Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand Is Volmaakt

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Nobody's Perfect( English) Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand is volmaakt ( Nederlands)

Schitterend optreden in Porgy en Bess - Terneuzen
RODITI - IGNATZEK - RASSINFOSSE: NIEMAND IS VOLMAAKT
Hans Koert

Sommige concerten blijven je bij, zoals dat van het Roditi, Ignatzek, Rassinfosse Trio - een driemansterke formatie, dat in 2004 erg veel indruk maakte tijdens een optreden in het Terneuzense Porgy en Bess ( niet te verwarren met haar Oostenrijkse naamgenoot, die overigens, volgens Roditi, niet swingt - daarvoor moet je in Terneuzen zijn). Op 17 oktober 2004 stond dit trio op het podium in Porgy en Bess: Claudio Roditi, Klaus Ignatzek en Jean-Louis Rassinfosse. Goed nieuws dus, toen bekend werd dat ze opnieuw zouden aantreden.
Jean-Louis Rassinfosse ( foto: Hans Koert)
Het concert van het Roditi-Ignatzek-Rassinfosse Trio in Porgy en Bess werd gehouden op zondagmiddag 18 oktober 2009, als onderdeel van een vierweekse tour met 22 concerten langs acht verschillende landen.

Het Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (oktober 2009) (foto: Hans Koert)

Claudio Roditi, werd geboren in Rio de Janeiro ( nobody is perfect ( = niemand is volmaakt) was zijn commentaar) in mei 1946. Hij begon als zesjarige piano te spelen ( en bongo) en in de toegift van het optreden, Jobim's The Girl from Ipanema, ( concert vindt hij een te beladen woord) liet hij horen, dat nog niet verleerd te zijn. Toen hij tien was, begon hij trompet te spelen. Als jongvolwassene speelde hij in verschillende studiobands in Brazilië, voordat hij, begin jaren zeventig, naar de VS reisde om te gaan studeren aan het beroemde Berklee conservatorium. Daar paste hij zich snel aan, aan de toen gedlende gewoonten van de jazzscene. When I arrived in the States I wore my best suit and a tie and within a few weeks I had my hair grown, wearing a leather jacket with fringes all over and that stuff, like a real hippie. ( = Toen ik arriveerde had ik mijn beste pak aan en en stropdas; na een paar weken liet ik mijn haar groeien en droeg ik zo'n leren vestje met franjes, als de echte hippie's. )

Jean-Louis Rassinfossa ( foto: Hans Koert)

Hij heeft gespeeld met alle grootten en was aanwezig bij honderden plaatopnamen, zoals op één van zijn eerste commerciële uitgaven in de VS met Charlie Rouse en Ron Carter; beiden uitgegroeid tot grote namen in de jazz. Verder nam hij platen op met Herbie Mann, het Dizzy Gillespie's United Nation Orchestra en Slide Hampton's Jazz Masters; met Paquito D' Rivera, Gary Bartz, Jim Hall, McCoy Tyner en Horace Silver. In de jaren tachtig van de vorige eeuw groeide hij uit tot een gewild trompettist, dankzij zijn frisse geluid, overgoten met die Brazilaanse "ting", die typische Zuid-Amerikaanse groove. Hij ontmoette op die manier Klaus Ignatzik, een Duitse pianist uit Oldenburg.

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

Hun eerste plaat samen was het Timeless album Don't Stop It met de Klaus Ignatzek Group featuring Claudio Roditi, opgenomen in Bremen mei 1987. Rond diezelfde tijd nam bassist Jean-Louis Rassinfosse ook platen op met het Klaus Ignatzek Trio acc. Anca Parghel, een Roemeense jazzzangeres, die tien maanden geleden in Timisoara overleed. Het Roditi-Ignatzik-Rassinfosse Trio, zoals we dat nu kennen, begon eind jaren tachtig als een kwintet. De plaat Eight Languages door het Klaus Ignatzik Quintet refereert aan de acht talen die in deze band gesproken werd. We spraken Engels en Portugees, Vlaams en Frans, Duits, Italiaans ( Gustavo Bergalli), Zweeds en Deens (Leroy Lowe), legde Jean-Louis Rassinfosse uit. Als trio duurde het tot mei 2004 voordat ze hun eerste plaat in Brussel opnamen ( en wat voor één), getiteld Light in the Dark. Drie ervaren muzikanten, die al bijna vijfentwintig jaar samen spelen - dat moet wel een hecht team zijn.

