Showing posts with label ukulele. Show all posts
Showing posts with label ukulele. Show all posts

Sunday, May 8, 2011

Ukulelezaza: een klein instrument in de hoofdrol - de Ukelele

UKULELEZAZA: Een klein INSTRUMENT in de HOOFDROL: De UKELELE
Derde Ukulelefestival in Sint Niklaas in de startblokken
Hans Koert

De ukulele lijkt zo op het eerste gezicht, een speelgoedje, weggegrist uit de kinderkamer - één van de simpelste en goedkoopste instrumenten, die er te koop zijn. Natuurlijk is dat niet zo - het heeft een rijke historie en wil serieus genomen worden, maar, en dat blijkt gewoon zo, brengt een glimlach op ieders gezicht, die dit kleine gitaartje ziet en hoort.

Ukulelezaza - Painting The Clouds with Sunshine ( Artwork: Remco HJ)
De ukulele of ukelele is één van de kleinste snaarinstrumenten uit de familie van de gitaar; het heeft alleen vier snaren ( de gitaar zes), die anders gestemd zijn dan de gitaar: a - d - f# - b of g - c- e - a. Dit kleine, wat lullige ( Excusez le mot) gitaartje wordt al snel geassocieerd met warme zwoele klanken vanaf één of ander tropische eilandengroep of een komische act voor één heer met zang ...... Maar pas op - deze conclusie wordt vaak veel te voorbarig getrokken - de ukelisten nemen hun muziek erg serieus en kunnen putten uit een rijk muzikaal verleden: Het instrument werd populair in de jaren twintig, toen de Hawaiianmuziek veel gespeeld werd met vertolkers als o.a.
Roy Smeck, the master of the uke, en Frank Ferera, die de ukelele, banjo en Hawaiian gitaar speelden. Deze muziek, die geïnspireerd werd door het verlangen naar tropische stranden werd ook een populair item voor de talrijke dancebands rond 1930, de tijd van de Depressie. Eén van de bekendste artiesten uit die tijd is ongetwijfeld Cliff Edwards, die zich profileerde als Ukulele Ike. Hij nam honderden 78-toerenplaten op met grote jazzartiesten als Adrian Rollini, Red Nichols en Miff Mole. In Engeland trad de vaudevilleartiest George Formby volle zalen en was mateloos populair en Jimmy Rodgers, the Blue Yodeler, gebruikte het instrument bij de ontwikkeling van de countrymuziek.

Remco HJ als éénmans stringband.
Ook in onze streken werd
de Hawaiianmuziek populair. Na de Tweede Wereldoorlog bloeide de Hawaiianmuziek nog even op, denk aan bands als de Kilima Hawaiians of Rudy Wairata en zijn Hawaiian Minstrels, maar, ook al lijken deze klanken wat in de vergetelheid geraakt, denk niet dat deze muziekstijl dood is - dat het een muziekstijl is die alleen nog op krakerige 78-toerenplaten gehoord kan worden. Als je zoiets durft te beweren op het Ukelelefestival in Sint Niklaas, dan zullen heel wat ukelisten je meewarig, vol onbegrip, maar vooral met veel medelijden aanstaren, over zoveel gemis aan kennis. Probeer het maar eens uit - het kan zomaar op zondag 29 mei 2011 - dan wordt in het centrum van Sint Niklaas het derde Belgische Ukelelefestival gehouden - een echte ukelist heeft een (leeg?) instrumentenkoffertje onder de arm ......

The Redcats, treden op tijdens het Derde Ukelelefstival in Sint Niklaas.
Ukulelezaza, is één van de muzikanten, die er met zijn band, The Redcats, zal optreden. Hij werd onlangs voor de tweede keer vader, maar mag zich ook verheugen op zijn nieuwe plaat, die onlangs het levenslicht zag, getiteld Painting The Clouds With Sunshine. Ukulelezaza, de artiestennaam van Remco HJ, zoals hij zichzelf noemt, is verantwoordelijk voor alle arrangementen en een paar eigen composities. Hij wordt op de plaat begeleid door Bram Ghyoot op accordeon, Dirk OO-18 Stallaert op gitaar ( 00-18 staat hier voor zijn originele 1960 Martin 00-18 gitaar - voor kenners zegt dit genoeg), Dieter Verkest, Katrien van Crombrugghe en Leo De Potter op bas, en Dieter Bossu op tuba.


