke Postma Quintet), laat in Round Midnight, een solo-uitvoering, horen dat hij een geweldig gitarist is.


En wie nog een mooi cadeau voor de kerst zoekt: Jan Verwey meets Bert Van Den Brink in Standards & Other Pieces is een prima album om weg te geven of te ontvangen: kopen dus!!


Bedankt Jan dat je me wees op je eerdere platen !!

Keep Swinging

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Twitter

Jan Verwey beklaagt zich op zijn eerste CD, You Must Believe In Spring, over het feit dat hij het gevoel heeft zich elke keer weer opnieuw te moeten bewijzen. Steeds weer duikt de naam van die ander op, Mr. T. Ook moet hij elke keer opnieuw uitleggen dat zijn instrument iets anders is dan de mondharmonica uit de speelgoeddoos en dat de chromatische mondharmonica één van de moeilijkst te bespelen instrumenten is. Voor wie zijn muziek heeft beluisterd, is die discussie niet meer relevant - Jan bespeelt de mondharmonica op een weergaloze onvergelijkbare wijze. Onlangs werd zijn nieuwste album, samen met Bert van den Brink gepresenteerd. De Keep Swinging blog beluisterde Jan's platen en werd verrast. Als je de Keep Swinging blog wilt volgen, dan kan dat via Twitter of vraag de gratis nieuwsbrief aan.


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Menu and Jasper Soffers in Porgy en Bess Jazz Club: The Dutch Songbook

Jan Menu en Jasper Soffers in Porgy en Bess met het Dutch Songbook ( Nederlands) - Jan Menu and Jasper Soffers in Porgy en Bess Jazz Club: the Dutch Songbook (English)

Release concert of the Dutch Songbook album in Terneuzen.
JAN MENU and JASPER SOFFERS in PORGY en BESS JAZZ CLUB: The DUTCH SONGBOOK
Hans Koert

On the 24th of October, 2010 Dutch baritone saxophone player Jan Menu and piano player Jasper Soffers performed at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen, in the southwest of The Netherlands. In the packed jazz club the Jan Menu-Jasper Soffers Quartet ( featuring Jan Menu on baritone and soprano saxophone, Jasper Soffers at the piano, Clemens Van Der Feen at the double bass and Hans Van Oosterhout drums) presented their latest album entitled Dutch Songbook.

Jan Menu & Jasper Soffers: Dutch Songbook ( Dig Diz Music 1001)

When I first heard about their plans to compile an album with compositions of Dutch popular songs from the past, few objections raised in my head. I remembered some Dixieland albums from the past like the 1968 album Dixieland Festival by the the Dutch Circus Square Jazz Band with tunes like The Tower Top of Bommel ( = In die grote stad Zaltbommel ...) and each time when I find this album at a junk store I feel an inner surge to buy a copy of it, to use for a ritual burning. Jan and Jasper had the idea to make an album with Dutch compositions for some years, inspired by the American Songbook. Het idee werd eigenlijk geboren in café De Tollebol hier iets verderop (= The idea was born in the Tollebolle bar down the street), Jan explained, waar vooral Nederlandse muziek werd gedraaid. ( = where only Dutch music was played). The album Dutch Songbook, the final product now presented, contains ten tracks with great jazz tunes played in a way that justice the original compositions. Don't worry Jan, Jasper, Clemens and Hans - this album Dutch Songbook don't deserves a ritual burning ............ I will keep it within' arm's reach. Jan Menu ( photo courtesy: Hans Koert)

Ik ben niet uitgegaan van de originele liedtekst - daar blijf je anders maar in hangen (= I didn't start with the original song texts, as you can't get rid of it while playing), Jan Menu explained. Ik ben begonnen met het akkoordenschema op te schrijven en dat was ons vertrekpunt. ( = I started to write down the chords of each composition and that was our start.). We zijn gewoon begonnen te spelen en hier zijn we terechtgekomen. ( = We just played and this is where we landed. )