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

In de eerste set bracht het trio een aantal nummers van hun laatste album, Beyond Question, zoals Early Hours, Pleasant Journey, beide composities van Ignatzek en een nummer, dat aangekondigd werd als een compositie gemaakt door Ignatzek in samenwerking met Johann Sebastian Bach in eigen persoon: Change of Air ( een bewerking van Bach's Air).

Claudio Roditi ( foto: Hans Koert)

Claudio Roditi, die ook heel wat composities op zijn naam heeft staan ( Why are you playing all those originals, Mr. Roditi ( = Waarom speelt U toch al die bekende nummers, meer Roditi) vroeg iemand hem eens. Why? Because someone has to play my tunes ( = Waarom? Iemand moet toch mijn nummers spelen?)), ontpopte zich als een begenadigd entertainer tussen de nummers door. Hij vertelde over de jaren zeventig in de VS, toen veel jazzmuzikanten verslaafd waren aan verdovende middelen ( Sorry, which way was I going? ( = Sorry, welke kant liep ik op?)), verhalen over Rony, een vrouw uit New Jersey, die de boekingen verricht voor een jazzclub daar en naar wie hij een nummer vernoemd heeft, Blues for Rony, maar ook moppen zoals die over de paus en de pizzakoerier ( ........? sorry, had je er maar bij moeten zijn).

Why are you playing all those originals, mr. Roditi? Well, someone has to play my compositions! ( foto: Hans Koert)

In het nummer Blues for Rony Jean-Louis demonstreerde wat een geweldig bassist hij is op zijn vijfsnarige (!) bas ( Waarom? Ik heb toch ook vijf vingers!), die hij overal mee naar toe neemt ( Als ik met het vliegtuig ga neem ik mijn Van Zalingebas mee; die is nu een collectors item). Die vijfsnarige bas geeft hem de mogelijkheid tot een gigantisch bereik ( van lage b tot een hoge c). In zijn solo vlecht hij, schijnbaar moeiteloos, een tiental andere thema's, wat het tot een genoegen maakte ernaar te luisteren.

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (oktober 2009) ( foto: Hans Koert)

Het lijkt wel op een reis in de tijd, verzuchtte Jean-Louis in de pauze terwijl hij rondkijkt in Porgy en Bess, of er niets is veranderd. Jean-Louis trad hier bijna 25 jaar geleden op met Chet Baker, tot diep in de nacht, in een legendarisch concert met o.a. Philip Catherine. In de tweede set speelde het trio o.a. nummers van hun eerste CD, zoals het titelnummer Light in the Dark, een compositie van Ignatzek en nummers als Love Dance. Het fantastische optreden werd afgesloten met een vocale versie van The Girl from Ipanema, wat weer eens duidelijk maakte, dat hij, behalve een groot trompettist ook een aangename stem heeft. Hij verraste het publiek met een pianosolo voor drie-handen ( trois-mains?) ( twee van Klaus en één van hem), unisono meegefloten - Wat een man !!
Een fluit en trois-mains solo door Roditi en Ignatzek ( Porgy en Bess - Terneuzen)(oktober 2009) ( foto: Hans Koert)

Het was jammer dat maar zo weinig mensen de deur van Porgy en Bess hadden kunnen vinden. Deze drie muzikanten, vrienden, die elk jaar hun agenda's naast elkaar leggen en een aantal weken samen optreden, gaven je het gevoel dat ze speciaal voor jou gekomen waren, om hun muziek met jou te delen - een instelling waaraan heel wat musici een voorbeeld kunnen nemen. Dit concert kan in ieder geval bijgeschreven worden in de rij "memorabele concerten" van meer dan 50 jaar Porgy en Bess

I don't think we ever slept here in a hotel - I think we should do that next time - having some nice seafood ( = Volgens mij hebben we hier nog nooit overnacht - dat moeten we de volgende keer maar eens doen - lekker mosselen eten).(Claudio Roditi). En dan opweg richting Oldenburg, Noord Duitsland; een rit van meer dan vijf uur.......