The Winin' Boys

Er staan een veertiental nummers op de plaat, van het Hawaiian-repertoire, zoals Joe Kealoha's Na Moku Eha en het nummer Pa'au'au, dat oorspronkelijk in 1926 als Paahau Waltz werd opgenomen door the Royal Palolo Hawaiians van Charles E. King, de componist, en, voor zover ik weet, nooit werd uitgebracht tot de klassiekers uit de crisistijd als I Surrender Dear; Brother Can You Spare a Dime en het titelnummer, een regelrechte hit uit 1929, Painting the Clouds With Sunshine. Ukulelezaza geeft op de hoes een indrukwekkende lijst met instrumenten die hij gebruikt, waaronder de National Tricone Squareneck gitaar, een zgn. lapsteelgitaar, ook wel bekend als de Hawaiian slide gitaar, die op de schoot bespeeld wordt. Je hoort het o.a. in nummers als Na Moku Eha.


The Hula Bluebirds uit Engeland.
Ik ontdekte tijdens het
Tweede Belgische Ukelele Festival, dat twee jaar geleden gehouden werd, dat ukelelespelen een zeer serieuze aangelegenheid is - ik heb genoten van de gemoedelijke sfeer en de variëteit aan muziekstijlen die ik hoorde. Geen tien vrolijke George Formy acts, maar een avond vol klassieke muziek, muziek uit het stringband repertoire, Hawaiiaanse klanken, pop-muziek, cajun, zweverige "new age" klanken, blues en Antwerpse volksliedjes.
Het Derde Belgische Ukelele Festival staat gepland voor het laatste weekend in mei 2011. Op zaterdag vinden er informele jamsessies plaats in 't Ey, het podium in Belsele bij Sint Niklaas, waar de uke-spelers elkaar graag ontmoeten en op zondagmiddag vinden er in het centrum van Sint Niklaas optredens plaats met o.a. drie groepen te weten de Original Redcats met Remco HJ, Dirk Stallaert en Katrien van Crombrugghe; the Winin' Boys, de groep van Frederik Goossens en zijn mannen ( Frederik Goossens: ukelele - Stephan Svacina: accordeon - Marc Van de Veire: gitaar; Koen De Winter: bas en Dirk Van Der Speeten: jazzken ( wat-dat-dan-ook-moge-zijn); bovendien zingen ze alle vijf. De hoofdact bestaat uit de Engelse groep the Hula Bluebirds, met, zoals ze zich etaleren op hun website: fretboard wizard Martin Wheatley op lapsteelgitaar, yodeling supremo Jake Rodrigues op gitaar en zang en tovenaar op de ukulele David Crofts. Zij spelen voornamelijk in de Hawaiianstijl van Roy Smeck en
Sol Hoopii uit de jaren twintig en dertig - en .... voor wie weet waar we't over hebben, ze kunnen een vergelijking met de Japanse Sweet Hollywaiians doorstaan.
Als je van deze vrolijke, ietwat pretentieloze, maar heel serieus gespeelde muziek houdt, kom dan naar de jams op zaterdag en het buitenoptreden op zondag in Sint Niklaas. Je zult hier ongetwijfeld de nieuwe plaat van Ukulelezaza kunnen kopen of, als je daar niet op kunt wachten, kun je ook direct bij Remco HJ terecht.
Hans Koert
keepswinging@live.nl

De ukelele heeft een rijke historie, waarin perioden zijn aan te wijzen dat het instrument mateloos populair was, vooral, zo lijkt het, in tijden van misère, zoals in de jaren dertig, de crisistijd, toen Hawaimuziek ook in ons land populair was. Ukulelezaza, de artiestennaam van Remco HJ, laat met zijn nieuwe plaat Painting The Clouds With Sunshine horen, dat de ukelele wat hem betreft geen herinnering is. Hij is één van de organisatoren en artiesten, die eind mei optreden tijdens het Derde Belgische Ukelelefestival in Sint Niklaas. Laat dit bijzondere festival je niet ontglippen.

Als je geen berichten wilt missen volg de Keep Swinging blog dan via Twitter, Facebook (Keep Swinging blog nieuwsbrief), of registreer je in het venster rechts in de menubalk op deze pagina.