Jan and Jasper decided to translate the titles of the tunes in the English part of the booklet into English too - I've adopted that, although I don't think it shouldn't have been!
Hans van Oosterhout en Clemens van der Feen ( photo courtesy: Hans Koert)
Jan Menu and his men started the release concert with the tune Net Als Toen ( = Like In The Old Days), a tune originally written by Guus Jansen and Willie Van Hemert and the price winning song in the 1957 European Song Contest by Corry Brokken. Dat is ook het jaar dat Porgy en Bess werd opgericht (= That's also the year Porgy en Bess was founded) Hans Van Oosterhout noted, although too young to know this from his own experiences. Jan had organized a beamer to share some historical fragments of the selected tunes - the audience enjoyed the fragments as if they were invited, net als toen (like in the old days), to uncle Jan, who showed slides of his latest trip to the Achterhoek ( a popular 1960s holiday destination in the eastern part of The Netherlands). No kidding, the dated fragments, like a tv-appearance of Dutch vocalist Greetje Kauffeld, who dreamed in the 1950s from an international career singing in LA and Las Vegas with Ray Brown, Herb Ellis and Oscar Costa-Neves or Donald "The first black man in Dutch show-bizz" Jones, who came to Holland with the Perez Prado band, illustrated once more, that Jan and Jasper had done a great job not copying the originals, but creating complete new tunes. For Hans Van Oosterhout, whose drum set was situated in front of the projection screen it was a weary afternoon, as he had to leave his stool each time the beamer was used. ....... He did a good job playing the role of the joker of the family, who has to run for his life, each time the beamer was used.

Jan Soffers ( photo courtesy: Hans Koert)
Jan handed the first copy of the album Dutch Songbook to Trudy Van Tol, the manager of De Tollebol, where it all started and Maja Lemmens, the living personification of Porgy en Bess since its beginnings more then fifty years ago. Jan Menu ( photo courtesy: Hans Koert)
In the first set the quartet played the Annie M.G. Schmidt classic De Twips, a name which refers to an energetic dance presented in the 1960s Dutch TV-soap series Ja Zuster Nee Zuster; Ik Zou Jou Het Liefste In Een Doosje Willen Doen ( = I'd Love To Put You In A Little Box), a tune composed by Cor Lemaire and sung by Donald Jones and Greetje Kauffeld's version of Wat Een Dag (= What A Day) - all three part of the album. Jan linked the Dutch Songbook to the better know American Songbook with tunes like Disney's Someday My Prince Will Come.

Hans van Oosterhout ( photo courtesy: Hans Koert

The second set started with Margootje ( = Little Margot), a tune made popular in the mid 1960s by Wim Sonneveld, Dutch cabaret artist and singer and the tune De Veerpont ( The Ferry) originally sung by Drs. P ( = Heinz Polzer) - with a great Jan Menu at the saxophone. Veel Mooier Dan Het Mooiste Schilderij ( = Much Prettier Than The Most Beautiful Painting) is one of my favourites with a great start by Jasper Soffers soloing in a Tristano-style and by Clemens Van Der Feen with a great bass solo. Jan subtitled the well known Connie Stuart tune Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag ( = What Would The Weather Be Like In The Hague) in Wat zouden ze hier in Den Haag weer van denken ( = What would they think in The Hague about that) referring to the modern styled Coltrane-nic improvisations and the more traditional jazz scene of the political capital of The Netherlands.

Most tunes selected were originally from the 1960s and 1970s, as if no more decent compositions were made after that period. Het moderne Nederlandse repertoire is veel minder melodisch ( = The modern Dutch repertoire is less melodic), Jan explains uit: Om de één of andere reden zijn er weinig pakkende melodieën meer verschenen, waar je iets mee kunt (= It seems that, for some reason, but few compositions can be used); Het Laatste Wonder ( = The Last Miracle) van Erik De Jong, aka Spinvis, seems to be the exception that proves the rule and was added to this Dutch Songbook. It was recorded during the quarter-final Holland - Brazil on the 2nd of July, 2010; not a real convenient moment I guess, but Clemens, however, who had a great role in this tune, did a good job - his bass sounds very inspired.