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Als je deze Keep Swinging blog regelmatig bezoekt, zou het jammer zijn als je bijdragen zou missen. Word daarom vriend van deze Keep Swinging blog en we houden je gratis op de hoogte van nieuwe bijdragen of interessant jazz nieuws, dat je zeker zal interesseren. Meld je aan als vriend en we houden je op de hoogte.
.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Roditi - Ignatzek - Rassinfossa: Nobody's Perfect

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Nobody's Perfect( English) Roditi - Ignatzek - Rassinfosse: Niemand is volmaakt ( Nederlands)

Great performance in Porgy en Bess - Terneuzen
RODITI - IGNATZEK - RASSINFOSSE: NOBODY'S PERFECT
Hans Koert

Some concerts will be remembered - one of these was a performance by the Roditi, Ignatzek, Rassinfosse Trio - a three man group that impressed me in 2004 at the Dutch Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen ( no, not to be mixed up with that Austrian one, which doesn't swing like the Dutch Porgy en Bess, to quote mr. Roditi himself). On the 17th of October 2004 these three men: Claudio Roditi, Klaus Ignatzek and Jean-Louis Rassinfosse performed at the club’s stage at the Noordstraat in Terneuzen. So it was great news to learn that these men would return exactly 5 years and one day later.
Jean-Louis Rassinfosse ( photo courtesy: Hans Koert)
The concert at the Porgy en Bess Jazz Club, the 18th of October, 2009, by the Roditi-Ignatzek-Rassinfosse Trio was part of their European tour 2009 - a one month tour, with 22 concerts (!) in eight different countries.

The Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

Claudio Roditi, was born in Rio de Janeiro ( nobody is perfect was his comment) in May 1946. He started to play the piano at the age of six and he demonstrated in the encore, the last tune of the concert, in the Jobim standard Girl from Ipanema that he still can play it, and when he was ten he picked up the trumpet. He worked for some times as a studio musician in Brazil before he came to the States to study at the Berklee School of Music early 1970s. He quickly integrated with the local jazz scene: When I arrived in the States I wore my best suit and a tie and within a few weeks I had my hair grown, wearing a leather jacket with fringes all over and that stuff, like a real hippie.

Jean-Louis Rassinfossa ( photo courtesy: Hans Koert)

He performed with numerous musicians and was present at hundreds of recording sessions with names like: Charlie Rouse and Ron Carter ( some of his earliest records in 1976 were with a group featuring these two giants); Herbie Mann, the Dizzy Gillespie's United Nation Orchestra and Slide Hampton's Jazz Masters; Paquito D' Rivera, Gary Bartz, Jim Hall, McCoy Tyner and Horace Silver. In the 1980s he became a sought after trumpet player thanks to his lively frontline sound, that Brazilian Ting and so he met Klaus Ignatzek.

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

Their first recording together was the Don't Stop It Timeless album by the Klaus Ignatzek Group featuring Claudio Roditi, recorded in Bremen (Germany) May 1987. Around that same date Jean-Louis Rassinfosse recorded with the Klaus Ignatzek Trio accompanying Anca Parghel, a Romanian jazz vocalist who passed away in Timisoara 10 months ago. The Roditi-Ignatzik-Rassinfosse Trio, started in the late 1980s as a quintet; the album Eight Languages by this Klaus Ignatzik Quintet referred to the eight languages the members spoke, Jean-Louis explained: We spraken Engels en Portugees, Vlaams en Frans, Duits, Italiaans ( Gustavo Bergalli), Zweeds en Deens (Leroy Lowe) (= We could speak English and Portuguese, Flemish and French, German, Italian, Danish and Swedish.). As a trio they recorded their first album Light in the Dark in Brussels, May 2004. Three skilled musician, playing together for almost twenty five years- that must be a solid team ............

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

During the first set the trio brought some tracks from their latest album, Beyond Question, like Early Hours, Pleasant Journey, both Ignatzek composition and a co-production between Ignatzek and Johann Sebastian Bach himself, a new arrangement of Bach's Air, surprised the audience ( Change of Air).

Claudio Roditi ( photo courtesy: Hans Koert)

Claudio Roditi turned out to be a great entertainer on stage, telling stories about the period that drugs (LSD) and jazz were a solid team, jokes about the pope and the pizza delivery boy and about tunes to perform, like Blues for Rony, about a New Jersey producer of the same name he likes very much.