Als je momenteel de Keep Swinging nieuwsbrief ontvangt en je wilt die blijven ontvangen na het eind van de maand, vergeet dan niet jezelf opnieuw te registreren ( rechts in het menu - tweede venstertje). Dan ontvang je de Keep Swinging nieuwsbrief ook na 1 juni elke week in je postvak. ( Meer informatie)


Retrospect
Oscar Aleman Choro Music Flexible Records Hit of the Week-Durium Friends of the Keep Swinging blog Keep Swinging Contributions

Tuesday, September 14, 2010

King Bennie Nawahi ~ Hawaiian String Virtuoso: Acoustic Steel Guitar Classics from the 1920s [Yazoo, 2006]



01. Hawaiian Capers - King Nawahi's Hawaiians
02. Singin' In The Bathtub - Four Hawaiian Guitars
03. Ukulele Benny - Georgia Jumpers
04. May Day Is Lei Day In Hawaii - King Nawahi's Hawaiians
05. Dinah - Red Devils
06. Mauna Kea - King Nawahi's Hawaiians
07. Honolulu Bound - Hawaiian Beach Combers
08. My Little A-1 Brownie - Charles B. Smith
09. Big Feet Rag - Georgia Jumpers
10. My Girl From The South Sea Isles - Hawaiian Beach Combers
11. Ticklin' The Strings - King Nawahi's Hawaiians
12. Black Boy Blues - Four Hawaiian Guitars
13. California Blues - Georgia Jumpers
14. I've Seen My Baby - Q R S Boys
15. Waikiki Blues - Hawaiian Beach Combers
16. I Went To Hilo - King Nawahi's Hawaiians
17. Guitar Rhythm - Georgia Jumpers
18. Hawaiian Melody - Hawaiian Beach Combers
19. Aloha Means I Love You - King Nawahi's Hawaiians
20. Wiggle Yo Toes - Q R S Boys
21. Otto Wood, The Bandit - Slim Smith
22. Maui No La Ka Oi - King Nawahi's Hawaiians
23. I'm A Dreamer Aren't We All - Hawaiian Beach Combers



One of the few Hawaiian guitarists during the 1920's and 1930's who could be considered a legitimate contender to the title of 'King of the Hawaiian Guitar' was Benjamin Keakahiawa Nawahi. 'King' Bennie Nawahi was born on July 3, 1899 in Honolulu to a large family. He taught himself to play slack key guitar, and by the age of 15 was playing Hawaiian guitar in Honolulu parks for sailors and tourists.

In 1919 Bennie got a job playing steel guitar with his brother Joe's group, the Hawaiian Novelty Five, on the passenger liner Matsonia. The group worked between San Francisco and Honolulu, eventually touring North America on the Orpheum vaudeville circuit. Before long, Bennie left the group and became an established singer and ukulele virtuoso. He was crowned 'King of the Ukulele' by impresario Sid Grauman of Grauman's Chinese Theater fame. His stunts included playing the song "Turkey in the Straw" on Hawaiian guitar with his feet.

By 1928 Bennie Nawahi had started his recording career, recording on many different labels, including Columbia, Victor, Q.R.S. and Grey Gull. He settled in Los Angeles in the early 1930s and formed a group called King Nawahi and the International Cowboys [which also featured a very young Roy Rogers]. Nawahi was one of the few Hawaiian musicians to consistently black jazz or blues numbers, some with black groups such as the Georgia Jumpers. He was also unusual among Hawaiian steel guitarists of his day in that he used a single cone Triolian rather than the National tricone guitars preferred by others.

In 1935, tragedy struck Nawahi, as he suddenly lost his eyesight while returning home from a performance. Doctors were unable to explain why he became blind. After a short time, he returned to the stage, working with various Hawaiian groups in the Polynesian restaurants and clubs that were popular in Southern California. After World War II, he again joined his brother in the Nawahi trio, recorded a few additional tunes, and continued to perform in clubs.