Clemens van der Feen ( photo courtesy: Hans Koert)

The set was finished with Pappie Loop Toch Niet Zo Snel (= Daddy Don't You Walk To Fast), the opening track of the album, sung by Dutch rock-star Peter Koelewijn, but originally a hit made by Mr. Las Vegas, Wayne Newton. Jan apologized for that: Het is het enige nummer op de plaat dat uiteindelijk geen Nederlandse compositie bleek ( = It was the only tune selected that happened to be not an original Dutch composition). We spelen dit als laatste nummer, maar als je nu de plaat koopt, dan zul je thuis merken dat we met dit nummer zijn begonnen ....... (= It's our final tune for this concert, but if you buy the album, you'll learn at home that this one is actually the starter, so ....... ).

Jan Menu ( photo courtesy: Hans Koert)
This Dutch Songbook album by the Jan Menu-Jasper Soffers Quartet is, although its cover is a bit frumpy, a great addition to the Dutch jazz discography - The Dutch Songbook is no longer restricted by some dated examples in the Dixieland style, but a serious subject for next generations ................ It seems only a matter of time, but once foreign jazz bands may swap roles and make albums dedicated to the Dutch song!

The album will be soon available at the Dig Diz Music site and can be order at this email address

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Everybody has heard about the American Songbook; it inspired generations of jazz musicians. But what about the Dutch musical heritage? Do we have a Dutch Songbook? Jan Menu and Jasper Soffers wondered that, put their heads together and selected almost a dozen Dutch tunes that should be part of their Dutch Songbook. If you listen to the album, you wonder .. Why wasn't this done before? The arrangements sound fresh and new and I think that it's only a matter of time, but once foreign jazz bands may swap roles and make albums dedicated to the Dutch Songbook! Keep Swinging hopes to registrate that - if you don't want to miss it ask for its newsletter or follow it at Twitter: KeepSwinging.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Jan Menu en Jasper Soffers in Porgy en Bess met het Dutch Songbook

Jan Menu en Jasper Soffers in Porgy en Bess met het Dutch Songbook ( Nederlands) - Jan Menu and Jasper Soffers in Porgy en Bess Jazz Club: the Dutch Songbook (English)

Een bijzonder album gepresenteerd in Porgy en Bess
JAN MENU en JASPER SOFFERS in PORGY EN BESS met DUTCH SONGBOOK
Hans Koert

Op zondagmiddag 24 oktober 2010 trad het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet op in Porgy en Bess Terneuzen. In een lekkere volle club, Jan speelt hier een thuiswedstrijd, presenteerde het kwartet, bestaande uit Jan Menu op bariton- en sopraan sax, Jasper Soffers aan de piano, Clemens van der Feen op bas en Hans van Oosterhout slagwerk, hun nieuwste album getiteld Dutch Songbook.

Jan Menu & Jasper Soffers: Dutch Songbook ( Dig Diz Music 1001)

Toen ik voor het eerst van de plannen hoorde om een jazzplaat te maken met populaire Nederlandse composities, had ik zo mijn bedenkingen. In mijn achterhoofd spookten eerdere pogingen om het Nederlands repertoire een eervolle plaats te geven tussen vaak gespeelde jazzstandards, zoals de uit 1987 stammende dixieland plaat Dixieland Festival door de Circus Square Jazz Band met nummers als The Tower Top of Bommel, inderdaad de titel in het Engels, maar in feite gewoon...... In die grote stad Zaltbommel (bommel) - Heerste grote watersnood (nood, nood, nood) ( In die grote stad Zaltbommel ...). Elke keer als ik die lp tegenkom op een rommelmarkt moet ik me inhouden deze plaat niet te kopen, omdat ik dan toegeef aan een diep gewortelde wens die plaat ritueel te verbranden.
Jan en Jasper hadden het idee om zo'n plaat met Nederlandse composities te maken, geïnspireerd op het American Songbook, al een paar jaar. Het idee werd eigenlijk geboren in café De Tollebol hier iets verderop, legde Jan uit, vaag wijzend in de richting van de Korte Kerkstraat. Bij Trudy werd vooral Nederlandse muziek gedraaid. Het album Dutch Songbook, het uiteindelijke eindproduct, dat in Porgy en Bess gepresenteerd werd, bevat tien nummers met schitterende jazzarrangementen gespeeld op een manier die recht doet aan het originele materiaal. Wees dus maar niet bang Jan, Jasper, Clemens of Hans: Deze plaat wordt zeer zeker niet ritueel verbrand en krijgt een ereplaatsje ( = op de pak) in mijn verzameling.