Why are you playing all those originals, mr. Roditi? Well, someone has to play my compositions! ( photo courtesy: Hans Koert)

In this last tune of the first set the audience learned that Jean-Louis is a great bass player on his 5-string double bass ( Waarom is vijf snaren gebruik? Wel, omdat ik vijf vingers heb)( = Why I use a five-string double bass? Well, because I have five fingers), which gives him the possibility to play and extensive range of notes, between a low B up to a high C. Als ik met het vliegtuig ga, neem ik altijd mijn Van Zalinge bas mee, een collector's item ondertussen. ( = When I have to fly I always take my Van Zalinge bass - a collector's item now). In his solo he mixed, seemingly with ease, dozens of fragments from other tunes. A great bass player – a pleasant to listen to.

Roditi - Ignatzek - Rassinfosse Trio in Porgy en Bess (October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)
Het lijkt wel op een reis in de tijd, Jean-Louis said during the break, observing the club, of er niets is veranderd ( = It looks like a trip back in time - nothing seems to have been changed). Jean-Louis performed in this same club, almost 25 years ago, with Chet Baker in a legendary concert featuring Philip Catherine and Jean-Louis Rassinfosse. In the second set, Claudio Roditi, who promised to come back to Terneuzen, having a hotel here and eating sea food, opened with the tune Light in the Dark, the Ignatzek composition of their first album as a trio and tunes like Love Dance. They finished the performance ( I hate the word concert, Claudio said) with a vocal version of Girl from Ipanema, which learns that he has a great voice singing the Brazilian standards and he surprised the audience with a whistle and a three-hands duet solo at the piano with Klaus Ignatzek.
A whistle and three-hands-duo solo by Roditi and Ignatzek ( Porgy en Bess - Terneuzen)(October 2009) ( photo courtesy: Hans Koert)

It was a pity that but few people had found the Porgy en Bess Jazz club. These three friends, gathering each year for a short tour, enjoyed playing together and loved to share their passion for jazz with the audience. Nobody's Perfect, seems to be Roditi's motto - but this trio proved in Porgy en Bess that they could serve an almost perfect performance. Thanks for that! Another memorable concert in the more then 50 years history of Porgy en Bess.

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Become a friend of this Keep Swinging blog and receive a message each time a new contribution has been posted. Please register and be informed.
.

Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Vitor Assis Brasil - A Forgotten Alto Saxophone Player

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist ( Nederlands) Vitor Assis Brasil - A forgotten alto saxophone player (English)
( To an almost complete Vitor Assis Brasil Discography.)

VITOR ASSIS BRASIL - A FORGOTTEN ALTO SAXOPHONE PLAYER
Hans Koert
Some weeks ago I happened to find a CD titled Trajeto by Vitor Assis Brasil and I bought it because I learned from the liner notes that Claudio Roditi was one of the musicians playing on that record. Claudio Roditi is a Brazilian trumpet player, born in Rio de Janeiro, May 1946, who plays his instrument in a Brazilian-orientated style or in a straight-ahead hard bop style. I heard him in concert October 2004 at the Porgy en Bess Jazz Club in Terneuzen in the southwest part of The Netherlands with his trio featuring Claudio Roditi, trumpet, flügelhorn and vocal ( Rapaz de bem), Klaus Ignatzek, piano and Jean Louis Rassinfosse, bass.

When I played the record I became fascinated by the music as played by the leader of the band, Vitor Assis Brasil. This unknown Brazilian alto saxophone player is an underestimated jazz musician now almost complete forgotten. He was born in Rio de Janeiro August 1945 as the oldest one of a twin; his younger brother Juan Carlos Assis Brasil would also become a jazz musician. Vitor, or Victor as he was called later, started to play the alto saxophone he received from an aunt at the age of 17 and got lessons from Paulo Moura. He became known thanks to jam sessions in the legendary Little Club in Copacabana, one of the breeding places for Bossa Nova music. He started to play at school concerts and tried to make a mix between Bossa Nova and Jazz.

In 1965 he was one of the musicians that played in the Clube de Jazz e Bossa and one day, one of the musicians to play there was the Austrian piano player Friedrich Gulde, who invited him to participate into an International Jazz Contest in Wien. It was his first time to play outside Brasil and he got the third prize for his sax playing and, later, in Berlin the first prize as a soloist. Thanks to these awards he decided to become a professional musician.

In 1966 he made his first record, titled Desenhos, with a quartet featuring Tenorio Junior at the piano, the 19 years young Edison Lôbo and Chico Batera, on drums, of course ( Bateria means drums in Portuguese). Tenorio Junior disappeared in Brasil and became one of the victims of the regime. On this album, now a collector's item, you can learn that Vitor has listened to John Coltrane and Phil Woods, who did influence him. He was able to study at the famous Berklee School of Music late 1960s for some years and there he founded his own band, with musicians like Claudio Roditi - the band that recorded the album Trajeto. A great album - different from the Bossa Nova records from that period. It contains jazz music influenced by Charles Mingus and Thelonious Monk and the band sounds to me an entity; or, as I read somewhere: There's much greater subtlety and depth, and a more cohesive, controlled feel overall then in the ordinary Bossa Nova stuff of that period. Listen, for example to the first track Stolen Stuff - it sounds really great. Claudio Roditi is one of the players on this album, (except on Round About Midnight, which is played by a trio, with some good guitar playing by Helinho), only 23 years of age at that moment. I really like Roditi's warm hard bop trumpet playing, but also musicians like Edson Maciel, trombone player and bass player Sergio Barrroso are worth mentioning. He won an award at the Montreux Jazz Festival in 1969 being the best saxophone player of the festival. Studying in Berklee he was able to play with jazz musicians like Dizzy Gillespie, Richie Cole, Clark Terry, Chick Corea and Ron Carter.

In 1973 he returned to Brasil, still teaching about his music and musical roots like Wynton Marsalis is doing nowadays in the States. He became one of the most important jazz musicians of Brasil, fighting for the recognition of his music, the Brazilian jazz - without ignoring his Brazilian roots, but without any concessions to the Jazz music too. In 1978 his playing is a success at the Jazz Festival of Sao Paulo and, one of the visitors of that festival, Leonard Feathers said about him (quoted from a Brazilian interview): Victor Assis Brasil, um esplêndido saxofonista, não deixou que sua longa estada nos Estados Unidos confundisse seus valores, apresentando uma música firmemente plantada nos solos dos dois países. (= Vitor Assis Brasil, a great saxophone player, who lived and studied jazz music in the States for years, who plays his music founded in both cultures, without any concessions to its values.) His role of a pioneer is to be found in the music of a new generation of Brazilian jazz musicians like Claudio Roditi, who lives now in Europe most of the time.

He passed away in April 1981 due to rare complaints in the blood circulation. In his house, his twin brother John Carlos Assis Brasil, who became a known jazz piano player, found four hundred unpublished compositions after his brother passed away; for piano, orchestras, strings, pop music and jazz. John Carlos made a CD titled Self Portrait - Assis Brasil by Assis Brasil - Assis Brasil Quartet, an album I love to hear sometimes.
This alto saxophone player passed away only 35 years old - too young to be able to prove that he could have been developed to one of the greatest jazz alto saxophone player.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Enjoy a fragment of the Vitor Assis Brasil Quartet at the Festival de Jazz de São Paulo 1978. Victor Assis Brasil alto saxophone, Fernando Martins, piano. Paulo Russo, bass and Ted Moore, drums. Love For Sale

An (almost complete) VITOR ASSIS BRASIL Discography

( To the top )

He made eight records - I found the names of seven titles. Most of these records are collectors items now:

VITOR ASSIS BRASIL - Desenhos ( 1966)

VITOR ASSIS BRASIL - Trajeto (1968)

VICTOR ASSIS BRASIL toca Antonio Carlos Jobim (1970)

VICTOR ASSIS BRASIL - Esperanto (ca 1972)

VICTOR ASSIS BRASIL - disco em concerto, no Teatro da Galeria ( 1974)

VICTOR ASSIS BRASIL - O Grito (1975)

VICTOR ASSIS BRASIL - MARLOS NOBRE Orquestra Sinfônica Brasileira - Suíte Para Sax Soprano e Cordas ( 1976)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl
Some links to sites you should read:

A lot Brazilian (Choro) music Arturo Sandoval Forro Brasileirinho Laurindo Almeida Oscar Aleman Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist

Vitor Assis Brasil - Een Vergeten Altsaxofonist ( Nederlands) Vitor Assis Brasil - A forgotten alto saxophone player (English)
( Naar een selectieve Vitor Assis Brasil discografie.)
VITOR ASSIS BRASIL - EEN VERGETEN ALTSAXOFONIST
Hans Koert
Een paar weken geleden vond ik bij toeval een CD getiteld Trajeto gespeeld door Vitor Assis Brasil en ik kocht hem omdat ik achterop de hoes ontdekte dat Claudio Roditi, de bekende Braziliaanse hardbop trompettist op (bijna) alle tracks meespeelde. Genoeg reden dus om deze CD mee te nemen. Claudio Roditi is een Braziliaanse trompettist, geboren in Rio de Janeiro in mei 1946, die zowel pure Braziliaans georienteerde muziek kan spelen, zoals de samba en de bossa nova, als in de pure hardbop traditie. Ik hoorde hem spelen in oktober 2004 in de Porgy en Bess Jazzclub in Terneuzen met zijn trio, waarin hij zelf zong (Rapaz de bem), trompet en bügel speelde, Klaus Ignatzek op piano en Jean Louis Rassinfosse op bas te horen waren.

Toen ik de cd speelde, werd ik niet teleurgesteld. Ik raakte echter steeds meer gefascineerd door de mij onbekende leider van de band: Vitor Assis Brasil. Deze onbekende en ondergewaardeerde Braziliaanse altsaxofonist is maar 35 jaar oud mogen worden. Reden genoeg dus om hem eens nader voor te stellen. Hij werd geboren in Rio de Janeiro in August 1945 als één van een tweeling. Zijn broer Juan Carlos Assis Brasil is ook jazzmusicus geworden. Vitor, of Victor zoals hij later genoemd werd, kreeg zijn eerste altsax van een tante toen hij 17 jaar was en kreeg les van Paulo Moura. Hij maakte naam op jamsessies in de legendarische Little Club in Copacabana, één van de kraamkamers voor de Bossa Nova muziek. Hij speelde op schoolconcerten en probeerde een mix te vinden tussen de traditionele Braziliaanse Bossa Nova en de jazz.

In 1965 speelde hij in de Clube de Jazz e Bossa en werd daar gehoord door de Oostenrijkse pianist Friedrich Gulde, die hem uitnodigde voor een Internationale Jazz wedstrijd in Wenen. Het was zijn eerste keer buiten Brazilië en sleepte daar meteen de derde prijs weg als beste saxofonist en, later in Berlijn, haalde hij de eerste prijs als solist. Reden genoeg voor hem om professioneel muzikant te worden.

In 1966 maakte hij zijn eerste plaat. getiteld Desenhos, met een kwartet, waarin Tenorio Junior aan de piano zat, toen nog maar net 19 jaar jong, Edison Lôbo op bass en Chico Batera, hoe kan het ook anders, op slagwerk ( Bateria is drums in het Portugees). Tenorio Junior, overigens, verdween kort na de opnamen en bleek later één van de slachtoffers van het Braziliaanse militaire regime. Op dit album, ik vond het bij toeval op internet, kun je al goed horen dat Vitor veel naar Charlie Parker, John Coltrane en Phil Woods geluisterd heeft. Zijn spel lijkt dan vooral op dat van laatstgenoemde. Hij kreeg een kans om een aantal jaren te gaan studeren aan de prestigieuze Berklee School of Music in Boston, wat hij, uiteraard, met beide handen aangreep. Daar richtte hij zijn eigen band op met o.a. Claudio Roditi - de groep waarmee hij de Trajeto plaat maakte. Wat een prachtige plaat, bijvoorbeeld het eerste nummer Stolen Stuff maakt me helemaal gelukkig. Heel wat anders dan de Braziliaanse (Bossa Nova) albums uit die tijd. Deze plaat bevat jazz, geinspireerd door musici als Charles Mingus en Thelonious Monk en de band klinkt als een geroutineerd solide groep; of, zoals ik het ergens omschreven zag: There's much greater subtlety and depth, and a more cohesive, controlled feel overall. ( = Er is veel meer gevoel en diepte, en veel meer samenhang ( dan bij die andere Braziliaanse opnamen uit die tijd); een solide geheel). Niet alleen Claudio Roditi, die op alle tracks met zijn, door mij zo gewaardeerde warme bob-achtige sound, meespeelt, ( met uitzondering van Round About Midnight, een meeslepende trio stuk met en mooie rol voor Helino op gitaar), maakt het beluisteren van deze Vitor Assis Brasil CD waard. Ook musici als trombonist Edson Maciel en bassist Sergio Barrroso zijn het vermelden waard. In 1969 won hij op het Montreux Jazz Festival de eerste prijs voor zijn saxofoonspel. Tijdens zijn studie op Berklee speelde hij met jazzmusici als Dizzy Gillespie, Richie Cole, Clark Terry, Chick Corea en Ron Carter.