In addition to his musical abilities, Nawahi was also famed as a long distance swimmer. In 1946 he swam from San Pedro to Catalina Island in just over 22 hours. He is still the only blind man to have completed this swim. Remaining musically active through the years, Bennie Nawahi suffered a stroke in the late 1970s that left his body partially paralyzed. He died 'in the city they call Long Beach', California after a long illness on January 29, 1985.' ~ Brad

Bennie Nawahi was one of the true masters of the Hawaiian steel guitar, ukulele and just about any instrument with strings on it. Not only does his work rank as some of the greatest Hawaiian musique ever recorded, the imaginative, accomplished phrasing in his solos make him one of the unheralded giants 1920s string jazz. This overview covers Bennie's singing and instrumental work on native Hawaiian melodies, the blues, jazz, pop and rural music he heard on the mainland, and some of his own dazzling instrumental compositions. 23 toe tappin titillaters. a 320 rip

Monday, May 11, 2009

Het Tweede Ukelelefestival van België

The Second Belgian Ukulele Festival 2009 (English) Het Tweede Ukelelefestival van België (Vlaams/Nederlands)

8 en 9 mei 2009 Sint-Niklaas
HET TWEEDE UKELELEFESTIVAL VAN BELGIË
Hans Koert


Op zaterdag 9 mei 2009 vond in de stadsschouwburg van Sint-Niklaas het tweede Internationale Ukelelefestival van België plaats.

De aftrap voor het festival had een dag eerder plaatsgevonden tijdens een zgn. Ukuleyleyjam in ‘t Ey in Belsele (vlakbij Sint-Niklaas), waar in 2007 de eerste editie van het festival gehouden

José Parrondo (foto: Hans Koert)
werd; een onverwacht succes met meer dan 400 bezoekers uit heel Europa – vandaar dat deze keer gekozen was voor een grotere ambiance, de stadsschouwburg van Sint-Niklaas.
Het festival, dat ‘s middags om twee uur startte duurde tot ver na middernacht en de bezoekers werden vergast op een keur aan artiesten, zoals Max and Veronica, The Uke Box, Gus and Fin, Les Mecs du
Nord, Yan Yalego, de Hot Potato Syncopators en José Parrondo, die tijdens korte concerten hun snaren lieten trillen.
In de foyer van de schouwburg, De Spiegel, kon beginnend talent en bezoekers hun spel laten horen - hier waren optredens van het doldwaze duo Gertrude et Gerard, Marcarthur, het Nederlandse tweetal Hein Overbeek en Anne van der Wal en het Antwerpse duo Hopeloos, dat liet horen, dat ook het Antwerps dialect naadloos past bij de ukelele. Het verraste me, dat er zoveel verschillende stijlen te horen waren tijdens het festival. Je zou vooral muziek verwachten á la George Formby of Ukelule Ike ( Cliff Edwards voor de ukelelebeten onder ons), maar niets was minder waar. Zo was er blues (Max and Veronika), Cajun (Yan Yalegro), volksmuziek (Duo Hopeloos), grappen en grollen (Gertrude et Gerard), esoterische New Age klanken (José Parrondo) en funky popnummers, die in geen enkele discotheek zouden misstaan (Gus and Fin), te horen; veel afwisseling en verrassingen dus.
De komische act van Gertrude et Gérard (foto: Hans Koert)
Hoewel ik niet alle groepen heb zien optreden, zoals Les Mecs du Nord en de uitsmijter de Hot Potatoes Syncopators, met een programma vol Spike Jones-effecten, wil ik toch een aantal acts in de schijnwerper plaatsen. De twee Schotten Gus and Fin, bekend door hun vele filmpjes op YouTube brachten onverstaanbare grappen en een gevarieerd programma met bijvoorbeeld nummers als het thema van de serie Rawhide en het bekende nummer van Kenny Rodger Ruby.
Shelley Rickey ( van The Uke Box) (foto: Hans Koert)
De Nederlandse groep The Uke Box bestaande uit Shelley Rickey, zang en ukelele en Marko van der Horst op ukelele, banjo, speelgoed accordeon en een zelfgemaakte cementbakbas, brachten een aantal nummers uit de jaren twintig en dertig als It’s a Sin to Tell a Lie, Blues My Naughty Sweetie Gives To Me en de klassieker Deep In My Heart; één van mijn favoriete nummers van die andere Rotterdamse groep uit de jaren tachtig De Berini’s ( Diep in mijn hart). Vooral het gevoelige nummer, Miss The Mississippi, gezongen door Shelley maakte veel indruk, omdat daarin nog eens duidelijk werd wat voor een prachtige stem ze heeft.
Marko van der Horst (van The Uke Box) (foto: Hans Koert)
Voor mij was dit “un-plugged”, dit haast onversterkte optreden één van de hoogtepunten van het festival. De Belgische artiest José Parrondo verraste met zijn thuis gemaakte samples waarmee hij samen speelde – dit gaf zijn solo-optreden een bijzondere dimensie en de New Age-achtige geluidslijnen deden je bijna vergeten dat je op een ukelelefestival beland was; de geluidsgrapjes grappen gaven dit concert de nodige luchtigheid. ( kwaak kwaak)
Yan Yalego, op banjo en ukelele, bracht nummers als St. James Infirmary, Please Don’t Talk About Me When I’m Gone, Tom Waits’s Chocolate Jesus; het haast doodgespeelde dixielandhitje uit de jaren twintig Yes Sir That’s My Baby en het nummer dat Robert Johnson in 1936 opnam als Rambling on my Mind. Yan Yalego; zijn trompetimitaties, maar ook zijn mooie stem, zijn geweldig, was één van de sterren van het festival en zou later die avond nog als gast meespelen met het Italiaanse duo Max and Veronica, dat bestaat uit Veronica Sbergia zang, ukelele en wasbord en Max De Bernardi op ukelele, banjo en dobro.
Max De Bernardi ( van Veronica and Max) (foto: Hans Koert)
Ze zetten een prima voorstelling neer, niet alleen dankzij Max’s spel op de dobro ( wat een schitterend instrument) maar ook door hun repertoirekeus met zelden gehoorde nummers als On The Road Again zoals dat eind jaren twintig werd opgenomen door de Memphis Jug Band (1928) of Dirty Mother For You zoals dat door Minnie Douglas ( beter bekend onder haar artiestennaam Memphis Minnie) op de plaat werd gezet. Ook de meer bekende Bessie Smith klassieker Nobody Knows You When You’re Down and Out kwam langs, mooi gezongen door Veronica, die zichzelf het liefst etaleert als een zingende ukelelespeler.
Veronica Sbergia (van Veronica & Max) (foto: Hans Koert)
Op het eind van het concert kwam Yan Yalego er nog even bij om samen met Veronica en Max alvast een voorproefje te geven van een aantal nummers van hun nieuwste CD, die binnenkort verschijnt. De uitvoering van de nummers I Got The Blues When It Rains en Me Myself and I, een nummer dat bekend is geworden door Billie Holiday, beloven veel en ik hoop dan ook deze CD een keer te kunnen bespreken op deze plaats.
Max and Veronika ( v.l.n.r. Max De Bernardi, Yan Yalego en Veronica Sbergia) (foto: Hans Koert)
Voor mij was het de eerste keer dat ik een ukelelefestival bezocht en ik kan je verzekeren dat ik met volle teugen genoten heb, alhoewel ik ontdekt heb dat ik de volgende keer ( het derde ukelelefestival staat gepland voor 2011 verzekerde Frederik Goossens
Een trotse bezoeker met zijn sigarendoosukelele (inclusief sigaren) (foto: Hans Koert)
me, de spreekstalmeester en organisator van dit prima geleide festival) een eigen ukelele moet meenemen, want dat schijnt hier een soort ongeschreven gedragscode te zijn of, als je dat niet hebt, kan ook eventueel, denk ik, een lege ukelelekoffer volstaan

Bedankt voor het inspirerende festival.
Als je het leuk vindt om op de hoogte te blijven van de onderwerpen die in deze weblog aan de orde komen, vraag dan om de nieuwsbrief, die elke veertiendagen verschijnt.

Sunday, May 10, 2009

The Second Belgian Ukulele Festival 2009

The Second Belgian Ukulele Festival 2009 (English) Het Tweede Ukelelefestival van België (Vlaams/Nederlands)

8th and 9th of May, 2009 Sint-Niklaas (Belgium)
THE SECOND BELGIAN UKULELE FESTIVAL 2009
Hans Koert

On Saturday 9th of May, 2009, the Second Ukulele Festival of Belgium was scheduled in the Stadsschouwburg of Sint-Niklaas in the northwest part of Belgium between Antwerp and Ghent.