Jan Menu ( foto: Hans Koert)

Ik ben niet uitgegaan van de originele liedtekst - daar blijf je anders maar in hangen, legt Jan uit. Ik ben begonnen met het akkoordenschema op te schrijven en dat was ons vertrekpunt. Daarna was het gewoon spelen en kijken waar we uitkwamen.

Hans van Oosterhout en Clemens van der Feen ( foto: Hans Koert)

Jan Menu en zijn mannen begonnen het releaseconcert met het nummer Net Als Toen, een nummer origineel geschreven door Guus Jansen en Willie van Hemert en was in 1957 het nummer waarmee Corrie Brokken het Eurovisie Songfestival voor Nederland won. Dat is ook het jaar dat Porgy en Bess werd opgericht, merkte Hans van Oosterhout terecht op, al kan hij dat, vanwege zijn leeftijd, niet uit eigen ervaring weten.
Jan had voor een beamer gezorgd, waarop zijn keuze voor de nummers gekoppeld werd aan oorspronkelijke fragmenten - het publiek genoot, net als toen, toen de dia-avondjes van Oom Jan beroemd ( of berucht zo je wilt) waren in de familie als hij weer eens een weekje naar De Achterhoek was geweest. Maar zonder gekheid - de weliswaar gedateerde fragmenten, zoals filmbeelden van het Nederlandse zangeresje Greetje Kauffeld, die in de jaren vijftig nog van een internationale carriere droomde met optredens in Los Angeles en Las Vegas met jazzsterren als Ray Brown, Herb Ellis en Oscar Costa-Neves tot Donald de Frank Koulen van de Nederlandse Showbizz, Jones, die hier bleef hangen na een tournee met Perez Prado lieten eens te meer zien dat Jan en Jasper er goed aangedaan hadden geen kopieën te maken van de originelen, maar compleet vanuit hun eigen invalshoek de composities ingedoken waren. Voor Hans van Oosterhout, wiens drumstel precies voor het scherm was neergezet, werd het een gedenkwaardige avond, want hoewel slagwerkers vaak erg beweeglijk zijn, verlaten ze meestal alleen hun plaats aan het eind van elke set ........ De komische rol van neef Hans, die altijd met zijn hoofd voor het licht van de projector zit, ging hem goed af. ...........