In 1973 keerde hij terug naar Brazilie, en ging daar weer workshops geven over zijn muziek en zijn muzikale wortels, zoals Wynton Marsalis dat in de VS placht te doen. Hij is uitgegroeid tot één van de belangrijkste Braziliaanse jazzmusici, maar werd vooral bekend in het buitenland. In Brazilie vecht hij voor de erkenning van zijn muziek, de jazz, die hij speelt zonder zijn eigen roots, de Braziliaanse muziek te ontkennen, maar ook zonder consessies te doen naar de jazz toe. In 1978 oogst hij veel succes tijdens het festival van Sao Paulo en, één van de bezoekers van dit festival, niemand minder dan Leonard Feathers zei hierover (geciteerd uit een Braziliaans interview): Victor Assis Brasil, um esplêndido saxofonista, não deixou que sua longa estada nos Estados Unidos confundisse seus valores, apresentando uma música firmemente plantada nos solos dos dois países. (= Vitor Assis Brasil, een groot saxofonist, die jarenlang in de VS de jazz bestudeerd heeft, weet zijn muziek te spelen, met beide voeten in zowel de BRaziliaanse als de Amerikaaanse muziekcultuur, zonder consessies te doen naar beide culturen.). Zijn rol als pionier in de Braziliaanse jazzmuziek heeft in ieder geval tot een nieuwe generatie Braziliaanse jazzmusici geleid, waaronder Claudio Roditi, die nu het grootste deel van zijn tijd woont en leeft in Duitsland.

Vitor Assis Brasil overleed in april 1981 tengevolge van een zeldzame aandoening in de bloedcirculatie. Zijn tweeling broer John Carlos Assis Brasil, die bekend geworden is als jazzpianist, vond na Vitor's door zo'n vierhonderd ongepubliceerde composities voor piano, orkest, strijkorkest, popmuziek en jazz. John Carlos heeft een CD gemaakt getiteld Self Portrait - Assis Brasil by Assis Brasil door het Assis Brasil Quartet, met daarin een eerste selectie van de gevonden composities; een plaat die ik nog wel eens zou willen horen.
Deze altsaxofonist is gestorven op de jonge leeftijd van 35 jaar - te vroeg, als je't mij vraagt, om zijn verhaal vorm te geven in zijn muziek. Hij had kunnen uitgroeien tot één van de beste altsaxofonisten ter wereld. Ik ben blij met de muziek die ik van hem heb.

Hans Koert - keepswinging@live.nl

Geniet van een concertfragment van het Victor Assis Brasil Quartet op het Festival de Jazz de São Paulo 1978: met Fernando Martins, piano. Paulo Russo, bas en Ted Moore slagwerk. Love for Sale.

Een selectieve VITOR ASSIS BRASIL Discografie

( Naar het begin )

Hij maakte in totaal acht platen - zeven titels heb ik, min of meer, kunnen achterhalen - Ze zijn alle nu collector's items:

VITOR ASSIS BRASIL - Desenhos ( 1966)

VITOR ASSIS BRASIL - Trajeto (1968)

VICTOR ASSIS BRASIL toca Antonio Carlos Jobim (1970)

VICTOR ASSIS BRASIL - Esperanto (ca 1972)

VICTOR ASSIS BRASIL - disco em concerto, no Teatro da Galeria ( 1974)

VICTOR ASSIS BRASIL - O Grito (1975)

VICTOR ASSIS BRASIL - MARLOS NOBRE Orquestra Sinfônica Brasileira - Suíte Para Sax Soprano e Cordas ( 1976)

Keep swinging

Hans Koert

keepswinging@live.nl

Een aantal linken die je niet mag missen:
Een heleboel Braziliaanse muziek Arturo Sandoval Forro Brasileirinho Laurindo Almeida Oscar Aleman Flexible Records Hit of the Week-Durium Keep Swinging News letter Keep Swinging Contributions