The festival had started the previous evening, in fact, with a Ukuleyleyjam in ‘t Ey in Belsele (near Sint-Niklaas), where the
first edition in 2007 started;

Parrondo (photo courtesy: Hans Koert)
an unexpected success with more then 400 visitors from all over Europe; this year the main festival was located in the much larger Stadsschouwburg of Sint-Niklaas.
At the festival, which started at 2.00 am up to the wee small hours, the visitors were regaled on various small concerts by a dozen of groups like Max and Veronica, The Uke Box, Gus and Fin, Les Mecs du Nord, Yan Yalego, the Hot Potato Syncopators and Parrondo.
In the foyer of De Spiegel was a free stage for upcoming ukulele players to show their talents.
The Dutch duo Hein Overbeek and Anne van der Wal on the free stage in the foyer. (photo courtesy: Hans Koert)
I was surprised by the varied repertoire and styles I heard at the festival – not only the funny George Formby imitations or 1930s Roy Smeck standards, you would expect, but also blues (Max and Veronika), Cajun (Yan Yalegro), folk in Antwerp dialect (Hopeloos), fun and humor (Gertrude et Gerard), Esoteric, almost New Age-like sounds ( Parrondo) and pop standards (Gus and Fin) made the concerts very diverge and surprising.
The comic act by Gertrude et Gérard (photo courtesy: Hans Koert)
Although I haven’t seen all shows, like Les Mecs du Nord and the Hot Potatoes Syncopators, the final act of the festival, a Spike Jones imitation by Duke of Nostalgia, Mr. Dennis Teets and Mr. Maris Piper, I was surprised by some of the acts, I love to spotlight for a moment. The two Scottish musicians Gus and Fin, known from numerous YouTube performances, brought a varied program with tunes like the Theme from Rawhide and the Kenny Rodgers hit Ruby.
Shelley Rickey ( from The Uke Box) (photo courtesy: Hans Koert)
The Dutch Uke Box featuring Shelley Rickey vocals and ukulele and Marko van de Horst on ukulele, banjo, toy-accordion and home-made wash tub bass brought some great 1920s tunes like It’s a Sin To Tell a Lie, Blues My Naughty Sweetie Gives To Me, the classic Deep In My Heart ( one of my favourite tunes ( Diep in mijn Hart) sung by that other former Rotterdam group De Berini’s) and a sensitive sung Miss The Mississippi which underlines the fact that Shelley has a great voice.
Marko van der Horst (from The Uke Box) (photo courtesy: Hans Koert)
For me this (too) short “un-plugged” performance was one of the high lights of the festival. The Belgian artist José Parrondo surprised with some pre-recorded samples which gave his solo concert a fascinating extra dimension – sensitive; almost esoteric New Wave-like music, but thanks to all kinds of unexpected effects, a humour full experience.
Yan Yalego, on banjo and ukulele, surprised with tunes like St. James Infirmary, Please Don’t Talk About Me When I’m Gone, Tom Waits' Chocolate Jesus, the 1920s standard Yes Sir That’s My Baby and the 1936 Robert Johnson classic Rambling on my Mind. Yan Yalego, whose mouth-trumpet imitation is really fantastic, one of the stars on the festival, returned as a guest player with the Italian duo Max and Veronica, later during the festival. Max and Veronica, featured Veronica Sbergia, the singing ukulele player as she labels herself (but she also plays the washboard - women-like with hair brushes (!)) and Max de Bernardi on ukulele, banjo and dobro.
Max De Bernardi ( from Max and Veronica) (photo courtesy: Hans Koert)
This performance was great too, not only because of Max 's metal dobro, but also because of seldom heard songs like On The Road Again as recorded by the Memphis Jug Band (1928); Dirty Mother For You as sung by Minnie Douglas ( better known as Memphis Minnie) or a better known Bessie Smith classic Nobody Knows You When You’re Down and Out.
Veronica Sbergia (from Max and Veronica) (photo courtesy: Hans Koert)
At the end of their performance Yalego joined Veronica and Max for two previews ( I Got The Blues When It Rains and Me Myself and I, a tune related to Billie Holiday, sung in a great way by Veronica and Yalego ( with of course his trumpet imitation)) of their latest album to be released soon. I love to hear it!.
Max and Veronika ( f.l.t.r. Max De Bernardi, Yan Yalego and Veronica Sbergia) (photo courtesy: Hans Koert)
For me it was the first time to visit a ukulele festival and I can tell you that it tasted well for me, although I learned that I need next time ( the 3rd Belgian ukulele festival is scheduled for 2011, organisator Fredrik Goossens assured me) a ukulele myself to take along,
One of the festival visitors demonstrates proudly his cigar-box uke, dedicated to Bo Diddley. (photo courtesy: Hans Koert)
because it seems a code of conduct to take your own instrument or, at least, a ukulele case with you!
Thanks, Frederik and all volunteers for the this Second Belgian Ukulele Festival.
Enjoy Shelley Rickey's review of the festival, titled: The Belgian Ukulele Festival Was a Smash.

Hans Koert
keepswinging@live.nl
Enjoy some photos from the festival

Friday, January 9, 2009

De eerste Hawaiimuziek in Nederland in de jaren twintig.

Early Dutch Hawaiian Jazz in the 1920s (English) De eerste Hawaï-muziek in Nederland in de jaren twintig. (Nederlands)

De bovenstaande jongelieden vormen tezamen een Hawaiian kwartet, dat ons op den uitzendavond van a.s. Dinsdag een aantal dier zoetvloeiende melancholische wijzen zal laten hooren die hun oorsprong heeten te hebben op zwoelwarme eilanden van den Honolulu-Archipel. Onderschrift bij bovenstaande foto van het Nederlandse Hawaiian Kwartet. (Radio Luistergids begin mei 1925).
De eerste Hawaïmuziek in Nederland in de jaren twintig. Hans Koert
Een paar maanden geleden kreeg ik van één van de trouwe lezers van dit blog een verzamel-cd, die hij Ukulele Compilation - Ukelele Lady had genoemd; alle nummers binnengehaald en gebrand van het internet. Op de voorkant een foto van de bladmuziek van het de hit-song Ukulele Lady, een nummer gecomponeerd door Gus Kahn met woorden van Richard Whiting uit 1925. Het is een gemakkelijk in het oor liggend, jazzy nummer, dat helemaal past in de opkomende hype van die jaren: de muziek uit Hawaï. Verwar het nummer niet met het uit dezelfde tijd stammende Ukulele Baby, twee letters verschil en geschreven door Meskil - Rose - Bloom en Sherman; dit is een heel ander nummer, dat ik o.a. heb in een versie van het Abe Lyman orkest. In die dagen begint de Hawaï-muziek populair te worden in de Verenigde Staten, al zou het echte zwaartepunt van de hype pas in de jaren dertig en veertig vallen. Hawaii was eind negentiende eeuw een kolonie van de Verenigde Staten geworden en begin 1900 kwamen de eerste Hula-meisjes, danseresssen en Hawaii musici naar de VS. Ze brachten hun typische instrumenten mee, zoals de ukulele en de hawaii- of slidegitaar. De ukulele werd, dankzij zijn handzame formaat, een graag gezien instrument bij dans- en amusementgroepen, revueorkesten en stringbands en gebruikt voor de ietwat zoetsappige liedjes, over zonnige, hete stranden, zwoele nachten onder een prachtige sterrenhemel, en, niet onbelangrijk, de Hawaii-meisjes in hun rieten rokjes; allemaal thema's die het goed deden in een land dat gebukt ging onder een financiële crisis en begin jaren veertig betrokken raakte bij de Tweede Wereldoorlog. Geniet van één van de oudste versies van het nummer:

Ukulele Lady door Vaughn DeLeath ( 6 april 1925) (Columbia)
Dit nummer werd een hit en het is dan ook niet zo vreemd dat heel wat platenmaatschappijen een graantje mee wilden pikken door het nummer op te nemen. De volgende versies, die ik in mijn verzameling vond, heb ik in een lijstje gezet:
(beperkte) discografie van de 1925 opnamen van het nummer Ukulele Lady . De eerste opname van dit nummer in Europa staat, denk ik, op naam van Jean Wiener et Clement Doucet, een piano-duo, die het in december 1925 opnamen voor het Franse Columbia maakten. Jazz en Hawaiimuziek vonden elkaar door gemeenschappelijke elementen. Midden jaren dertig nam Louis Armstrong enkele Hawaii-liedjes op en andersom bracht Sol Hoopii de jazz naar Hawaii. Wie kent niet de schitterende versie van Honolulu Baby van Laurel en Hardy of wat dacht je van van de vrolijke uitvoering van de Muppets?

Hoe zat dat overigens in Nederland? Verder dan de naam van de Kilima Hawaiians reikte mijn kennis over deze muziek in de Lage Landen niet. Een paar jaar geleden vond ik het boek Haring & Hawaii - met als ondertitel Hawaiianmuziek in Nederland (1925-1992) door Lutgard Mutsaers (1992). De ondertitel suggereert dat ook in Nederland de Hawaiimuziek in 1925 reeds bestond, maar het nummer Ukulule Lady zal hier zeker nog geen hit geweest zijn.
De Hawaiian band Insulinde (februari 1925)
Begin 1925 treedt er voor het eerst een Nederlands Hawaii-orkestje op voor de HDO ( De Hilversumsche Draadlooze Omroep). De acht leden van het bandje kwamen allen uit Nederlandsch Indië en het groepje luisterde naar de naam Insulinde. Ze gebruikten toen al de typische Hawaii-instrumenten zoals de Hawaii gitaar en de ukulele zoals te zien is op een foto uit die tijd. Het is natuurlijk niet zo vreemd dat de mensen uit Nederlandsch Indië veel affiniteit hadden met de Hawaiimuziek; beide eilandengroepen liggen immers in de tropen en de bron van beide muzieksoorten is dezelfde. Een paar maanden later, op 5 mei 1925, treedt een geheel uit autochtone Nederlanders bestaand groepje op voor diezelfde Hilversumsche Draadloze Omroep, het Hawaiian Kwartet, onderleiding van Chris De Vos jr. Zij gebruikten, af te leiden uit de oude foto, waarmee dit blog begint, een banjo en een aantal gitaren. Twee jaar later was dit groepje uitgebreid tot een kwintet, het Hawaiian Radio Vijftal die nu wel een Hawaiian gitaar en een ukulele bevatte.
Hawaiian Radio Vijftal ( september 1927)
De Hawaii muziek werd populair in de jaren dertig en er werden toen heel wat Hawaiigroepjes opgericht, zoals de Ancori's. Maar ze moesten concureren met andere muziekstijlen, zoals bands die de Zuid Amerikaanse tango's en rumbas of de Hongaarse zigeunermuziek, de Czardas, speelden. In 1934 pas zien we de Kilima Hawaiians op het toneel verschijnen, opgericht door Bill Buysman, voormalig lid van de Ancori's. Deze band zou uitgroeien tot één van de populairste en bekendste Hawaiibands van de Lage Landen. Ik vind het leuk om deze band te laten zien in een fragment van een optreden uit 1989: De Kilima Hawaiians.

Het Nederlands-Indonesische Hawaii Ensemble Rudi Wairata & The Mena Moeria Minstrels kun je beschouwen als de voortzetting van het Insulinde kwartet. Zij werden vooral populair in de jaren vijftig, toen, na de onafhankelijkheid van Indonesië, een grote groep landgenoten en Indiërs, waaronder de voormalige KNIL-militairen, (weer) in ons land waren komen wonen. Als de Amboine Serenaders zong Rudi Wairata nummers, die afkomstig waren van de Molukken. Ik wil, tenslotte, afsluiten met een nummer uit 1954, waarin je de Mena Moeria Minstrels kunt horen.

Als je het leuk vindt om meer over dit onderwerp te lezen laat het me dan weten, dan post ik binnenkort meer over deze, nu bijna vergeten hoofdstukken, uit het Nederlands amusement.
Hans Koert - keepswinging@live.nl

Een (beperkte) discografie met de opnamen uit 1925 van Ukulele Lady in mijn verzameling:
ukulele lady
6 april 1925: vaughn de leath ( voor Columbia)
Mei 1925: margareth young and phil ohman ( voor Brunswick)
1 juni 1925: denza dance band ( = harry reser's syncopators) ( voor Columbia )
2 juni 1925: paul whiteman orchestra with the southern fall colored quartet ( voor Victor)
23 juni 1925: eddie peabody and anthony field ( voor Dominion)
10 juli 1925: the vagabonds ( voor Gennett)
Keep swinging

Hans Koert


keepswinging@live.nl