Jan Soffers ( foto: Hans Koert)
Jan overhandigde het eerste exemplaar van het Dutch Songbook aan Trudy Van Tol, uitbaatster van De Tollebol, waar het allemaal begon en aan Maja Lemmens, de levende personificatie van Porgy en Bess vanaf het eerste begin, waar Jan Menu en zijn mannen al heel wat keren mochten optreden. Jan illustreerde dit later die avond door een foto van een jonge, twaalfjarige Clemens van der Feen (met hoed) van de muur te rukken en op het podium te plaatsen ......
Jan Menu ( foto: Hans Koert)
Tijdens de eerste set speelde het kwartet het nummer De Twips van Annie M.G. Schmidt, uiteraard een verwijzing naar de toen populaire Twist. De Twips werd geïntroduceerd in de TV-soap (avant la lettre) van de jaren zestig, Ja Zuster Nee Zuster. Andere nummers uit de eerste set waren Ik Zou Je Het Liefste In Een Doosje Willen Doen, een compositie van Cor Lemaire en oorspronkelijk gezongen door Donald Jones en Wat Een Dag gezongen door Greetje Kauffeld - alle drie terug te vinden op de plaat. Tijdens deze eerste set liet de groep ook wat uit het Amerikaanse Songbook horen, zoals de Disney's klassieker Someday My Prince Will Come, vergezeld met ontroerende getekende dwergen uit Sneeuwwitje.
Hans van Oosterhout ( foto: Hans Koert)
De tweede set werd gestart met het nummer Margootje, een klassieker uit midden jaren zestig, die iedereen kent in de uitvoering van Wim Sonneveld. Ook De Veerpont van Drs. P. ( = Heinz Polzer) met Jan Menu schitterend op sax, is zo'n nummer diep verankerd in ons nationaal bewustzijn. Veel Mooier Dan Het Mooiste Schilderij is één van mijn meest favoriete van deze cd, misschien wel door de schitterende Tristano-achtige melodielijnen van Jasper Soffers en de bassolo van Clemens van Der Feen. Het nummer Wat Voor Weer Zou Het Zijn In Den Haag kreeg van Jan de subtitel Wat zouden ze hier in Den Haag weer van denken, waarmee niet gerefereerd wordt aan het politieke klimaat, danwel aan de reacties die de Coltrane-achtige uitvoering van het nummer zal uitlokken bij het vrij traditioneel ingestelde jazzcircuit van de residentie.
De meeste titels van deze plaat komen oorspronkelijk uit de jaren zestig en zeventig, alsof er na die tijd niets bijzonders meer geschreven is. Het moderne Nederlandse repertoire is veel minder melodisch, legt Jan uit Om de één of andere reden zijn er weinig pakkende melodieën meer verschenen, waar je iets mee kunt; Het Laatste Wonder van Erik de Jong, alias Spinvis, lijkt hierop een uitzondering te zijn. Het werd ook toegevoegd aan dit Dutch Songbook, al had de opname wel wat voeten in de aarde: Clemens moest tijdens de rust van de kwartfinale Nederland - Brazilië van 2 juli 2010 zijn bas ter hand nemen om het nummer opnieuw op te nemen. Hoe dan ook, zijn bas klinkt buitengewoon geïnspireerd ......
Clemens van der Feen ( foto: Hans Koert)

De set werd afgesloten met het nummer Pappie Loop Toch Niet Zo Snel, het openingsnummer van het album, ooit bekend gemaakt door rockster Peter Koelewijn, maar oorspronkelijk een hit van Mr. Las Vegas, Wayne Newton. Jan verontschuldigde zich daarvoor: Het is het enige nummer op de plaat dat uiteindelijk geen Nederlandse compositie bleek. We spelen dit als laatste nummer, maar als je nu de plaat koopt, dan zul je merken dat we met dit nummer zijn begonnen! Jan Menu ( foto: Hans Koert)
Dit album, Dutch Songbook, door het Jan Menu-Jasper Soffers Kwartet is, hoewel de hoes wat truttig overkomt, een mooie aanwinst in de rij Nederlandse jazzplaten die dit jaar verschenen. Het Dutch Songbook bestaat vanaf nu niet alleen meer uit die paar gedateerde dixielandnummers uit de jaren zestig, maar is, dankzij de inspanningen van Jasper Soffers en Jan Menu een serieus item geworden voor komende generaties jazzmusici. .... en dan is het m.i. alleen nog een kwestie van tijd, voordat de rollen omgekeerd worden en buitenlandse orkesten the Dutch Songbook zullen ontdekken !
Clemens van der Feen (foto: Hans Koert)
De CD Dutch Songbook is uitgegeven door Dig Diz Music en kan besteld worden op dit emailadres. De officiele presentatie zal plaatsvinden begin volgend jaar tijdens een concert met o.a. Greetje Kauffeld.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

The American Songbook is een begrip - hele generaties jazzmusici hebben eruit geciteerd. Maar hoe zit het nu met onze eigen muzikale erfenis? Zijn er in Nederland ook pakkende melodieën gemaakt die inspireren om gespeeld te worden? Jan Menu en Jasper Soffers staken de koppen bij elkaar en vonden een tiental Nederlandse composities, die in hun Dutch Songbook een plaats hebben gevonden - Als je het resultaat hoort denk je: Waarom was er eigenlijk nog niet zo'n plaat? De arrangmenten klinken nieuw en fris. Dankzij dit album van het Jan Menu-Jasper Soffers kwartet is de term Dutch Songbook nu een serieus item geworden in de Nederlandse jazzscene. De Keep Swinging blog wijst graag op dit soort bijzondere uitgaven. Als je niets wilt missen vraag dan de gratis nieuwsbrief aan of via Twitter: KeepSwinging

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions